II SA/Kr 1512/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-06	
Data wpływu	2025-12-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Anna Kopeć
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; ; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690; par 14; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 września 2025 r., znak: WI-I.7840.15.47.2025.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.	
Uzasadnienie
Starosta Tatrzański decyzją nr 260/2025 z 18 czerwca 2025 r., znak: AB.6740.132.2025.MB udzielił Inwestorowi: M. G. pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany dla zamierzenia budowlanego obejmującego: Budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną. Adres inwestycji: [...], obr. [...] P. Identyfikator dz. ewid. [...].[...], zwanego inwestycją

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. B. (dalej skarżąca) współwłaścicielka działki nr [...], zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa w kontekście art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – dalej Pb (t.j. Dz.U.2025.418 ze zm.) w zakresie zgodności projektu z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2022.1225 ze zm.) oraz zgodności projektu z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr LXVII/469/2023 Rady Gminy P. z dnia 12 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu sołectwa P. oraz sołectwa S. dalej mpzp.

Odwołująca wskazała także na:

- to, że stronami w postępowaniu są właściciele nieruchomości, po których zostały wskazane uprawdopodobnione trasy przyłączy, zatem przebieg ten jest dla organu wiążący. Nie wyraża zgody na przeprowadzenie po jej nieruchomości przyłącza do kanalizacji sanitarnej, o czym informowała organ po otrzymaniu zawiadomienia. Zdaniem Odwołującej w takie sytuacji organ winien wezwać Inwestora do zmiany trasy i zawiadomić właściwą stronę postępowania. Wyjaśnienia Inwestora w których wskazuje, że jest to jedynie orientacyjny przebieg przyłączy stoją w sprzeczności z przyjętą praktyką organu obejmowania tych działek obszarem oddziaływania, ponieważ przyjmują takie wyjaśnienia strony postępowania również należałoby uznać za "orientacyjne". Zauważa także rozbieżności w opisach dotyczących kanalizacji sanitarnej.

- niezgodność z § 30 ust. 5 pkt. 10 mpzp – projektowany szczyt od strony działki nr [...] nie posiada okapu , mimo iż w planie jest wymóg, że okapy projektowanych budynków winny być wysunięte na odległość co najmniej 1 m.

- nie załączenie do projektu aktualnego atestu użytych środków do impregnacji drewna,

- nie wskazanie klasy kotła przyjętego do ogrzewania obiektu i czy kocioł ten wpisuje się w obowiązujące standardy emisyjności i wymagania projektu Ecodesign,

- rozbieżności w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej pomiędzy mpzp, oświadczeniem Wójta Gminy P. i portalem mapowym powiatu tatrzańskiego (Geoportal T. ),

- zmianę przebiegu sieci wodociągowej i naniesienie tego na mapę do celów projektowych,

- rozbieżności pomiędzy PZT, a portalem mapowym w zakresie działek nr [...],

- usytuowanie budynku z ściana z otworami okiennymi w odległości 3,90 m od granicy z działką nr ewid.[...], mimo iż z mapy do celów projektowych nie wynika by posiadała użytki drogowe,

- niespełnienie § 232 ust. 1 i ust. 2 WT w zakresie otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego (powierzchnia, przedsionki lub zamknięcia) co wpływa na zgodność z § 271 ust. 10 WT.

Wojewoda Małopolski decyzją z 26 września 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.15.47.2025.JM, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa i art. art. 81 ust. 1 pkt. 2 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż inwestycja położona jest w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwała Nr LXVII/469/2023 Rady Gminy P. z dnia 12 października 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu sołectwa P. oraz sołectwa S. – dalej mpzp. Teren inwestycji znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowo – usługowej oznaczonej symbolem19MU2.

Ustalenia szczegółowe dla symbolu 19MU2 zostały wskazane w Rozdziale III § 30

niniejszej uchwały.

1. Wyznacza się TERENY ZABUDOWY MIESZKANIOWO-USŁUGOWEJ, oznaczone na rysunku planu symbolem 1-53MU1, 1-50MU2, 1-7MU3, 1-22MU4, 1MU5. Wyznacza się TERENY ZABUDOWY MIESZKANIOWO-USŁUGOWEJ Z DOMINACJĄ ZABUDOWY DREWNIANEJ,

oznaczone na rysunku planu symbolem 1-7MU1d, 1MU2d.

