Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 października 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2003 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2009 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2009 r. nr [...], w której określono Panu R. G., prowadzącemu w 2003 r. działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży gazy płynnego w N. (dalej również jako Skarżący), zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2003 r. w wysokości wyższej niż zadeklarowana przez Skarżącego.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie stwierdzono, iż w złożonych

w Urzędzie Celnym w B. deklaracjach podatkowych za okresy rozliczeniowe marzec - grudzień 2003 r. Skarżący zaniżył zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, poprzez nabycie gazu propan-butan w łącznej ilości 261.444 litrów o wartości 212.347,54 zł i jego odsprzedaż bez ewidencjonowania transakcji

w prowadzonych księgach podatkowych. Nieprawidłowości te ujawnione zostały

w oparciu o postępowanie kontrolne przeprowadzone w F. H. "P." A. L., podczas którego ustalono, że firma "P." dokonywała sprzedaży gazu propan-butan właścicielom stacji paliwowych bez wystawiania faktur VAT. Sprzedaż ta oficjalnie wykazywana była jako dostawa gazu do celów grzewczych bezpośrednio z autocysterny na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Opisany proceder ujawniony został na podstawie dokumentów zabezpieczonych w trakcie kontroli w firmie A. L. m.in. zeszytów prowadzonych w biurze firmy nie stanowiących oficjalnej ewidencji księgowej, jak również włączonych do akt kontroli przesłuchań świadków – kierowców firmy "P." dostarczających w 2003 r. gaz do stacji auto-gaz tj.: A. K., A. Ł., W. F., K. L. oraz A. G. – dyrektora w firmie "P." w okresie od lutego 2002 r. do sierpnia 2003 r. Zdaniem organu zebrane dowody potwierdzają,

że Skarżący nabywał gaz propan-butan do napędu pojazdów samochodowych

od firmy "P." bez ewidencjonowania tego faktu w rejestrze zakupu VAT. Organ wskazał, że z zeznań w/w świadków wynika, że prowadzeniem zeszytów zabezpieczonych w trakcie przeszukania w F. H. "P." zajmowali się A. L., E. L. oraz M. L. Z zeznań dyrektora handlowego firmy "P.", kierowców świadczących usługi transportowe na rzecz firmy "P." oraz właścicieli firmy "P." wynika, iż sprzedaż gazu LPG na rzecz różnych nabywców tj. stacji sprzedających gaz LPG oraz na cele grzewcze dla odbiorców indywidualnych dokumentowana była przez firmę "P." fakturami VAT i dokumentami WZ lub dokumentami WZ i paragonami z kasy fiskalnej. Część dostaw była na żądanie nabywcy udokumentowana fakturą VAT, do której wystawiano dokument WZ. Pozostała część dostaw była dokumentowana tylko dokumentem WZ. Zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, iż część dostaw gazu LPG ujmowana była w firmie "P." w ewidencji pozaksięgowej prowadzonej

w postaci zeszytów, których kserokopie włączono do akt sprawy. Numery dokumentów Wz przypisane poszczególnym dostawom "paragonowym"

w zabezpieczonym zeszycie nie pokrywają się z numerami dowodów

Wz dokumentujących dostawy udokumentowane fakturami. Oznacza to, zdaniem organu, że dostawy wykazane w zabezpieczonym zeszycie jako dostawy "paragonowe" nie zostały udokumentowane fakturami VAT. O powyższym świadczy fakt, że numery dokumentów Wz wymienionych przy dostawach "paragonowych"

w zabezpieczonych zeszytach nie są numerami kolejnymi. Pominięte numery zawierają dowody Wz dokumentujące dostawy fakturowe i jedynie takie zostały zabezpieczone podczas przeprowadzonego przeszukania. Wśród zabezpieczonych dokumentów nie stwierdzono natomiast dokumentów Wz dotyczących dostaw "paragonowych". Nadto organ stwierdził, że pięć faktur ujętych w ewidencji księgowej Skarżącego zostało wystawione przez "P." w tym samym dniu, w którym odnotowano w zabezpieczonych zeszytach nabycie gazu z dopiskiem "N." na podstawie dokumentu Wz (ewentualnie paragonu).

