Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2019 r. w Radomiu sprawy ze sprzeciwu G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy nałożenia obowiązku oddala sprzeciw

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja nr [...] z [...] listopada 2018 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy, organ II instancji), wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 poz. 1202 ze zm., dalej jako: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołań J. K. i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] z [...] września 2018 r. odmawiającej nałożenia na G. K. (dalej jako: inwestor, skarżąca, strtona) obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych w sprawie dotyczącej budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości J., gmina P. - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Postępowanie administracyjne w sprawie budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości J. [...], zostało wszczęte w 2006 r. W toku tego postępowania ustalono, że skarżąca zrealizowała sporną inwestycję na podstawie decyzji Wójta Gminy P. z [...] marca 1998 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku warsztatowo - garażowego, której nieważność stwierdził Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] października 2005 r. Nieruchomość ta sąsiaduje z nieruchomością nr [...], będącą w posiadaniu J. i S. małżonków K.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB, organ

I instancji) postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia ekspertyzy architektoniczno-budowlanej przedmiotowego budynku określającej, czy zostały zachowane odległości pomiędzy tym budynkiem

a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...], określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarski Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm., dalej jako: rozporządzenie MGPiB). WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 227/18, uchylił postanowienie organu odwoławczego Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie PINB Nr [...]. W wyroku tym przesądzone zostało, że właściwym trybem do procedowania w sprawie niniejszej będzie tryb określony w art. 51 ust. 1 lub 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Z kolei

w wyroku z 27 czerwca 2017 r. w sprawie II OSK 1865/16, wydanym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 5 maja 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 880/15, Naczelny Sąd Administracyjny polecił organowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić we własnym zakresie, czy zostały zachowane odległości pomiędzy spornym budynkiem a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...], określone w § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB i stosownie do tych ustaleń wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Dopiero gdy organ I instancji występujących

w sprawie uzasadnionych wątpliwości nie będzie potrafił sam rozstrzygnąć, zleci postanowienie dowodowe w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, bacząc przy tym, czy stan faktyczny wymaga takiej ekspertyzy lub opinii prawidłowo uzasadniając owe "uzasadnione wątpliwości".

Mając na uwadze powyższe, PINB [...] sierpnia 2018 r. przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że na terenie działki skarżącej znajduje się budynek gospodarczy, który usytuowany jest dłuższą ze ścian wzdłuż linii ogrodzenia z działką nr ew. [...]. Odległość naroża północno-wschodniego budynku od ogrodzenia pomiędzy działkami (płyty żelbetowe) wynosi do osi ogrodzenia 49 cm, natomiast odległość naroża południowo-wschodniego od osi ogrodzenia (ażurowe płyty żelbetowe) wynosi 8 cm. Na terenie działki o nr ew. [...] znajduje się murowany budynek mieszkalny dwukondygnacyjny. Odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym z tylną ścianą budynku gospodarczego wynosi odpowiednio 7,74 m i 7,16 m. Na terenie działki o nr ew. [...] w odległości ok. 3,3 m od tylnej ściany budynku gospodarczego znajduje się studzienka kanalizacyjna. W kierunku północnym od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o nr ew. [...] znajduje się drewniana altana ogrodowa o wymiarach 3,15 m x 3,13 m. Odległość ściany równoległej do ściany budynku gospodarczego, tj. odległość pomieszczenia altany od budynku gospodarczo-garażowego wynosi 5,95 m. W tylnej części działki nr [...] w jej kierunku północnym znajduje się drewniany parterowy budynek gospodarczy. Dłuższa ze ścian tego budynku o długości 6,07 m jest równoległa do ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...]

i nr [...]. Odległość tej ściany do linii osi ogrodzenia pomiędzy posesjami wynosi 87 cm. Budynek gospodarczy drewniany ma wymiary 4,46 m x 6,07 m. Odległość pomiędzy budynkiem gospodarczym drewnianym a budynkiem gospodarczo-garażowym wynosi 5,65 m.

Mając to na uwadze decyzją Nr [...] z [...] września 2018 r. PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, odmówił nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych w sprawie dotyczącej budynku gospodarczo-garażowego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości J., gmina P.

Po rozpatrzeniu odwołania J. K. oraz Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R., WINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zwracając uwagę na związanie organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania oraz powołując wydane w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ II instancji powołał treść §12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB. Ocenił, że przeprowadzone [...] sierpnia 2018 r. oględziny i dokonane przez organ I instancji pomiary odległości spornego obiektu od ogrodzenia wskazują, że budynek gospodarczo-garażowy, usytuowany na działce nr [...], położonej w miejscowości J., narusza warunki techniczno-budowlane.