2. Ustala się podstawowe przeznaczenie terenów wymienionych w ust. 1 pod:

1) utrzymanie istniejącej zabudowy;

2) lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej, zabudowy mieszkaniowo-usługowej, pensjonatowej, rekreacji indywidualnej;

3) lokalizację hoteli w terenie MU5;

4) lokalizację zabudowy zagrodowej, w tym budynków inwentarskich;

5) zieleń urządzoną: zieleńce i skwery oraz zieleń o charakterze izolacyjnym;

6) w terenach 42MU1 oraz 44MU1, w granicach obszarów szczególnego zagrożenia

powodzią nie dopuszcza się lokalizowania nowej zabudowy pensjonatowej oraz usług publicznych z zakresu opieki zdrowotnej, edukacji, oświaty, nauki, opieki społecznej i socjalnej.

3. Ustala się dopuszczalne przeznaczenie terenów wymienionych w ust. 1 pod:

1) lokalizację wolnostojących obiektów usługowych (w tym stacji wyciągu i kolei linowych) i rzemieślniczych;

2) obiekty usług publicznych;

3) dojazdy niewydzielone, nieoznaczone na rysunku planu ciągi piesze i pieszo-jezdne;

4) cieki wodne z obudową biologiczną;

5) budynki gospodarcze, garaże, parkingi i miejsca postojowe;

6) w terenie 11MU1 - baseny kąpielowe (w tym otwarte) oraz inne obiekty rekreacyjne i sportowe;

7) w terenach 11-12MU1 trasy i urządzenia narciarskie, terenowe urządzenia sportowo rekreacyjne, parki tematyczne, linowe i inne - rozumiane jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze sportem, rozrywką lub rekreacją;

8) ścieżki i szlaki piesze i rowerowe.

4. W terenach wymienionych w ust. 1 ustala się następujące zasady zagospodarowania terenu:

1) obowiązuje zakaz lokalizacji budynków wielorodzinnych, budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz budynków innych niż jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej i szeregowej,

2) wskaźnik intensywności zabudowy:

a) w terenach MU1, MU1d - minimum - 0,01, maksimum 0,35; w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej dopuszcza się wzrost intensywności zabudowy do 0,4,

b) w terenach MU2, MU2d, MU3,- minimum - 0,01, maksimum 0,3; w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej dopuszcza się wzrost intensywności zabudowy do 0,4,

c) w terenach MU4 - maksimum 0,25; w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej dopuszcza się wzrost intensywności zabudowy do 0,3,

d) w terenach MU5 - minimum - 0,01, maksimum 0,35; w przypadku realizacji hoteli oraz zabudowy drewnianej zrębowej dopuszcza się wzrost intensywności zabudowy do 0,4;

3) wskaźnik terenu biologicznie czynnego:

a) w terenach MU1, MU1d, - minimum 55%;, w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej minimum 50%,

b) w terenach 8MU2, MU2d, MU3 - minimum 60%; w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej minimum 50%,

c) w terenach MU4 - minimum 65%; w przypadku realizacji zabudowy drewnianej zrębowej minimum 55%,

d) w terenach MU5 - minimum 50%, a w przypadku realizacji obiektów hotelowych - minimum 30%;

4) wielkość nowych działek budowlanych - w przypadku podziałów geodezyjnych nie może być mniejsza niż określona dla terenów, o których mowa w § 9 ust. 1;

5) uciążliwość wszystkich obiektów i urządzeń związanych z działalnością usługową nie może wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny;

6) w części terenów MU2 obowiązują ograniczenia wynikające z położenia w sąsiedztwie linii kolejowej zawarte w § 19 ust. 1 pkt 6.

5. Ustala się zasady kształtowania zabudowy w terenach wymienionych w ust. 1:

1) stosunek długości najwyżej położonej kalenicy budynku do maksymalnej szerokości traktu ma wynosić co najmniej 1,5,

2) maksymalny rzut budynku:

a) nie może przekraczać powierzchni 250 m2,

b) dla obiektów hoteli w terenie MU5 nie może przekraczać powierzchni 700 m2;

c) w terenie 11MU1 dopuszcza się realizację jednego obiektu usługowo -

gastronomicznego związanego z dolną stacją wyciągu o rzucie budynku do 500 m2,w terenie 11MU1 dopuszcza się ponadto realizację maksymalnie dwóch budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi; rzut każdego z budynków nie może przekraczać 500 m2,