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że praktyka obrotu gazem poza ewidencją została również ujawniona w trakcie podjętych czynności sprawdzających dokonanych w dniu 31 lipca 2007 r. w firmie "T." Sp. z o.o. W., która do marca 2004 r. występowała pod nazwą "M." Sp. z o.o. Na podstawie zgromadzonych w ten sposób materiałów dowodowych ustalono, że W. S. kierowca Spółki "M." prowadzącej sprzedaż hurtową gazu miedzy innymi w zakładzie zlokalizowanym w miejscowości P. k/N. - zobowiązany był do sporządzania dokumentu pod nazwą "Rozliczenie zlecenia", w którym wykazywał dzienny rozchód (sprzedaż) zatankowanego do cysterny gazu

na podstawie faktur oraz paragonów. W rubryce "nr dokumentu" w tym samym wierszu wskazywany był nr faktury oraz paragonu. W rubryce "ilość litrów" zapisywano ilość litrów gazu sprzedanego na podstawie faktury i paragonu oraz łączną ilość gazu wynikającą z obu tych dokumentów. Porównanie zapisów

w ewidencji firmy R. G. prowadzącego stację auto - gaz

w N. dotyczących zakupu gazu od Spółki "M.", z zapisami wykazanymi w "Rozliczeniach zlecenia" dokonanymi przez W. S. wykazało pełną zbieżność ilości i wartości gazu w części dotyczącej faktur VAT. Natomiast wynikające z ww. "rozliczeń" ilości i wartości gazu, rozpisane bezpośrednio pod fakturami jako sprzedaż "paragonowa", wystawionymi na rzecz firmy Skarżącego, nie zostały ujęte w ewidencji zakupu prowadzonej przez podatnika, co świadczy o pozaewidencyjnym nabywaniu gazu.

Dyrektor Izby Celnej przywołał treść art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.t.u.a."), jak też § 12 ust. 1 pkt 4 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196 ze zm.) i uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji w kwestii określenia wysokości zobowiązania

w podatku akcyzowym.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że realizując zalecenia Dyrektora Izby Celnej w B. zawarte

w decyzji Nr [...] z [...] października 2008 r. w postępowaniu uzupełniającym dwukrotnie wezwano kierowcę A. K.

do osobistego zgłoszenia się celem przesłuchania w charakterze świadka. Pomimo dwukrotnej awizacji nie odebrał on wezwań i nie stawił się na przesłuchanie. W dniu 5 lutego 2009 r. podjęto również próbę osobistego doręczenia A. K. wezwania na przesłuchanie. Pod adresem jego zameldowania przebywała żona świadka, która umożliwiła kontakt telefoniczny z mężem. W trakcie rozmowy A. K. stwierdził, że przebywa za granicą i nie będzie mógł stawić się na przesłuchanie. W tym stanie faktycznym przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania świadka było niemożliwe do wykonania. Nie stawienia się prawidłowo wezwanych świadków nie można utożsamiać z niedopełnieniem zaleceń organu odwoławczego. Organ kontroli skarbowej nie dysponuje żadnymi środkami przymusu w stosunku do świadków nie stawiających się na wezwanie.

Zdaniem organu zapewniono również stronie prawo czynnego udziału

w postępowaniu. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego, jednakże nie zapoznał się nawet z całością zebranego materiału w postępowaniu uzupełniającym i nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, wynikającego z przepisu art. 24 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r.

o kontroli skarbowej, Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm. (dalej w skrócie: "u.k.s."). W związku z powyższym w żadnym przypadku nie zostało ograniczone prawo odwołującego się do obrony oraz naruszone zaufanie obywateli do organów podatkowych, co zarzuca pełnomocnik strony.

