W dniu 18 lutego 2019 r. Z.J. (dalej: skarżący) złożył w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w którym podniósł, że nie zgadza się ze wskazanym wyżej organem. W piśmie tym skarżący przedstawił swoje stanowisko, nie wskazał jednak żadnego konkretnego przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotowe pismo zostało przez Kolegium potraktowane jako skarga do WSA w Rzeszowie na postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i wraz z aktami tej sprawy przekazane do Sądu, choć skarżący nie był adresatem tego postanowienia, nie działał również jako pełnomocnik strony. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że osobą, do której było skierowane w/w postanowienie był ojciec skarżącego.
Wobec braku wskazania w w/w piśmie przedmiotu zaskarżenia, jak również ustalenia na podstawie nadesłanych przez Kolegium akt sprawy, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie, której akta organ przedstawił Sądowi, zarządzeniem z dnia 25 marca 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, tj. wskazanie konkretnego aktu (postanowienia, decyzji) organu administracji publicznej, którego dotyczy skarga, z podaniem daty jego wydania oraz numeru, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano skarżącego o wyjaśnienie w terminie 7 dni, czy skargę składa w imieniu własnym, a jeśli nie – o wskazanie w czyim imieniu wnosi skargę, pod rygorem przyjęcia, że skarżący wnosi skargę w imieniu własnym.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 27 marca 2019 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał skierowanego do niego wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności organu, którego skarga dotyczy. Określenie przedmiotu zaskarżenia stanowi wymóg formalny skargi, zaś skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z treści złożonej skargi nie wynika, jaki akt w istocie skarżący chciał uczynić przedmiotem zaskarżenia. W swoim piśmie wymienił co prawda organ, z którego stanowiskiem się nie zgadza, jednak nie wskazał w nim żadnego konkretnego aktu bądź działalności tego organu, którą pragnął poddać kontroli Sądu. Sformułowanie zaś skargi wskazywałoby, że składa ją w imieniu własnym. Z przedstawionych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że stroną postępowania była A.J., a skarżący przedłożył w dniu 10 stycznia 2019 r. od niej pełnomocnictwo. Wobec powyższego wezwano skarżącego do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi. Wyjaśnić bowiem należy, że to rolą skarżącego jest wskazanie, czego dotyczy skarga, zaś Sąd nie może domniemywać przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, co do zasady, związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w celu skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego skarżący musi wskazać rozstrzygnięcie, czynność lub bezczynność organu, która ma stanowić przedmiot kontroli Sądu. Zważywszy na fakt, że z przedstawionych Sądowi przez Kolegium akt sprawy wynikało, że stroną postępowania, którego akta te dotyczą była A.J., zaś odwołanie złożył działający bez pełnomocnictwa ojciec skarżącego, wezwano go również do wyjaśnienia, czy składa skargę w imieniu własnym, czy też w imieniu innej osoby.
W rozpoznawanej sprawie wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 marca 2019 r., a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego 7-dniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie tych braków był dzień 3 kwietnia 2019 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie wykonał skierowanego do niego wezwania, co obligowało Sąd do przyjęcia – zgodnie z podanym w wezwaniu rygorem, że złożył skargę we własnym imieniu, a jednocześnie do odrzucenia tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ze względu na jej obarczenie wyżej opisanym brakiem formalnym, który także nie został usunięty.
