III OSK 589/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-03-15	
Data wpływu	2023-03-21	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Beata Jezielska
Rafał Stasikowski
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Sygn. powiązane	II SAB/Łd 163/22	
Skarżony organ	Marszałek Województwa	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Publikacja w u.z.o.	ONSAiWSA Nr 6/2024, poz. 83	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Łd 163/22 w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2. zasądza od M. B. na rzecz Marszałka Województwa Łódzkiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Łd 163/22 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a." stwierdził, że bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1), zobowiązał Marszałka Województwa Łódzkiego do załatwienia wniosku skarżącego z 3 sierpnia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem (pkt 2) oraz zasądził od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 3 sierpnia 2022 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie uwag Komisji Europejskiej do projektu FEŁ2027, które wpłynęły do organu 16 czerwca 2022 r., w formie plików komputerowych i przesłanie ich drogą elektroniczną pod wskazany adres mailowy.

Odpowiadając na wniosek, pismem z 17 sierpnia 2022 r. organ odmówił udostępnienia informacji, wskazując, że dokument przesłany przez Komisję Europejską ma charakter roboczy i stanowi dokument wewnętrzny, a tym samym nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) dalej zwanej "u.d.i.p."

W takim stanie rzeczy skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 3 sierpnia 2022 r. Podniósł, że żądane dokumenty powstały w związku z wykonywaniem ustawowych zadań przez organ, a obywatele powinni mieć dostąp do informacji o tym, jakie uwagi/zastrzeżenia ma inny organ wdrażający dany projekt.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi w całości. Podkreślił, że uwagi zgłoszone do projektu regionalnego programu operacyjnego Fundusze Europejskie dla Łódzkiego 2021-2027, zgłoszone w czerwcu 2022 r. mają charakter roboczy i stanowią tym samym dokument wewnętrzny.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że wniosek dotyczył dokumentu sporządzonego przez organ Unii Europejskiej, a rozpoznając wniosek organ zobowiązany był do stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. UE. L. 2001.145.43) dalej zwanego rozporządzeniem nr 1049/2001. Ten akt prawny reguluje odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Organ państwa członkowskiego zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. rozporządzenia w przypadku, gdy otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji unijnej dokumentu będącego w jego posiadaniu, co oznacza, że w takim przypadku jest on adresatem wynikających z tego rozporządzenia norm określających zasady dostępu do dokumentów instytucji.

Oceniając żądany dokument z perspektywy regulacji rozporządzenia nr 1049/2001 Sąd uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Żądana informacja została wytworzona przez instytucję unijną w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji na organie ciążył obowiązek załatwienia złożonego wniosku w trybie przewidzianym w u.d.i.p. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia nr 1049/2001, przez udostępnienie informacji, lub – w razie uznania, że zachodzą przesłanki odmowy udostępnienia informacji z uwzględnieniem rozporządzenia nr 1049/2001 – wydanie decyzji odmownej. Powyższe ustalenie w ocenie Sądu I instancji uzasadniało stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego.

Skargę kasacyjną wniósł organ, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 21 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie i niewłaściwe zastosowanie, że w sprawie miała miejsce jakakolwiek bezczynność organu, podczas kiedy z dyspozycji art. 16 tejże ustawy wynika, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji tylko wówczas kiedy wniosek dotyczy informacji publicznej;

2. art. 16 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji w sytuacji kiedy żądane informacje (uwagi Komisji Europejskiej) nie stanowią oraz nie stanowiły informacji publicznej w świetle obowiązujących przepisów prawa;

3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia "informacji publicznej" i uznanie, że definicję tą spełniają uwagi Komisji Europejskiej, podczas kiedy nie stanowią one jednoznacznej i ostatecznej wersji stanowiska tego organu i tym samym nie mają charakteru dokumentu "wytworzonego" o ostatecznej treści;

4. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię pojęcia "informacji publicznej" i uznanie, że definicję tą spełniają uwagi Komisji Europejskiej, podczas kiedy uwagi te mają charakter roboczy i stanowią element negocjacji wewnętrznych pomiędzy dwoma podmiotami, które mają dopiero doprowadzić do ostatecznej wersji dokumentu jakim jest program regionalny;

5. art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że uwagi Komisji Europejskiej są wyłącznie dokumentem wytworzonym przez organ unijny, w sytuacji kiedy odnoszą się one do projektu programu regionalnego i ściśle nawiązują do jego treści (zawierają treść projektu programu podlegającego dopiero negocjacjom) oraz nie mają charakteru ostatecznego dokumentu, któremu można by przypisać rangę dokumentu "wytworzonego";

6. art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu i błędne przyjęcie (str. 7 uzasadnienia wyroku), że podstawą żądania dostępu do dokumentu zgłoszonego przez wnioskodawcę był ten przepis, kiedy to z treści wniosku skarżącego jednoznacznie wynikało, że domaga się on udzielenia odpowiedzi na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. (formularz wniosku złożonego 3 sierpnia 2022 przez skarżącego), a w świetle obowiązującego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ winien być związany taką dyspozycją;

7. art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przez niewłaściwe zastosowanie i brak rozważenia, czy wskutek powołania się przez Sąd na przepisy rozporządzenia nie należało rozważyć, czy pismo załączone do akt administracyjnych sprawy z "28 lipca 2022 r.", nie stanowiło rozstrzygnięcia sprawy i wskazania sposobu rozpoznania wniosku.

Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niezawierający stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli instancyjnej w szczególności w zakresie wyjaśnienia stanowiska Sądu czy w świetle przepisów u.d.i.p. oraz w świetle przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 Sąd uznaje, że żądane przez skarżącego uwagi Komisji Europejskiej stanowią czy też nie stanowią informacji publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz Województwa zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów postępowania należy uznać, iż nie zawiera on usprawiedliwionych podstaw. Naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ upatruje w niewłaściwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku i niewyjaśnieniu, czy żądany dokument stanowi informację publiczną. Sąd I instancji rozpoznając skargę na bezczynność stosował art. 149 p.p.s.a., a nie powołany przez organ art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) dotyczący skarg na decyzje i postanowienia, wobec czego przepis ten w sposób oczywisty nie mógł zostać naruszony. Zgodnie natomiast z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie przewidziane wskazanym przepisem elementy. Uzasadnienie to pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu pierwszej instancji i poddaje się kontroli instancyjnej. Wbrew stanowisku organu, Sąd I instancji na s. 8 uzasadnienia stwierdził, że objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Z kolei na etapie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej Sąd I instancji nie mógł rozstrzygnąć, czy żądany dokument podlega udostępnieniu, czy też organ winien był wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W szczególności art. 151 p.p.s.a. jako przepis wynikowy nie mógł stanowić podstawy skutecznego zarzutu w tym zakresie. Ocena przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej następuje bowiem na innym, dalszym etapie postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, a od decyzji odmownej przysługuje wnioskodawcy odrębny środek zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji, a następnie skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. Podobnie zagadnienie nadużycia prawa do informacji publicznej nie mogło być rozpatrywane w sprawie ze skargi na bezczynność organu. NSA w składzie orzekającym przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 29 września 2023 r., III OSK 5517/21, LEX nr 3642473, iż "[o]dmowa ochrony nie następuje jednak poprzez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej." W takim stanie rzeczy zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, bezskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 16 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji. Przepis ten dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12 i wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12).

Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 21 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie i niewłaściwe zastosowanie, że w sprawie miała miejsce jakakolwiek bezczynność organu. Wskazany przepis stanowi, iż do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Z art. 21 u.d.i.p. nie wynika norma prawna określająca zasady dostępu do informacji publicznej, a wyłącznie nakazująca sądom administracyjnym obu instancji stosowanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej w sprawach ze skarg m.in. na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Ponieważ Sąd I instancji bezsprzecznie zastosował przepisy p.p.s.a., to niezależnie od wyniku sprawy, a więc i treści wydanego wyroku, nie naruszył przepisu art. 21 u.d.i.p.

Trafny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 (pkt 5 i 6 skargi kasacyjnej) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu i błędnym przyjęciu, że podstawą żądania dostępu do dokumentu zgłoszonego przez wnioskodawcę był ten przepis. Co prawda nie ma racji skarżący kasacyjnie, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ winien być związany wnioskiem strony w zakresie wskazanej przez wnioskodawcę podstawy prawnej. W sprawie o bezczynność udostępnienia informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza wniosek o udostępnienie informacji. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej jest wniosek, który dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie realizacji takiego zadania. W przypadku gdy podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej otrzymuje wniosek, treść tego wniosku - zakres żądanych w nim informacji - jest dla niego wiążący i zarazem wyznacza granice, w jakich ma udzielić informacji. Natomiast granic sprawy nie wyznacza wskazana przez wnioskodawcę podstawa prawna żądania udzielenia informacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji rozpoznał sprawę nie wychodząc poza granice wyznaczone tożsamością przedmiotową. Zakres przedmiotowy wyznaczony został wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z 3 sierpnia 2022 r. Sąd orzekł w przedmiocie bezczynności Marszałka Województwa Łódzkiego w rozpoznaniu tego wniosku. To, że uznał, iż wniosek ten należało rozpoznać w trybie przepisów u.d.i.p. w zw. z przepisami rozporządzenia nr 1049/2001, wynikało z analizy treści przepisów prawa powszechnie obowiązującego, determinujących zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, tj. norm, które nie mogą być uchylane bądź zmieniane wolą stron. W ocenie NSA, nawet w sytuacji wskazania przez wnioskodawcę podstawy prawnej wniosku o dostęp do informacji publicznej, organ nie jest związany podstawą prawną żądania i zobowiązany jest nadać sprawie bieg w prawem przewidzianym trybie. Skoro żądana tym wnioskiem informacja jest informacją publiczną, do której udostępnienia mają (zdaniem Sąd I instancji) zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1049/2001, to Sąd I instancji rozpoznając sprawę w przedmiocie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku, był zobowiązany do ustalenia właściwego trybu jego rozpoznania i wydania stosownego rozstrzygnięcia uwzględniającego nierozpoznanie wniosku w tym trybie (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2023 r., III OSK 2034/22, LEX nr 3658905). Stosownie bowiem do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną przez skarżącego podstawą prawną.