3) maksymalna szerokość traktu budynku nie może być większa niż:

a) w terenach MU1, MU2, MU3 dla budynków mieszkaniowych - 8 m, dla budynków mieszkaniowo-usługowych, usługowych i pensjonatowych - 9 m,

b) w terenie 11MU1 dla budynku usługowo - gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi, dopuszcza się zwiększenie szerokości traktu do 12 m,

c) w terenach MU1d, MU2d, MU4 dla budynków mieszkaniowych - 7 m; dla budynków mieszkaniowo-usługowych, usługowych i pensjonatowych - 8 m,

d) w terenach MU5:

– dla budynków mieszkaniowych, mieszkaniowo-usługowych, usługowych i pensjonatowych - 10 m,

– dla budynków hotelowych - nie określa się,

e) dla pozostałej zabudowy (w tym garaży i budynków gospodarczych) - 6 m;

f) dopuszcza się miejscowe poszerzenie traktów max. o 25% wartości wskazanych w lit. a, b, c, e pod warunkiem, że poszerzenie nie przekroczy 25% długości elewacji i nie spowoduje podniesienia kalenicy;

4) maksymalna długość elewacji budynku lub zespołu połączonych budynków, mierzona pomiędzy krawędziami ścian zewnętrznych parteru, nie może być większa niż:

a) w terenach MU1, MU2-25 m,

b) w terenie 11MU1 dla obiektu usługowo - gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi dopuszcza się zwiększenie maksymalnej długości elewacji do 35 m,

c) w terenie MU5 dla zabudowy hotelowej - 35 m, dla pozostałej zabudowy - 25 m,

d) w terenach MU3-22 m,

e) w terenach MU1d, MU2d, MU4-20 m;

5) maksymalna ilość kondygnacji:

a) dla budynków mieszkaniowych, mieszkaniowo-usługowych, usługowych, pensjonatowych: 3 kondygnacje nad terenem, przy czym dopuszcza się realizację maksymalnie 2 kondygnacji w dachu, dla budynków hotelowych 4 kondygnacje nad terenem, przy czym dopuszcza się realizację maksymalnie 2 kondygnacji w dachu,

b) dla pozostałej zabudowy (w tym garaży i budynków gospodarczych): 2 kondygnacje nad terenem, przy czym dopuszcza się realizację maksymalnie 1 kondygnacji w dachu,

c) ilości kondygnacji innych niż nad terenem nie określa się;

6) wysokość zabudowy (z zastrzeżeniem ustaleń zawartych w § 6 ust. 4 oraz § 10 ust. 6):

a) dla budynków mieszkaniowych, mieszkaniowo-usługowych, usługowych, pensjonatowych nie może przekraczać 11 m, za wyjątkiem terenów MU5, w których nie może przekraczać 14 m,

b) w terenie 11MU1 dla obiektu usługowo - gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi dopuszcza się zwiększenie wysokości kalenicy do 13 m,

c) dla budynków hotelowych w terenie MU5-16 m,

d) dla pozostałej zabudowy (w tym garaży i budynków gospodarczych) nie może

przekraczać 9 m;

7) wysokość podmurówki na terenie płaskim nie może przekraczać 1,2 m; w przypadku spadku terenu - nie może przekraczać 1,5 m; w terenie 11MU1 dla obiektu usługowo - gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi przy spadku terenu powyżej 12% wysokość podmurówki nie może przekraczać połowy wysokości najniższej kondygnacji;

8) wysokość okapu - nie może przekraczać 4,5 m, przy czym:

a) dla budynków hotelowych w terenie MU5 nie może przekraczać 7 m;

b) w terenie 11MU1 dla obiektu usługowo - gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi dopuszcza się zwiększenie wysokości okapu do 5,5 m;

9) dach, z kalenicą równoległą do dłuższego boku budynku, dwuspadowy z półszczytami, o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachu pod kątem 49° - 54°; dopuszcza się stosowanie przysztychów; w terenie 11MU1 dla obiektu usługowo – gastronomicznego związanego z dolną stacją kolei krzesełkowej oraz budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi dopuszcza się dachy wielospadowe o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachu pod kątem 49° - 54°;

10) okapy wysunięte na odległość co najmniej 1 m;

