Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania - skargę oddala -

I.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 10 kwietnia 2017r. nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 18 grudnia 2014r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z 3 września 2014r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie należności głównej, wynoszącej 4.086,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 87,00 zł-decyzją z 19 czerwca 2017r. o nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z 18 grudnia 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z 3 września 2014r. nr [...], odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie należności głównej wynoszącej 4.086,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 87,00 zł.

Na ww. decyzję organu II instancji ww. podatniczka wniosła skargę do WSA w Krakowie, który po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 26 maja 2015r. sygn. akt: I SA/Kr 316/15 oddalił tę skargę (wyrok prawomocny).

W dniu 7 lutego 2017r. ww. złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ostatecznej decyzji organu II instancji z 18 grudnia 2014r., o której mowa powyżej. Wraz z ww. wnioskiem ww. zwróciła się o uchylenie decyzji w całości i umorzenie zaległości podatkowej.

Postanowieniem z 6 marca 2017r. nr [...], organ II instancji wznowił postępowanie podatkowe.

Decyzją z 10 kwietnia 2017r. nr [...], organ II instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 18 grudnia 2014r., o której mowa powyżej.

Podatniczka złożyła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 30, art. 38 i art. 68 Konstytucji RP oraz art. 245§1 pkt 2 O.p., poprzez uznanie, że przedłożone nowe dowody w sprawie nie stanowią istotnych przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji. W związku z tym, wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji, uznanie że przedłożone dowody stanowią istotne dowody w sprawie i wydanie decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej w całości.

