III SA/Lu 81/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-05-29	
Data wpływu	2018-02-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Grzegorz Grymuza
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Inne	
Sygn. powiązane	I OSK 3697/18	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 128; art. 100b ust. 1 pkt 3, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2017 nr 0 poz 978; art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1,; Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2017 nr 0 poz 1257; art. 16, art. 42 par. 1, art. 44, art. 80, art. 105, art. 123 par. 1-2, art. 138 par. 1 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 1-8, art. 145a, art. 145b, art. 148 par. 1, art. 149 par. 1 i par. 3, art. 151 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; art. 134 par. 1, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej jako: skarżący), utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2017 r., znak [...], Starosty [...] (zamiennie: organ I instancji) odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...]

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2011 r., poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zawiadomienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2011 r., co zostało potwierdzone jego własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej. Adresem na jaki dokonano doręczenia był adres skarżącego wskazany na zatrzymanym dokumencie tj. ul. [...], [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...], organ I instancji zatrzymał prawo jazdy skarżącemu. Decyzja została doręczona skarżącemu dnia [...] grudnia 2011 r., w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej jako: k.p.a. tj. w trybie doręczenia zastępczego.

W skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w części wypełnionej przez skarżącego z dnia [...] stycznia 2012 r. i wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy z tej samej daty oraz orzeczeniu psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami z dnia [...] grudnia 2011 r. wskazanym przez skarżącego adresem był adres uwidoczniony na zatrzymanym prawie jazdy. Skarżący na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie stawił się.

Dnia [...] listopada 2016 r. Starosta [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2016 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...], Starosta [...] orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Decyzja została doręczona skarżącemu [...] stycznia 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data wpływu [...] maja 2017 r.) skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, w związku z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) dalej jako: p.r.d., ewentualnie o potraktowanie pisma jako wniosku o wznowienie postepowania i przekazanie go zgodnie z właściwością organowi I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazał m. in., że o toczącym się postępowaniu administracyjnym dowiedział się dopiero w dniu [...] kwietnia 2017 r.

[...] maja 2017 r. skarżący złożył wniosek do Starosty [...] o przywrócenie cofniętego uprawienia w zakresie prawa jazdy kategorii B. W części A pkt 6 wniosku jako adres zamieszkania skarżący wskazał adres tożsamy z adresem na zatrzymanym prawie jazdy.

Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2017 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Zapoznanie się z zawiadomieniem zostało potwierdzone przez skarżącego w siedzibie organu w dniu [...] maja 2017 r. jego własnoręcznym podpisem. Adresem do doręczeń wskazanym w niniejszym zawiadomieniu był adres wskazany na zatrzymanym prawie jazdy.

Decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], przywrócono skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Staroście [...] wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W trakcie postępowania wznowieniowego pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżący przedstawił dowody z których według niego miały potwierdzać zamieszkania i przebywanie pod adresem przy [...]

Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżący złożył wniosek dowodowy potwierdzający zamieszkanie i przebywanie pod adresem przy [...] w postaci dokumentów potwierdzających dokonywanie opłat w związku ze wskazanym miejscem zamieszkania.

Zawiadomieniem z dnia [...] września 2017 r., Starosta [...] poinformował skarżącego o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak [...], Starosta [...] odmówił skarżącemu uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, prawidłowość dokonanych doręczeń z uwagi na nie wskazanie przez skarżącego adresu do doręczeń innego niż ujawnionego w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP), zgodnie z którym skarżący był zameldowany na pobyt stały w [...]. Wyjaśniono również, że przepisy prawa nie przewidują terminu w jakim należy poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, jednakże w ocenie organu upływ ponad czterech lat jak ma to miejsce w przypadku skarżącego należy uznać za wystarczający. Stwierdzono, że decyzja o której uchylenie wnosi skarżący została wydana i doręczona w sposób prawidłowy, w oparciu o art. 140 ust. 1 p.r.d. oraz art. 44 k.p.a.