Za bezzasadne organ uznał zarzuty naruszenia art. 187 § 1 ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "O.p.") w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. Organ odwoławczy uznał,

że rozstrzygnięcie w zakresie nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie konfrontacji świadków i strony jest uzasadnione, w przepisach O.p. oraz u.k.s. brak jest bowiem regulacji dotyczącej przeprowadzenia takiego dowodu.

Organ uznał za bezzasadny zarzut, iż dokonany w zeszycie wpis "N." w żaden sposób nie dowodzi tego, iż dotyczy on Skarżącego, ponieważ w okolicy N. mieszkają inni odbiorcy gazu, którzy kupowali gaz od A. L. Wskazał, że z informacji uzyskanej przez organ l instancji z Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B. wynika, że w latach 2003-2004 na terenie N. funkcjonowała jedna Stacja Tankowania Gazem LPG, której właścicielem był Skarżący.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, ustaleniom dokonanym przez organ podatkowy l instancji nie można zarzucić dowolności czy sprzeczności, gdyż zostały one oparte o zgromadzony wyczerpująco i należycie oceniony materiał dowodowy.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik wywiodła do tut. Sąd skargę wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 u.p.t.u.a., poprzez przyjęcie, że Skarżący zaniżył podstawę opodatkowania; art. 10 ust. 1 u.p.t.u.a., poprzez przyjęcie, że Skarżący nie składał deklaracji podatkowych zgodnie z przepisami prawa; art. 32 Konstytucji RP poprzez dyskryminujące potraktowanie Skarżącego przez organ władzy publicznej. Ponadto pełnomocnik zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 122 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s., art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s.; art. 187 § 1 O.p. w związku

z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez: nie uwzględnienie wniosku pełnomocnika

o przeprowadzenie konfrontacji zeznań świadków z zeznaniami strony,

nie uwzględnienie wniosku pełnomocnika o ponowne przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania świadków, brak rzetelnej rekonstrukcji stanu faktycznego celem prawidłowego załatwienia sprawy, wybiórcze dobieranie dowodów i informacji celem uzasadnienia założonej pierwotnie tezy; art. 191 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez jednostronną, niekorzystną dla kontrolowanego interpretacji zeznań świadków, nie dopuszczenie środków dowodowych wnioskowanych

przez pełnomocnika kontrolowanego, rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść Skarżącego. Zarzucono również błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, prowadzące do niezgodnego z rzeczywistością przyjęcia, iż Skarżący zaniżył podstawę opodatkowania.

Autorka skargi uzasadniając zarzuty podniosła, że dokonany w zeszycie wpis "N." w żaden sposób nie dowodzi tego, iż dotyczy on Skarżącego, ponieważ w okolicy N. mieszkają inni odbiorcy gazu, którzy kupowali gaz

od A. L.. Organ kontrolujący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o pozaewidencyjnej sprzedaży gazu przez Skarżącego. Zeznania żadnego ze świadków nie wskazują na jego winę. Nadto zeznania K. Z. i S. J. potwierdzają, iż Skarżący nie był jedynym odbiorcą gazu w N. od F. H. "P.".

Pełnomocnik wskazał, że jak wynika z kontroli przeprowadzonej u kontrahenta strony – Spółki "M.", oryginały faktur VAT potwierdzające transakcje są zgodne

z zapisami prowadzonymi przez Skarżącego. Kontrolowane faktury zostały wpisane w rejestrach zakupów Skarżącego. Tak, więc niemożliwe było, aby dokonywał on pozaewidencyjnego nabycia gazu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli skarżonej w sprawie decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod tak ustalony stan faktyczny. Brak jest, zatem w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek podstaw do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B.

Na wstępie należy podkreślić, że naczelną zasadą postępowania podatkowego jest obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest z kolei na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile

nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana

za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się,

co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192, art. 200 § 1 O.p.). Trzeci, równie istotny filar dowodzenia

w postępowaniu podatkowym, stanowi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu

o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne

i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208).

Sąd stwierdza, że organy zastosowały się do powyższych wymagań

i prawidłowo dokonały ustaleń w zakresie nieewidencjonowania przez Skarżącego obrotu gazem.