Organ II instancji, poddając analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy i argumenty zawarte w odwołaniu stwierdził, że w związku z ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 18 grudnia 2014r., podatniczka zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego ww. decyzją. Przedłożyła przy tym kserokopie dowodów wpłat za okres od 3 marca 2010r. do 22 kwietnia 2010r. oraz informację z Poradni Dermatologicznej z 5 sierpnia 2015r., informację z Ambulatorium Ogólnego z 5 lutego 2017r., skierowanie do Poradni Dermatologicznej z 8 lutego 2017r. i wskazała, że dowody te są podstawą do uchylenia ww. decyzji. Organ II instancji podał, że przedstawione dowody wpłaty za ww. okres nie były znane organom podatkowym w chwili podjęcia ww. decyzji ostatecznej. Zauważono jednak, że dokumenty te nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Powyższe uzasadniono tym, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r., załatwiona ww. ostateczną decyzją, wynikała z faktu, że uzyskany przez podatniczkę dochód ze sprzedaży papierów wartościowych w wysokości 21.507,32 zł został przeznaczony na inne niepodatkowe cele. Ze złożonych wyjaśnień wynikało, że środki uzyskane ze sprzedaży akcji, przeznaczyła ona na zwrot pożyczonych pieniędzy, zakup leków i bieżące utrzymanie. Z powyższego wynika zatem, że miała ona możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego, a niewywiązanie się z zapłaty tej zaległości podatkowej wynikało z faktu niezabezpieczenia środków, pozwalających na dokonanie zapłaty. W związku z tym, przedstawione przez podatniczkę ww. dokumenty nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Nadto zwrócono uwagę, że zaległość podatkowa o umorzenie której ubiegała się podatniczka, wynikała ze zdarzenia (sprzedaż akcji) zaistniałego w 2013r. Wskazane natomiast przez podatniczkę dokumenty związane są z zaszłościami, które miały miejsce w 2010r. Zatem sposób i cel wydatkowania przez nią środków w 2010r., pozostają bez związku ze sprawą dot. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. Organ powołał się na treść art. 240§1 pkt 5, art. 241§1, art. 244§1, art. 243§1 i §2 O.p., poczynił wywody na temat nadzwyczajnego charakteru instytucji wznowienia postępowania i uznał, że pomimo wskazania nowych dowodów w przedmiotowej sprawie niemożliwe jest uchylenie ww. decyzji ostatecznej, bowiem dowody te pozostają bez związku ze sprawą i z prawnego punktu widzenia nie stanowią podstawy do uchylenia tej decyzji. Jednocześnie zwrócono uwagę, że powodem odmownej decyzji organu II instancji z 18 grudnia 2014r. były okoliczności powstania zaległości podatkowej, objętej wnioskiem w sprawie jej umorzenia wskazujące, iż podatniczka miała możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. Uznano także, że w zaistniałym przypadku brak jest wyjątkowych okoliczności, czy też zdarzeń posiadających cechy nadzwyczajności, które wskazywałby na zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika, a także interesu publicznego, wynikających z art. 67a§1 O.p. Stwierdzono, że kwestia wydatkowania przez podatniczkę, środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości w 2010r. nie była okolicznością odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie. Natomiast okoliczności związane z problemami zdrowotnymi podatniczki stanowiły przedmiot analizy w trakcie postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z 3 września 2014r., które zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej, w którym podniosła ona zarzut związany z kłopotami zdrowotnymi. Zatem okoliczności te były znane i uwzględnione przez organy podatkowe, pomimo nie przedstawienia dokumentów, które zostały złożone przez podatniczkę w dniu 7 lutego 2017r. Zatem przedstawione dowody nie mogły być przedmiotem ponownej analizy i oceny w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania podatkowego, organ może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w zakresie, jaki wynika z uwzględnianej przesłanki wznowienia tego postępowania. Organ II instancji stwierdził także brak podstaw do stwierdzenia naruszenia zasad konstytucyjnych, wynikających z art. 30, art. 38 i art. 68 Konstytucji RP. Dochodzenie przez organy podatkowe zapłaty należnego podatku, trudno uznać za naruszenie wolności i praw podatnika w kontekście art. 30 Konstytucji. Zauważono, iż na mocy Konstytucji RP, każdemu obywatelowi nadane zostały nie tylko prawa, ale i obowiązki (art. 84). Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 38 Konstytucji RP, uznano, że żadne działania, podjęte w ramach postępowania podatkowego dot. odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nie wpłynęły na życie podatniczki, wskutek którego naruszono by jej konstytucyjne prawo do ochrony życia. Natomiast naruszenie art. 68 Konstytucji RP, stanowiącego o prawie każdego obywatela do ochrony zdrowia nie znajduje uzasadnienia w sprawie, bowiem przedmiotem zaskarżonego postępowania jest sprawa dotycząca odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, a nie wniosek o udzielenie ulgi w spłacie należności podatkowej. W związku z powyższym, ww. zarzut, stanowiący zdaniem podatniczki, przesłankę ważnego interesu podatnika, która m.in. stanowi podstawą udzielenia ulgi w spłacie na podstawie art. 67a§1 O.p., pozostaje bez związku z załatwianą sprawą. Organ zauważył również, że wskazane przez podatniczkę zastrzeżenia do treści argumentacji zawartej w decyzji z 18 grudnia 2014r. oraz rozstrzygnięcia podjętego przez WSA (sygn. akt: I SA/Kr 316/15) nie mają wpływu na przedmiotową sprawę. W postępowaniu w sprawie o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, uwzględnia się nowe dowody w sprawie. Dywagacje dotyczące treści uzasadnienia decyzji i wyroku nie mają znaczenia w nin. sprawie. Od każdego z tych rozstrzygnięć przysługiwało podatniczce prawo zaskarżenia, z którego skorzystała. Dodano, że w ramach postępowania podatkowego dot. wznowienia postępowania podatkowego i uchylenia decyzji ostatecznej, przesłanki wynikające z art. 67a§1 O.p. tj. ważny interes podatnika, jak i interes publiczny nie mają znaczenia. Także odwołanie się do ekonomiki postępowania w zaistniałym przypadku, pozostaje bez wpływu na sprawę. Obowiązujące przepisy prawa zapewniają podatnikom załatwienie każdej sprawy w zakresie złożonego wniosku bez względu na koszty tego postępowania. Stąd argumentacja, że w tym przypadku Skarb Państwa poniósł koszty znacznie przekraczające obciążającą zaległość podatkową podatniczki, pozostaje bez wpływu na sprawę. Z kolei niesatysfakcjonujące rozstrzygnięcie nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisów prawa, które pozostają bez wpływu na sprawę oraz nie może sugerować, że podejmowane rozstrzygnięcia, wynikają z błędnie pojmowanej solidarności zawodowej urzędników skarbowych. Zatem zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia tendencyjności w sposobie jej załatwienia.