11) obowiązuje zakaz:

a) stosowania szczytów nie wynikających z rzutu budynku,

b) zwieńczania szczytami ścian stykających się ze sobą,

c) stosowania połaci dachowych tworzących formy dwuspadowe przesuniętych wzajemnie w pionie lub poziomie,

d) wysuwania krawędzi połaci ukośnie do lica ściany szczytowej,

e) (z wyłączeniem budynków zaplecza usługowego związanego z basenami kąpielowymi w terenie 11MU1) wysuwania połaci dachowych w stosunku do lica ściany szczytowej dalej niż 0,4 m, a w przypadku gdy w ścianie szczytowej znajduje się balkon, dalej niż wynosi szerokość balkonu + 0,2 m,

f) otwierania połaci dachowych na długości większej niż 1/2 elewacji bez uwzględnienia uzasadnionych rzutem szczytów, mierzonej na wysokości zetknięcia ściany otwarcia z dachem, w najniższym punkcie,

g) stosowania otwarć pulpitowych na wysokości kalenicy i na wysokości drugiej

kondygnacji poddasza,

h) stosowania tzw. "orawiaków";

12) dopuszcza się możliwość doświetlenia poddasza przy użyciu okien w szczytach, otwarć dachowych w postaci "kapliczek", "dymników" (w formie trójkąta, prostokąta lub wolego oka) i "wyględów" (otwarć pulpitowych) bądź okien połaciowych;

13) należy zachować odległość co najmniej 1,5 m od zewnętrznej krawędzi połaci dachu do krawędzi ścianki otwarcia dachowego;

14) otwarcie dachu nie może stykać się z koszem dachu;

15) wykończenie elewacji budynków:

a) w terenach MU1, MU2, MU3, MU4, MU5 -obowiązuje zastosowanie elementów drewnianych i kamienia naturalnego do wykończenia ścian,

b) w terenach 1-6MU1d, MU2d - obowiązuje całkowite wykończenie drewnem ścian w szczytach i otwarciach dachowych oraz zastosowanie elementów drewnianych i kamienia naturalnego do wykończenia pozostałych ścian,

c) przy wykończeniu ścian obowiązuje zakaz stosowania otoczaków i tworzyw sztucznych;

16) kolorystyka elewacji i dachów budynków:

a) dla elementów drewnianych - kolor naturalnego drewna,

b) kolorystyka ścian - biel, jasne odcienie beżu,

c) dachy - czarny, grafitowy, dopuszcza się stosowanie gontu w kolorze naturalnym;

17) otwory okienne i drzwiowe powinny mieć formę prostokątów, pojedynczych lub zwielokrotnionych z dopuszczeniem stosowania ścięcia górnych narożników oraz łuków i trójkątów.

Inwestycja zgodna jest z ustaleniami MPZP, ponieważ (podkreślono wartości projektowane):

• przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa jednorodzinnej w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej, zabudowy mieszkaniowo-usługowej, pensjonatowej, rekreacji indywidualnej – budynek mieszkalny jednorodzinny,

• zachowano obowiązujący wskaźnik intensywności zabudowy w przedziale 001-0,3 – 0,28,

• ustalony wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie został ustalony dla analizowanego terenu,

• zachowano stosunek długości najwyżej położonej kalenicy budynku do maksymalnej szerokości traktu ma wynosić co najmniej 1,5 – 2,57,

• rzut budynku nie przekracza powierzchni 250 m2 – 122,15 m2,

• szerokość traktu nie przekracza 8 m – trakt główny 6,70 m, trakty dodatkowe na ryzalitach 6,50 m;

• długość elewacji nie przekracza 25 m - 16 m,

• zachowano maksymalną ilość kondygnacji do 3 kondygnacji nad terenem z maksymalnie 2 w dachu - 2 kondygnacje w tym 1 w dachu,

• zachowano maksymalną wysokość zabudowy do 11 m – 8,93 m,

• zachowano maksymalną wysokość podmurówki w przypadku spadku terenu do 1,5 m – 0,85 m,

• zachowano wysokość okapu do 4,5 m – 3,75 m,

• zachowano obowiązująca geometrię dachu - kalenica dachu równoległa do dłuższego boku, dach dwuspadowy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych 50°,

• otwarcia połaci dachowych nie przekraczają ˝ elewacji – 5,16 m < 8 m,

• wysunięte połacie dachowe od lica ściany szczytowej nie mniej niż 04 m -

• okapy wysunięte na odległość co najmniej 1 m – zaprojektowane okapy 1,0 i 1,2 m od lica budynku

• zachowano obowiązujące wykończenie elewacji budynków – tynk biały, kamień naturalny i deska elewacyjna,