Ustalenia organów potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania, przede wszystkim, włączony do akt niniejszego postępowania materiał z kontroli przeprowadzonej w firmie A. L. - "P." tj.: zabezpieczone podczas kontroli u tego podmiotu zeszyty oznaczone jako "[...]", "[...]", "[...]", "H.", zaznania kierowców "P." (A. K., A. Ł., W. F., K. L. oraz A. G. – dyrektora w firmie "P." w okresie od lutego

2002 r. do sierpnia 2003 r.), zeznania właścicieli firmy "P.", a także wyciąg

z protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu 31 lipca 2007 r.

w Spółce "T.", która do marca 2004 r. występowała pod nazwą "M." Sp. z o.o. wraz z kopiami dokumentów "Rozliczenie zlecenia", zeznania W. S. – kierowcy Spółki "M.". Wymienione dowody pozwalają na stwierdzenie, że w kontrolowanym okresie zakupiony poza ewidencją gaz, został przez Skarżącego sprzedany bez stosownego udokumentowania.

Z treści zeznań właścicieli "P.", dyrektora handlowego tej firmy oraz kierowców zatrudnionych w "P." wynika, że w firmie stosowano proceder sprzedaży gazu z cystern dla stacji paliw auto gaz na podstawie samych dokumentów Wz. Zabezpieczone podczas kontroli przeprowadzonej w ww. firmie zeszyty zawierały m.in. zapiski zatytułowane "N.". Zeszyty te, jak wykazało przeprowadzone postępowanie, dotyczyły głównie sprzedaży przez "P." gazu na paragony i dokumenty Wz.

Ponadto proceder pozaewidencyjnego obrotu gazem potwierdzają materiały zabezpieczone podczas kontroli przeprowadzonej w Spółce "T. I.". Dokonana przez organy analiza kopii zabezpieczonych dokumentów "Rozliczenie zlecenia" wskazała, że w wielu przypadkach w rubryce "nr dokumentu" w tym samym wierszu wskazywany był nr faktury oraz paragonu. W rubryce "ilość litrów" zapisywano ilość litrów gazu sprzedanych na podstawie faktury i paragonu

oraz łączną ilość gazu wynikającą z obu tych dokumentów. Zapisów tych dokonywano w jednym wierszu w/w "Rozliczenia zlecenia" i dotyczyły one tego samego odbiorcy, co potwierdzają zeznania W. S., kierowcy Spółki. Organy dokonały porównania zapisów ewidencji Skarżącego dotyczących zakupu gazu od Spółki "T." dawniej "M." i zapisów dokumentów zatytułowanych "Rozliczenie zlecenia". Analiza przeprowadzona przez organy wskazuje na zbieżność ilości i wartości gazu nabytego przez Skarżącego od Spółki, ale wyłącznie w części dokumentowanej fakturami VAT. Nabycia gazu dokumentowane fakturami VAT znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji ewidencyjnej Skarżącego. Nie czyni to jednak niemożliwym, jak podnosi to pełnomocnik strony, aby Skarżący dokonywał pozaewidencyjnego nabycia gazu od ww. podmiotu. Organ dokonując przedmiotowego porównania wykazał bowiem, że ilości i wartości gazu zawarte w kontrolowanych dokumentach "Rozliczenie zlecenia", dotyczących nabycia gazu przez stronę od firmy "T.", zostały rozpisane na fakturowane i pozostałe, co świadczy o nabyciu gazu poza ewidencją, gdyż ilości i wartości gazu, wykazane bezpośrednio pod pozycją fakturowaną,

nie były ujawnione w oficjalnej ewidencji Skarżącego.