II.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła ww. decyzji naruszenie:

- art. 191 O.p., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w ramach oceny znaczenia dokumentów załączonych przez skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania, polegające na pozbawieniu ich znaczenia w sprawie, w której okoliczności związane z sytuacją osobistą i majątkową podatnika są kluczowe dla rozstrzygnięcia, tym bardziej, jeśli dotyczą faktów powoływanych przez organy podatkowe w uzasadnieniu swoich decyzji,

- art. 240§1 pkt 5 w zw. z art. 121§1 O.p., poprzez przyjęcie, iż przedstawione przez skarżącą wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dowody nie mają znaczenia dla sprawy, mimo iż organ podatkowy uprzednio wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, uznając je za istotne, co godzi w zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie,

- art. 67a§1 pkt 3 O.p., poprzez przyjęcie, iż w niniejszym stanie faktycznym nie zachodzi ważny interes podatnika, umożliwiający umorzenie zaległości podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz uzasadnienie merytoryczne przedstawionych zarzutów. Argumentowano, że zważywszy na genezę zobowiązania podatkowego oraz uzyskaną przed jego powstaniem, błędną informację, a nadto sytuację osobistą i życiową skarżącej, która jest osobą samotną, bezrobotną, chorą, nieposiadającą, poza niewielkim udziałem w zamieszkiwanej nieruchomości, żadnego majątku i utrzymującą się ze skromnego świadczenia rodzinnego, zachodzi wbrew interpretacji, prezentowanej przez organy podatkowe, ważny interes podatnika w rozumieniu art. 67a§1 pkt 3 O.p., przemawiający za umorzeniem należności podatkowej.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.:Dz. U. z 2016r., poz.2261) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 21369 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145§1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247§1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez Skarżącą decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Tym samym, Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

W punkcie wyjścia należy zauważyć, że zainicjowane przez podatnika postępowanie jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest umożliwienie weryfikacji rozstrzygnięcia poza kontrolą instancyjną. W trybie tym, w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego i zażaleniowego, postępowanie może zostać uruchomione tylko w ściśle określonych warunkach. Są to przypadki tak poważne, że trwałość decyzji ostatecznych i związana z tym pewność porządku prawnego muszą ustąpić na rzecz wymagań płynących z zasady praworządności.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie wznowieniowe stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 128 O.p. Jednakże już w treści tego ostatniego przepisu wskazano in fine, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. To zatem przede wszystkim ramy wyznaczone w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej decydują o kształcie tego postępowania, a nie przekonanie strony o wadliwości pierwotnie prowadzonego postępowania, gdyż te można było wyeliminować wyłącznie w toku postępowania rozpoznawczego, bądź na etapie jego kontroli sądowoadministracyjnej. Należy zauważyć, że postępowanie nadzwyczajne, a dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest dwuetapowe. W przypadku wniosku strony, który musi odpowiadać warunkom przewidzianym w art. 168§1 i §3 O.p., konieczne jest m.in. podanie treści żądania. Następnie organ podatkowy dokonuje badania wstępnego takiego wniosku, które kończy się bądź to postanowieniem o wznowieniu postępowania, które może być wydane jedynie w przypadku dopuszczalności wznowienia (art. 240§1 O.p.), bądź to decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 243§3 O.p.). Wynika stąd, że wpierw treść wniosku strony, a następnie wydane przez organ postanowienie wyznaczają zakres tego nadzwyczajnego postępowania mającego na celu uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Zgodnie bowiem z art. 243§2 O.p. postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przy czym istota sprawy obejmuje w tym przypadku wypowiedź organu co do zasadności lub bezzasadności konkretnie wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia. Dopiero po sprawdzeniu przesłanek formalnych i wydaniu postanowienia organ podatkowy przechodzi z fazy wstępnej do drugiego etapu, stanowiącego już zasadnicze postępowanie wznowione.