Organ II instancji wyjaśnił, że odległość 8 cm od osi ogrodzenia można by potraktować jako dopuszczalne odstępstwo, wynikające chociażby z aktualizacji map geodezyjnych czy też użytych materiałów budowlanych bądź błędów pomiarowych dokonanych w trakcie wybudowania ogrodzenia, jednakże odległość 49 cm od naroża północno-wschodniego od ogrodzenia z działką sąsiednią nie mieści się w granicach dopuszczalnego błędu, jak również nie oznacza, że obiekt znajduje się w granicy

z działką sąsiednią. Rację miał więc Prokurator Prokuratury Okręgowej w R., podnosząc w odwołaniu z [...] października 2018 r., że użycie przez ustawodawcę sformułowania usytuowania obiektu przy granicy z działką oznacza "ostrą granicę",

a więc usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki bądź gdy ściana obiektu stanowi granicę nieruchomości. Odległość budynku od ogrodzenia - prawie pół metra nie może być traktowana jako usytuowanie budynku w granicy działki. Ponadto przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB dopuszcza usytuowanie obiektu od granicy z działką sąsiednią w odległości od 1,5 m do 3 m. Taka sytuacja w omawianej sprawie nie zachodzi.

WINB podał, że organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał przepis § 274 ust. 2 rozporządzenia MGPiB, jednak z uzasadnienia skarżonej decyzji i akt sprawy nie wynika, czy sporny obiekt posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Stąd przedwczesne było stwierdzenie PINB, że analiza materiałów zebranych podczas czynności kontrolnych [...] sierpnia 2018 r. pozwalała stwierdzić, iż zostały zachowane odległości pomiędzy spornym budynkiem a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że podczas oględzin z [...] sierpnia 2018 r. S. K. oświadczyła, że nie dokonano pomiaru odległości budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] względem linii granicznych, nie ustalono, czy ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] znajduje się w linii granicy, nie dokonano pomiaru odległości budynku mieszkalnego od budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...], ani pomiaru odległości ściany wschodniej budynku mieszkalnego na działce nr [...] w stosunku do linii ogrodzenia. Nie dokonano też pomiaru odległości pomiędzy budynkiem gospodarczo-garażowym a budynkiem warsztatowym, usytuowanym na działce nr [...], nie uwzględniono połączenia pomiędzy budynkami gospodarczo-garażowym a mieszkalnym na działce nr [...], które to budynki przylegają do siebie. Skarżąca oświadczyła zaś, że ogrodzenie w stosunku do granicy prawnej nie jest równoległe i nie pokrywa się z nią.

Organ I instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy winien więc zweryfikować powołane oświadczenia. O ile strona nie przedłoży żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby, że granica pomiędzy działkami o numerach: [...] i [...], położonymi w miejscowości J., nie pokrywa się z ogrodzeniem pomiędzy tymi działkami, to za wiążące należy uznać ustalenia organu I instancji dokonane w trakcie oględzin z [...] sierpnia 2018 r. W takiej sytuacji zasadne będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy można na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazać dokonanie czynności bądź robót budowlanych przy spornym obiekcie, tak aby odległość budynku gospodarczo-garażowego była zgodna z warunkami techniczno-budowlanymi, czy też nakazać rozbiórkę całego obiektu, jeśli okaże się, że nie jest możliwe rozebranie części obiektu bez uszczerbku dla pozostałej części.

Organ II instancji stwierdził także, że w świetle wyroku NSA z dnia 30 listopada 2016 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt II OSK 519/15, bezzasadnym jest wskazywanie inwestorowi, iż ten winien występować do Starosty R. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dokończenie budowy. Wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oznacza zakończenie postępowania naprawczego z zakresu nadzoru budowlanego, która potwierdza legalność obiektu.

Sprzeciw od decyzji WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniosła skarżąca zarzucając brak zasadności wydania decyzji kasatoryjnej, przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB w sytuacji, gdy materiał dowodowy mógłby być uzupełniony przez organ odwoławczy oraz naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób prowadzący do utraty zaufania do organu administracji publicznej, jak również w sposób stronniczy, bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazała, że przedmiotowa sprawa toczy się od około 10 lat, a rozstrzygnięcia WINB są dla skarżącej zawsze niekorzystne. Zdaniem skarżącej, PINB przeprowadził postępowanie w sposób rzetelny. Jeżeli organ odwoławczy uważał, że materiał dowodowy w sprawie dotknięty jest niewielkimi brakami, to winien go uzupełnić. Niedopuszczalne jest bowiem nadużywanie art. 138 § 2 K.p.a. Według skarżącej materiał, będący w posiadaniu organu nadzoru budowlanego, powinien być wystarczający dla wydania decyzji kończącej sprawę.

Skarżąca wyjaśniła, że budynek gospodarczo-garażowy nie stwarza zagrożenia pożarowego, ani nie powoduje ograniczeń w zabudowie działki sąsiadującej. Budynek ten od strony działki sąsiada posiada ścianę spełniającą wymóg ściany oddzielenia pożarowego.

