Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 547/07 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 547/07, mocą którego oddalono wniosek J. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki.

W motywach orzeczenia Sąd przytoczył argumentację strony zawartą we wniosku. Podał, że w ocenie skarżącego jego sytuacja nie pozwala na uiszczenie podatku bez narażenia na utratę płynności finansowej, a także na utratę środków koniecznych do utrzymania jego i jego rodziny.

W oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wniosek oddalił. Stwierdził, że uzasadnienie wniosku musi zawierać konkretne okoliczności świadczące o ryzyku wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, natomiast nie może sprowadzać się do przytoczenia treści przepisu czy do ogólnikowego powołania twierdzeń o trudnej sytuacji finansowej, co uczynił skarżący.

W zażaleniu strona reprezentowana przez doradcę podatkowego zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i na tej podstawie wniosła o rozpatrzenie zażalenia, uchylenie postanowienia WSA oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Skarżący stwierdził, że przedstawione przez niego okoliczności w pełni uzasadniają uwzględnienie jego wniosku, bowiem jednorazowa zapłata kwoty 353.175,10 zł wraz z odsetkami spowoduje "brak możliwości dalszej egzystencji życiowej w sferze prywatnej, rodzinnej i gospodarczej". W ocenie strony brak wstrzymania wykonania decyzji może grozić znacznym pogorszeniem jej sytuacji finansowej, a także będzie mieć wpływ na osoby trzecie (rodzinę).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z powyższej regulacji niezbicie wynika, że sąd może (lecz nie musi) postanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek w niej wymieniona.

Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony. Ponadto dotyczy ono wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z uwagi na powyższe oczywistym jest, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy jeszcze raz podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem ograniczyła się do ogólnikowych stwierdzeń, nie świadczących o konkretnych zagrożeniach. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności, nawet jeśli należność objęta tym aktem jest wysoka.

Następnie należy podkreślić, pominąwszy niefortunność sformułowania o utracie możliwości egzystencji życiowej przez stronę, że jej pełnomocnik zdaje się mylić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z przesłankami przyznania prawa pomocy. Podkreśla on bowiem w zażaleniu, że strona nie jest w stanie ponieść jednorazowo nadmiernych obciążeń finansowych, bowiem zagroziłoby to jej egzystencji. Wskazane okoliczności mogą być rozpatrywane pod kątem przesłanek z art. 246 P.p.s.a., ale nie świadczą w żadnej mierze o spełnieniu warunków wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. Trudna sytuacja materialna, czy też fakt, iż wartość egzekwowanego świadczenia jest znacznie wyższa od wartości aktywów zobowiązanego, nie dowodzi bowiem, że egzekucja może spowodować nieodwracalne (trudne do odwrócenia) skutki, czy też wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Nie jest także taką okolicznością wysokość zobowiązania objętego decyzją: wynika to z faktu, że w prawie administracyjnym przewidziano szereg środków egzekucyjnych, jak choćby egzekucja z pieniędzy, z rachunku bankowego czy z wynagrodzenia, które co do zasady nie prowadzą do zaistnienia okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a., a są stosowane również wówczas, gdy wysokość dostępnych środków nie wystarcza na pokrycie całej kwoty zobowiązania jednorazowo. W sytuacji gdy nie wiadomo, na jaki sposób egzekucji zdecyduje się organ podatkowy, trudno w ogóle oceniać ewentualne skutki takiej egzekucji.

Podsumowując należy podkreślić, o czym profesjonalny pełnomocnik winien wiedzieć, że egzekucja administracyjna podlega szeregom ograniczeń właśnie po to, by nie doszło do zagrożenia egzystencji podmiotu zobowiązanego (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Wszelkie okoliczności, które przytacza pełnomocnik, nie mogą więc stanowić podstawy do uwzględnieniu wniosku skarżącego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.