Dodatkowo organ podnosił, iż z informacji Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r., wynika zameldowanie skarżącego na pobyt stały pod adresem [...], od dnia [...] grudnia 1985 r., nieprzerwanie do dnia obecnego. Innych danych, a w szczególności zameldowania na pobyt czasowy w ewidencji ludności nie wykazano.

W odwołaniu od wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego polegające na braku merytorycznej oceny przedstawionych dowodów oraz zeznań przesłuchanego przez organ I instancji świadka P. B. na okoliczność nie brania bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...];

- art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego w szczególności w odniesieniu do przesłanek wznowienia postępowania;

- art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie i nie uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...]

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji, o której uchylenie wnosi z uwagi na zamieszkiwanie pod innym adresem.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącego i decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w ocenie organu drugiej instancji, organ I instancji po wznowieniu postępowania prawidłowo odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Przedstawiony przez organ stan faktyczny przemawia za tym, że strona nie brała udziału w postępowaniu, ale nie bez własnej winy tylko z niedbalstwa i niedostatecznego dbania o swoje interesy z uwagi nie wskazania adresu do doręczeń. W odniesieniu do zeznań P. B., wyjaśniono, że z zeznań złożonych przed organem I instancji wynika, że w okresie od listopada do grudnia 2016 r. skarżący przebywał w [...] pod adresem wskazanym w prawie jazdy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nr [...], z dnia [...] listopada 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2017 r., znak [...], i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił:

- naruszenie art. 80 k.p.a. i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez: niezasadne przyjęcie, że skarżący w sposób zawiniony zaniedbał zgłoszenia adresu w [...], gdyż nie miał świadomości wszczęcia postępowania, błędnej interpretacji przepisów prawo o ruchu drogowym i bierności organu po niestawieniu się na wyznaczony termin egzaminu sprawdzającego kwalifikacje, oraz błędną ocenę zeznań świadka w zakresie przebywania skarżącego pod adresem w [...];

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami;

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy, gdyż zamieszkiwał w tym czasie pod innym adresem w [...], a o przeprowadzonym postępowaniu dowiedział się dopiero [...] kwietnia 2017 r. Wskazał, że po przeprowadzce do [...] nie widział potrzeby zgłaszania Staroście [...] swojego nowego adresu, jednakże w jego ocenie nie świadczy to o zawinionym działaniu, bowiem nie przebywał on pod adresem w [...] co potwierdzają zeznania świadka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuję:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi następuje między innymi w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega oddaleniu.

Spór w przedmiotowej sprawie koncentrował się wokół zasadności odmowy uchylenia przez organ administracji ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], wydanej w trybie zwyczajnym, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skarżącemu.

Uwzględniając jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 k.p.a., obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było prowadzenie postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przesłanki wznowienia postępowania wymienione zostały w sposób szczegółowy i wyczerpujący w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a i art. 145b. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a., czyli zbadanie, czy wniosek został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero, jeżeli termin został zachowany, właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1), względnie dokonać decyzją odmowy wznowienia tego postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (pkt 1) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 579/17).

W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo uznał, że wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie został złożony w ustawowym terminie. We wniosku tym strona skarżąca powołała się w sposób wyraźny i bezpośredni na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, że wznowienie postępowania w sprawie niniejszej nastąpiło w sposób wadliwy. W myśl art. 149 § 1 wznowienie postępowania następuję w drodze postanowienia. Z akt administracyjnych sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że takie postanowienie nie zostało wydane. Organ I instancji skierował do skarżącego jedynie zawiadomienie o wznowieniu postępowania. Wskazać również należy, że organ odwoławczy przekazał organowi I instancji wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji wraz z pismem przewodnim z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zgodnie zaś z art. 123 § 1-2 k.p.a w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W ocenie sądu kwestia przekazania wniosku skarżącego powinna zostać również rozstrzygnięta postanowieniem, a nie zwykłym pismem przewodnim. Powyższe naruszenia przepisów postępowania nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, wobec czego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do rozstrzygnięcia merytorycznego zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], organu odwoławczego i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2017, znak [...], tj. odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], uznać należy, że obie decyzje zostały wydane w sposób prawidłowy zgodny z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ I instancji szczegółowo i zgodnie ze stanem faktycznym przedstawił przebieg postępowania poprzedzający wydanie decyzji, o której uchylenie wnosił skarżący i wyjaśnił jej podstawy prawne oraz przedstawił przebieg postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji.