W przypadku określonym w art. 240§1 pkt 5 O.p. obejmuje ono te na nowo ujawnione dowody i okoliczności, które zostały w tym postępowaniu zaoferowane przez podatnika. Niedopuszczalne jest w takim przypadku wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, gdyż nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a jedynie nowe, nadzwyczajne postępowanie ograniczone zakresem wyznaczonym przez samą stronę. Postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe zarówno instancyjne, jak i odwoławcze (por. np. wyrok NSA z 30 stycznia 2013r., sygn. akt: II FSK 1212/11, CBOSA). Postępowanie wznowieniowe prowadzi zatem do stwierdzenia, czy przesłanki, które legły u podstaw postanowienia o wznowieniu rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W jego efekcie wydawana jest jedna z decyzji, o której stanowi art. 245§1 i §2 O.p. Konieczne jest wobec tego uprzednie rozstrzygniecie, czy materiały stanowiące dokumenty nie tylko w ocenie strony mają charakter nowego dowodu, bądź też nowej okoliczności, ale czy w rzeczywistości nie były już przedmiotem ustaleń w toku zwykłego postępowania rozpoznawczego. To można uczynić wyłącznie w trybie badania wstępnego w ogóle istnienia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną przesłanek wznowienia dokonywanego w trybie art. 243 O.p. Jeśli bowiem organ podatkowy dysponował już w sprawie określonym dowodem, bądź na podstawie tych samych dowodów dokonał już oceny wystąpienia określonej okoliczności faktycznej, to nie może ona zostać uznana za taką, która dopiero wyszła na jaw. Podkreślenia wymaga, że wyrażenie ustawowe "wyjdą na jaw", użyte w art. 240§1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Tym samym nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Czy zatem są to nowe dowody, bądź okoliczności, czy też były one już przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym wymaga sprawdzenia w ramach wstępnego badania w trybie określonym w art. 243 O.p.

Wyjaśnić zatem należy, że przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego wskazaną w art. 240§1 pkt 5 O.p. - na którą powoływała się Skarżąca, jest wyjście na jaw istotnych okoliczności dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240§1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Innymi słowy przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240§1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie. (wyrok NSA z 14 września 2017r. sygn. akt: II FSK 2179/15, CBOSA).

Ramy postępowania w przedmiocie wznowienia zakreśliła sama Skarżąca.

W zakresie pojęcia "okoliczności faktycznej" w rozumieniu art. 240§1 pkt 5 O.p. utrwalił się na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią (por. m.in. wyrok NSA z 18 marca 2011r. sygn. akt: I FSK 398/10; wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt: I GSK 1356/16, CBOSA). Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2012r. sygn. akt: II FSK 1337/10, CBOSA). Wobec tego jeżeli dane okoliczności były już organowi znane w toku poprzedniego postępowania, to nie mogą one stanowić podstawy do zmiany decyzji, nie mają one bowiem cech nowości. Podkreślenia przy tym wymaga, że czym innym jest cecha nowości okoliczności, a czym innym odmienna ocena tej okoliczności. W toku postępowania nadzwyczajnego strona nie może domagać się nowej oceny przez organ znanych mu wcześniej okoliczności, wynika to z faktu, że strona w toku postępowania zwykłego ma możliwość kwestionowania sposobu, w jaki organ ocenia znane mu okoliczności.(wyrok NSA z 25 kwietnia 2017r. sygn. akt: II FSK 369/15, CBOSA).

Interpolując powyższe wywody na grunt sprawy poddanej osądowi przypomnieć trzeba, że zaległość podatkowa powstała w 2013 roku, w wyniku sprzedaży akcji a podatniczka ubiegała się o umorzenie tej zaległości. Przedstawione przez podatniczkę dokumenty związane są z zaszłościami, które miały miejsce w 2010r., zatem sposób i cel wydatkowania przez nią środków w 2010r., pozostają bez związku ze sprawą dot. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. Pomimo przedstawienia nowych dowodów w sprawie, ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja organu podatkowego odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych była prawidłowa. Organy zasadnie wykazały, że przedstawione dowody pozostawały bez związku ze sprawą i z prawnego punktu widzenia nie stanowią podstawy do uchylenia tej decyzji. Nie odnosiły się do takich okoliczności faktycznych, które utrudniały lub uniemożliwiały uiszczenie podatku należnego. Podatniczka miała realną możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. lecz tego nie uczyniła. Problem wydatkowania przez podatniczkę, środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości w 2010r. nie był okolicznością odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie. Okoliczności związane z problemami zdrowotnymi podatniczki stanowiły przedmiot analizy w trakcie postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z 3 września 2014r., które zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej a w którym podatniczka informowała o kłopotach zdrowotnych. Okoliczności te były znane i uwzględnione przez organy podatkowe.

Raz jeszcze należy przypomnieć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania podatkowego, organ może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w zakresie, jaki wynika z uwzględnianej przesłanki wznowienia tego postępowania.

Przyjąć zatem należało za organami podatkowymi, że Skarżąca nie wskazała żadnych nowych dowodów lub okoliczności, nieznanych organowi w chwili wydawania decyzji, mających wpływ na wynik sprawy, a zatem nie zaistniały przesłanki z art. 240§1 pkt 5 O.p. uzasadniające wznowienie postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.