W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A.B. (dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce, a podstawą utrzymania pięcioosobowej rodziny jest świadczenie pieniężne otrzymywane w ramach procedury uchodźczej, w łącznej kwocie 1160 zł. Otrzymywane środki pieniężne rodzina przeznacza na zakup jedzenia, odzieży, środków higieny osobistej oraz przybory szkolne. Skarżący nie posiada żadnego majątku i nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek jest zasadny w całości. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżący nie uzyskuje dochodów i nie posiada żadnego majątku, a 5-osobowa rodzina, pozostaje na wyłącznym utrzymaniu państwa polskiego i w ramach procedury uchodźczej, otrzymuje świadczenie w łącznej wysokości 1160 zł miesięcznie. W związku z powyższym skarżący nie jest w stanie wygenerować jakichkolwiek środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