Pozostając w ramach zarzutu naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, Sąd I instancji naruszył ten przepis przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że podstawą żądania dostępu do dokumentu zgłoszonego przez wnioskodawcę był ten przepis. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie podstawę prawną rozpatrywania wniosku M. B. powinny stanowić przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak stanowi art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 "W przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, państwo członkowskie konsultuje się z zainteresowaną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie zagrozi realizacji celów niniejszego rozporządzenia, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu. Państwo członkowskie może zamiast tego przekazać wniosek do instytucji". Sąd I instancji powołując się na treść tego przepisu nietrafnie wskazał, że "organ państwa członkowskiego jest zatem zobowiązany do stosowania przepisów rozporządzenia w przypadku, gdy otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, co oznacza, że w takim przypadku jest on adresatem wynikających z tego rozporządzenia norm określających zasady dostępu do dokumentów instytucji". Sąd I instancji za wyrokiem NSA z 21 października 2022 r., III OSK 1498/21 uznał, że rozporządzenie nr 1049/2001 nie stanowi w całości lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p., wskazując, że rozporządzenie to nie reguluje materii dotyczącej procedury stosowanej przez organy krajowe przy rozpatrywaniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

To stanowisko sądów administracyjnych zostało jednak oparte na błędnym odczytaniu treści art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 dokonanej w wyroku Sądu Unii Europejskiej z 28 kwietnia 2017 r., T-264/15, Gameart sp. z o.o. v. Komisja Europejska (ZOTSiS 2017/4/II-290), który stwierdził, że "Jedynie w przypadkach wprost wskazanych w tym przepisie oraz gdy jest to podyktowane wymogami wynikającymi z obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 4 ust. 3 TUE, wnioski o udostępnienie dokumentów przechowywanych przez władze krajowe - w tym także wtedy, gdy dokumenty pochodzą od instytucji Unii - podlegają przepisom krajowym znajdującym zastosowanie do tych władz, które to przepisy nie są zastępowane przepisami rozporządzenia nr 1049/2001". Wyrok ten został bowiem następnie sprostowany postanowieniem Sądu Unii Europejskiej z 13 września 2017 r., T-264/15 (ECLI:EU:T:2017:642) w zakresie pkt 35 wyroku i w miejsce "Jedynie w przypadkach wprost wskazanych w tym przepisie oraz gdy jest to podyktowane" wpisano "Za wyjątkiem wypadków, które są wprost wskazane w tym przepisie i w których jest to podyktowane".

Wedle prawidłowej wykładni uwzględniającej brzmienie wyroku Sądu Unii Europejskiej z 28 kwietnia 2017 r., T-264/15 w wersji sprostowanej, za wyjątkiem wypadków, które są wprost wskazane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. UE. L. 2001.145.43) i w których jest to podyktowane wymogami wynikającymi z obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 4 ust. 3 TUE, wnioski o udostępnienie dokumentów przechowywanych przez władze krajowe - w tym także wtedy, gdy dokumenty pochodzą od instytucji Unii - podlegają przepisom krajowym znajdującym zastosowanie do tych władz, które to przepisy nie są zastępowane przepisami rozporządzenia nr 1049/200. Z powyższego wynika, że zasadniczo do wniosków o udostępnienie dokumentów wytworzonych przez organy Unii Europejskiej, a znajdujących się w posiadaniu państw członkowskich UE, wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega przepisom krajowym. Jedynie w przypadkach określonych w art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, tj. przede wszystkim w przypadku przekazania wniosku przez państwo członkowskie do instytucji UE, wniosek taki podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1049/2001.

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji naruszył art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego podlegał ocenie w świetle ww. przepisu, podczas gdy przepis art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 mógł znaleźć zastosowanie w sprawie tylko wtedy, gdy zostało to wprost wskazane w art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 i gdy jest to podyktowane wymogami wynikającymi z obowiązku lojalnej współpracy. W takiej sytuacji błędne ustalenie stanu prawnego sprawy przez Sąd I instancji skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, który zobligowany będzie do określenia kwalifikacji żądanego przez wnioskodawcę dokumentu z uwzględnieniem prawidłowej wykładni art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001. Jednocześnie nieprawidłowe określenie przez Sąd I instancji prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie powoduje, iż przedwczesne byłoby odnoszenie się zarzutów naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w tym dotyczących kwalifikacji uwag Komisji Europejskiej jako dokumentu wewnętrznego, niepodlegającego udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Ocena co do kwalifikacji prawnej żądanego przez wnioskodawcę dokumentu powinna być ponownie dokonana przez Sąd Wojewódzki tak, aby umożliwić stronom postępowania możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego w I instancji.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i orzeknie o żądaniach zawartych w skardze.

O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego w I instancji na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.