W takim stanie rzeczy, Sąd nie stwierdza, aby wnioskowanie organu było sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym. Argumentacja dotycząca pozaewidencyjnego obrotu gazem przez Skarżącego nie jest dowolna i znajduje potwierdzenie w zebranych dowodach, które zostały ocenione wszechstronnie. Organy wykazały, że zapis w zabezpieczonych zeszytach firmy "P." - "N." odnosi się do Skarżącego, powołując się w tym zakresie na informację Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B., z której wynika,

że w latach 2003-2004 na terenie N. funkcjonowała jedna Stacja Tankowania Gazem LPG, której właścicielem był Skarżący. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, zeznania K. Z. i S. J. nie potwierdzają, że nabywali gaz od tych samych kierowców, co Skarżący. Z zeznań tych nie wynika, że zakup gazu przez tych świadków dokumentowany był zapisami oznaczonymi jako "N.".

Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że sąd administracyjny nie może samodzielnie, odmiennie niż to uczyniły organy podatkowe, oceniać dowodów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym (administracyjnym). Może natomiast zbadać czy dokonana przez te organy ocena dowodów nie jest dowolna, a więc nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok z 15 kwietnia 2009 r.,

I FSK 153/08, dostępny w bazie internetowej CBOIS).

W ocenie Sądu wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, we wzajemnej łączności, pozwalały organom podatkowym na przyjęcie, że Skarżący dokonywał pozaewidencyjnego obrotu gazem. Tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia, aby doszło do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Odnośnie zarzutu ograniczenia prawa do obrony, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, Sąd zauważa, że wniosek o przesłuchanie świadków A. G. oraz A. S. został uwzględniony i zrealizowany. Natomiast przesłuchanie A. K. nie doszło do skutku pomimo kroków poczynionych w tym kierunku przez organ I instancji. Świadek nie stawił się na wezwanie organu. Ponadto organ ustalił, że świadek ten przebywa za granicą i nie jest możliwe jego stawiennictwo. Trzeba zauważyć, że do akt sprawy włączono zeznania A. K. złożone w toku postępowania

przed organami ścigania. Strona miała więc możliwość zapoznania się z ich treścią

i ustosunkowania się do twierdzeń świadka.

Sąd stwierdza, że organ zasadnie odmówił stronie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z przesłuchania A. L. i W. S. Podkreślenia wymaga, że protokoły zeznań tych osób zostały włączone do akt niniejszego postępowania i strona miała możliwość zapoznania się z tymi dowodami. Ponadto nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie ww. świadków spowodowane zostało wystarczającym potwierdzeniem stanu faktycznego dotyczącego obrotu gazem przez Skarżącego innymi wskazanymi powyżej dowodami.

Odnośnie kwestii nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie konfrontacji świadków i strony postępowania, Sąd zauważa, że wprawdzie przepisy O.p.,

jak i u.k.s. wprost nie przewidują możliwości przeprowadzenia takiego dowodu, niemniej jednak mając na uwadze otwarty system środków dowodowych

w postępowaniu podatkowym organ może dopuścić taki dowód. Istotą konfrontacji jest wyjaśnienie rozbieżności między poszczególnymi zeznaniami, wyjaśnieniami. Strona tymczasem nie wskazała sprzeczności uzasadniających przeprowadzenie tego rodzaju dowodu, powołując się ogólnikowo, że dowodem może być wszystko, co pozwoli na wyjaśnienie sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Wbrew zarzutom skargi nie naruszono przepisu art. 32 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę niedyskryminacji. Strona nie wskazała na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie tej konstytucyjnej zasady. Z uregulowanej

w tym przepisie zasady równości wynika, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z 26 października 2004 r., SK 7/04, opubl. w OTK-A z 2004 r., nr 9, poz. 95). Każdy podatnik, który nie postępuje zgodnie z przepisami prawa i nie wypełnia rzetelnie nałożonych na niego obowiązków, może oczekiwać takich samych konsekwencji,

jak te które w przedmiotowej sprawie spotkały Skarżącego, dokonującego pozaewidencyjnego obrotu gazem i w ten sposób zaniżającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym.

W przedstawionych okolicznościach Sąd nie dostrzegł naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Organy prawidłowo zastosowały także przepisy prawa materialnego w szczególności art. 36 ust. 1

oraz art. 10 ust. 1 u.p.t.u.a. Dlatego też, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.