Zdaniem sądu wskazać należy, że stosownie do art. 100b ust. 1 pkt 3 p.r.d. w Centralnej Ewidencji Kierowców gromadzi się m. in. adres zamieszkania. W myśl art. 18. ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) dalej jako: ustawa o kierujących pojazdami, osoba posiadająca prawo jazdy jest obowiązana zawiadomić starostę o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis. Stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 702), w załączniku nr 1, zawierającym wzór prawa jazdy wydawanego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z jego pkt II 2.1.4 pod cyfrą 8 umieszcza się adres posiadacza prawa jazdy.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że adres posiadacza prawa jazdy, stanowi dane, o których zmianie, posiadacz prawa jazdy jest obowiązany powiadomić starostę w terminie 30 dni od dnia zaistnienia zmiany tych danych zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W okolicznościach niniejszej sprawy faktem bezspornym jest niezgłoszenie przez skarżącego zmiany danych w zakresie adresu oznacza to, że P. B. godził się na negatywne konsekwencje wynikające z braku wskazania organom administracji aktualnego miejsca zamieszkania. Zarzuty skarżącego o braku zawinienia niezgłoszenia tych zmian i nie braniu udziału w prowadzonym postępowaniu bez swojej winy oraz powoływanie się na zeznania świadka o nie przebywaniu pod adresem wskazanym w prawie jazdy, a także przedłożony materiał dowodowy w postaci potwierdzeń przelewów związanych z ponoszeniem opłat za utrzymanie mieszkania w [...] nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący w sposób nie budzący wątpliwości nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku w zakresie zgłoszenia zmian danych. Doręczenia dokonane przez organ I instancji, na adres widniejący w dokumencie prawa jazdy i Centralnej Ewidencji Kierowców (CEPIK), w trybie art. 44 k.p.a., były dokonane w sposób prawidłowy i prawnie skuteczny co zostało wykazane i dokładnie wyjaśnione skarżącemu w decyzji organu I instancji dlatego sąd za zbędne uznał powtarzanie tej samej argumentacji. Twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi o braku potrzeby zgłaszania organowi I instancji swojego nowego adresu, potwierdzają nienależytą staranność skarżącego w prowadzeniu swoich własnych spraw, co zostało zauważone i podkreślone przez organ odwoławczy. Sąd podziela stanowisko organów, że zeznania świadka przesłuchanego przed organem I instancji nie potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości twierdzeń skarżącego o nie przebywaniu pod adresem wskazanym w prawie jazdy.

