Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Po 178/24 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 1 lutego 2024 r. nr 90/23/2024 w przedmiocie pomocy finansowej udzielonej producentowi rolnemu, który spełnił warunki przyznania pomocy związanej z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. M. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 178/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę K. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z 1 lutego 2024 r. w przedmiocie pomocy finansowej udzielonej producentowi rolnemu, który spełnił warunki przyznania pomocy związanej z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie:

← § 3 ust. 1 rozporządzenia z 21.04.2023 r. sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (t.j. Dz. U. 2023 poz. 762 z późn. zm.; dalej: rozporządzeniem z 21 kwietnia 2023 r.) oraz § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący jest tylko podmiotem dokonującym skupu i obrotu płodami rolnym oraz nie zajmuje się i nie dokonuje produkcji zbóż, roślin oleistych i kukurydzy;

← art. 1 § 2 ustawy z 25.7.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 10a ustawy z 9.5.2008 r. – o Agencji Restrukturyzacji o Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1199 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do ustalenia czy skupowane płody rolne były w związku z prowadzoną przez podmiot produkcją zwierzęcą oraz błędnie i bezpodstawnie przyjęto, że sprzedawane płody rolne nie pochodziły z własnej produkcji rolniczej tylko z działalności obrotu płodami rolnymi.

Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., oraz o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, jako całkowicie bezzasadnej, oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego Sąd skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion i nasion oleistych (Dz. U. z 2023 r., poz. 762). W myśl § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia pomocy nie przyznaje się rolnikowi będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu sprzedaży danego rodzaju zbóż, rzepaku lub rzepiku, które zostały zakupione przez ten podmiot. Innymi słowy, producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą może otrzymać pomoc wyłącznie dla tego rodzaju zbóż, wyprodukowanych we własnym gospodarstwie, które nie były przez niego skupowane. W tej sprawie, wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji trafnie uznając, że skarżący skupował kukurydzę i rzepak (v. faktury A. K. M. ), i ten sam rodzaj zboża i nasion oleistych sprzedawał. Skarżący sprzedawał płody rolne w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej równolegle z działalnością rolniczą, które to działalności były oznaczone tym samym numerem NIP. Zatem zasadnie stwierdzono w decyzji, i w ślad za tym w zaskarżonym wyroku, że był jednocześnie podmiotem skupującym zboża i nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez siebie produkcją zwierzęcą oraz sprzedawał ten sam rodzaj zbóż i nasion oleistych, które zostały zakupione przez ten podmiot. Należy zauważyć, że w zarzutach kasacyjnych i ich uzasadnieniu strona pomija ustalenia poczynione w toku postępowania, które wynikały z przeprowadzonej kontroli krzyżowej. Kontrola ta potwierdziła, że inni beneficjenci programu dokonali sprzedaży kukurydzy i rzepaku do A. K. M. i otrzymali z tego tytułu płatność. W decyzji organu I instancji wyszczególniono, w jakich konkretnie innych sprawach strona była podmiotem skupującym zboża, tj. rzepak i kukurydzę oraz enumeratywnie wskazano jakie dowody w postaci faktur dopuszczono w niniejszej sprawie postanowieniem z 6 września 2023 r. nr 67/296/2023. Te kwestie – wydaje się, że z oczywistych względów – zostały pozostawione przez stronę wnoszącą niniejszą skargę kasacyjną całkowicie poza rozważaniami. Tymczasem są to zasadnicze dowody świadczące o prawidłowym rozstrzygnięciu organu, który odmówił skarżącemu kasacyjnie udzielenia wnioskowanej pomocy.

Mając powyższe na uwadze, skargę kasacyjną należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalić.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie na jego rzecz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa stwierdzić trzeba, że brak było ku temu podstaw prawnych. Wskazać bowiem należy, że wydatek poniesiony z tego tytułu przez organ nie należał do niezbędnych kosztów postepowania podlegających zwrotowi na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., albowiem organ zwolniony jest z obowiązku ponoszenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.