Mając to na uwadze domagała się uchylenia w całości wydanej decyzji i nakazanie merytorycznego rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na sprzeciw, WINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w tym wypadku jest jedynie wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (por. art. 64e p.p.s.a.).

Instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (por. A. Kabat, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2018, t. 3 do art. 64a). Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialno-prawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi.

Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez Sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inne wady postępowania lub inne wady decyzji organu I instancji nie mogą być uznane za normatywną podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych lub gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., 2017, s. 728–729; zob. także J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. [w:] Analiza i oceny zmian Kodeksu postępowania administracyjnego

w latach 2010–2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012,

s. 231, A. Kabat, op. cit., t. 3 do art.64e).

Decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Sąd podziela ocenę organu II instancji, że PINB wydał decyzję nr [...] z [...] września 2018 r. bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, co powoduje naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przy czym stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny i bezpośredni wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W wyroku z 27 czerwca 2017 r. w sprawie II OSK 1865/16, wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalającym skargę kasacyjną Prokuratora Okręgowego w R. od kasatoryjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 880/15 w przedmiocie nakazania skarżącej rozbiórki budynku warsztatowo-garażowego, zlokalizowanego na działce nr [...], NSA zwrócił uwagę, że w sprawie okolicznością istotną, którą należy wziąć pod uwagę w postępowaniu naprawczym, jest fakt obowiązywania w dacie wydania pozwolenia na budowę spornego budynku rozporządzenia MGPiB.

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia MGPiB, usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych

i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przeciwpożarowej. W przepisie § 12 ust. 1 rozporządzenia MGPiB ustanowiono ogólną zasadę sytuowania budynków na działce budowlanej, przy czym prawodawca jednocześnie zastrzega, iż zasada ta doznaje pewnych wyjątków, a czyni to m.in. w § 12 ust. 2 rozporządzenia, według którego

w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej nie ustala się wymagań w zakresie zachowania odległości między budynkami na działce budowlanej, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 oraz § 23, § 35, § 36 i § 271.

Według § 12 ust. 4 rozporządzenia MGPiB, jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej:

1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m.

2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.

Stosownie zaś do § 12 ust. 6 tego rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Stosując się do wytycznych nałożonych na organ I instancji, zawartych m.in.

w wyroku NSA z 27 czerwca 2017 r. w sprawie II OSK 1865/16, a także mając na względzie przywołaną wyżej regulację, organ I instancji [...] sierpnia 2018 r. dokonał oględzin nieruchomości i ustalił, że odległość spornego budynku od granicy z działką o numerze ewidencyjnym [...] wynosi od naroża północnowschodniego 49 cm, natomiast od naroża południowo-wschodniego 8 cm. Do sporządzonego protokołu uwagi zgłosiła skarżąca wskazując, że ogrodzenie w stosunku do granicy prawnej nie jest równoległe i nie pokrywa się. Podobny wydźwięk ma zastrzeżenie zgłoszone przez S. K., która podała, że nie dokonano pomiaru odległości budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] względem linii granicznych, a także nie ustalono granicy pomiędzy działkami o numerach: [...] i [...] i czy ogrodzenie pomiędzy tymi działkami znajduje się w linii granicy. Organ I instancji zastrzeżenia te całkowicie zignorował. Tymczasem prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że ustalenie to mogło mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Istotne w sprawie okoliczności dotyczą bowiem między innymi odległości budynku od granicy działki, skoro zaś przebieg granicy jest sporny, to podane przez organ I instancji odległości uznać należało za przyjęte w sposób dowolny i niezweryfikowany.

Słusznie zauważył organ II instancji także i to, że niepoparte jakąkolwiek argumentacją było ustalenie przez PINB spełnienia przesłanek z § 274 ust. 2 rozporządzenia MGPiB. Okoliczności te nie wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew zarzutom skarżącej, opisane wyżej wadliwości postępowania

i konieczność poczynienia przez organ I instancji ustaleń odnośnie do istotnych elementów stanu faktycznego oraz jego oceny świadczą o tym, że prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję PINB do ponownego rozpoznania. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje wszak wynikająca z art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności, stosownie do której sprawa jest dwukrotnie rozpoznawana

i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w II instancji. Organ odwoławczy nie może przy tym zastępować organu I instancji w ustalaniu stanu faktycznego, albowiem naruszyłby dyspozycję art. 136 K.p.a.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, przedmiotowe postępowanie, ze względu na zakres uchybień organu I instancji, nie mogło być uzupełnione przez organ odwoławczy bez zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Dlatego zachodzi konieczność przeprowadzenia nowego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji w części określonej przez organ odwoławczy.

Jednocześnie uchylając decyzję PINB i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, WINB wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku poprzez wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stąd też rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji organu

I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu sprzeciwu.