Stanowisko sądu znajduje również potwierdzenie w ugruntowanym i jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przepis art. 42 § 1 k.p.a. nie nakazuje określonej kolejności miejsc, w której organ winien dokonywać doręczeń. Z przepisu tego nie wynika też, że organ zobowiązany jest próbować doręczyć przesyłkę we wszystkich miejscach, w których możliwe jest doręczenie korespondencji stronie. Wybór miejsca doręczenia pozostaje po stronie organu, który ma dokonać go w sposób zapewniający prawidłowe doręczenie. Ustawodawca, nakładając w art. 18 ust. 1 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, na osobę posiadającą prawo jazdy obowiązek poinformowania organu o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych zawartych w tym dokumencie (a więc także zmiany adresu miejsca zamieszkania), nie obwarował tego obowiązku taką sankcją, że konsekwencją jego niedopełnienia będzie uznanie za skuteczne doręczenia korespondencji pod dotychczasowym adresem (tak jak to uczynił np. w art. 33a ust. 2 u.s.d.g. w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą). Tym niemniej, skoro obowiązkiem osoby posiadającej prawo jazdy jest podanie adresu zamieszkania, który jest odnotowywany w ewidencji kierowców (art. 100b ust. 1 pkt 3 p.r.d.), a ponadto jest zobowiązany każdorazowo do informowania o zmianie w tym zakresie - nie można z góry założyć, że adres ten nie odpowiada stanowi faktycznemu. Jeżeli strona sama zdecydowała, że korespondencję będzie odbierać pod adresem, w którym nie zamieszkuje i konsekwentnie wskazuje to miejsce dla potrzeb ewidencji kierowców, jak też ewidencji ludności, należy uznać, iż ów adres jest "mieszkaniem", o którym mowa w art. 42 § 1 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Bd 145/16). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie określają jak organ ma dokonać ustalenia, gdzie jest "mieszkanie" osoby fizycznej (zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy). W ocenie sądu, organ winien w tym względzie sięgać po wszelkie dostępne mu środki - tak jak przy każdym innym ustaleniu faktycznym w postępowaniu administracyjnym. W szczególności zatem uzasadnione jest sięganie przez organ do informacji zawartych w dostępnych ewidencjach, w tym do danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Nie można wprawdzie, uznać, że ujawniony w Centralnej Ewidencji Kierowców adres miejsca zamieszkania kierowcy jest tym miejscem, w którym doręczenie będzie zawsze skutecznie. Wprawdzie skoro obowiązkiem osoby posiadającej prawo jazdy jest podanie adresu zamieszkania, który jest odnotowywany w ewidencji kierowców (art. 100b ust. 1 pkt 3 p.r.d), a ponadto jest zobowiązany każdorazowo do informowania o zmianie w tym zakresie - nie można z góry założyć, że adres ten nie odpowiada stanowi faktycznemu. (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia, sygn. akt III SA/Łd 193/17).

Odnosząc się do zarzutów stawianych w skardze wyjaśnić należy, że nie mogły one zasługiwać na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wskazuje się w orzecznictwie swobodna ocena dowodów polega na tym, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 408/16). W ocenie sądu organ odwoławczy i organ I instancji rozstrzygnęły sprawę zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, przede wszystkim w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Kluczowymi dowodami w sprawie jest informacja uzyskana z Urzędu Miasta [...] o nieprzerwanym zameldowaniu skarżącego od dnia [...] grudnia 1985 r., pod adresem ul. [...], [...], jak i twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi o braku potrzeby zgłaszania zmiany adresu.

Mając powyższe na uwadze prezentowane przez skarżącego stanowisko o niebraniu ze swojej winy udziału w postępowaniu nie może zasługiwać na uwzględnienie. Wprawdzie przepisy k.p.a. nie określają jak organ ma dokonać ustalenia, gdzie jest "mieszkanie" osoby fizycznej (zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy). W ocenie sądu, organ winien w tym względzie sięgać po wszelkie dostępne mu środki tak jak przy każdym innym ustaleniu w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie uznać należy, że organ dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego, sięgając do stosownej ewidencji.

Nie można podzielić twierdzeń skarżącego o błędnej interpretacji przez organy przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym i bierności organu po niestawieniu się na wyznaczony termin egzaminu sprawdzającego kwalifikację. Jak to wyjaśnił organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji w myśl art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w przypadku nie poddaniu się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym nie określają terminu w jakim należy poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne art. 114 ust.1 pkt.1 lit. b p.r.d. nie przewiduje terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Właściwy do orzekania w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. starosta każdorazowo jest zobowiązany ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 190/10). Sąd podziela stanowisko organu I instancji, że upływ terminu 4-letniego był okresem wystarczającym do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, czego skarżący nie uczynił. Dlatego też Starosta [...] zasadnie wydał decyzję o cofnięciu uprawień skarżącego do kierowania pojazdem silnikowym.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt w zw. z art. 80 k.p.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zgodnie z wnioskiem skarżącego co zostało wskazane zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji.

W ocenie sądu nie sposób podzielić zarzutów skarżącego o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 2, 151 § 1 pkt 2 i art. 105 k.p.a. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i prawidłowo zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy w sposób odpowiadający prawu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stosując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, wobec czego nie można stwierdzić naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie.

Z powyższych powodów zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie i w swojej istocie sprowadzały się do polemiki z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i prawidłowo zebranym materiałem dowodowym.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.