• zachowano obowiązująca kolorystykę pokrycia dachu – czarny,

• zapewniono 1 miejsce postojowe w garażu projektowanego budynku.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej, że stronami w postępowaniu są właściciele nieruchomości po którzy zostały wskazane uprawdopodobnione trasy przyłączy, zatem przebieg ten jest dla organu wiążący, organ zauważył, że zgodnie z projektem zagospodarowania przyłącza objęte zostaną odrębnym opracowaniem. Ich proponowany przebieg został wyznaczony na rysunku PZT. Autor wskazuje, że jest to projektowana trasa przyłączy wg odrębne opracowania. Realizacja przyłączy odrębnym opracowaniem została dopuszczona ustawą Pb. Wynika to jednoznacznie z art. 33 ust. 1a Pb, zgodnie z którym pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23 Pb, które są wymagane dla takiego obiektu. Nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit. a Pb. Inwestor może zatem zrealizować przyłącza w wybranym przez siebie trybie. Istotnym jest, aby były one wykonane przed przyjęciem danego obiektu do użytkowania.

Odnosząc się do nie wyrażanie zgody na przeprowadzenie po jej nieruchomości przyłącza do kanalizacji sanitarnej, Inwestor nie obejmuje przyłączy niniejszym wnioskiem, dlatego nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomości na cele budowlane na tym etapie. W związku z zgłaszanymi przez Odwołującego zastrzeżeniami dot. nie udzielenia zgody na realizację przyłączy na działce, której jest współwłaścicielem, autor projektu przedłożył mapę z alternatywnymi trasami poprowadzenia przyłączy z pominięciem działki odwołującego.

Zaproponowana trasa przyłączy jest tylko przebiegiem orientacyjnym, nie objętym niniejszym postępowaniem, zatem nie ma konieczności zmiany kręgu stron. Kwestie podniesione przez ustalone strony postępowania stanowią sygnał dla inwestora, że musi podjąć działania które zapewnią mu możliwość przyłączenia budynku do sieci.

Zgodnie z sporządzoną przez projektanta analizą obszaru oddziaływania działka nr [...], stanowiąca własność Odwołującej została objęta obszarem oddziaływania, nie z uwagi na orientacyjny przebieg przyłącza kanalizacji sanitarnej, a na podstawie § 271-273 WT – "Możliwe ograniczenie zagospodarowania działek sąsiednich, przy zastosowaniu na ww. działkach przekrycia dachów lub ścian rozprzestrzeniających ogień".

Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu jest obowiązkiem projektanta, który sporządzając projekt zagospodarowania terenu określa obszar oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa oraz przedstawieniem zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie graficznej lub opisowej.

Wyznaczenie to nie wiąże jednak organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego finalnie należy ustalenie kręgu stron postępowania i skierowanie do nich decyzji, stosownie do art. 28 Pb i art. 28, art. 107 § 1 pkt 3 Kpa.

Organ I instancji rozszerzył obszar oddziaływania sporządzony przez projektanta i przymiot strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przyznał Inwestorowi (dz. [...]), właścicielom działek: [...] i [...], a także działek nr [...].

W ocenie organu II instancji ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy, ponieważ ustalając krąg stron uwzględnić okoliczności wynikające z treści art. 5 ust. 1 pkt. 9 Pb: Obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W sprawie pozwolenia na budowę obszaru oddziaływania nie można ustalać jedynie w stosunku do samego budynku (jako bryły), tj. w oderwaniu od sieci i przyłączy, umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, albowiem są to zagadnienia pozostające ze sobą w ścisłym związku. W tym zakresie wskazać należy na zapisy rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2022.1679 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, odnoszące się do części rysunkowej PZT, tj. § 15 ust. 2.

Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że na części rysunkowej PZT należy przedstawić nie tylko elementy projektowane, w ramach danego zamierzenia inwestycyjnego, ale również układ sieci/linii i urządzeń, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych. W niniejszej sprawie organ uwzględnił obszar oddziaływania wynikający z zaprojektowanych przyłączy, opierając się na ich przebiegu wskazanym przez autora projektu. To autor projektu ponosi odpowiedzialność, za przyjęte rozwiązania techniczne. Kwestionowanie przyjętych przez projektanta rozwiązań projektowych leży poza kompetencją organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ nie posiada w tym zakresie odpowiednich uprawnień, które z kolei należą do osoby składającej podpis, pod sporządzonym projektem architektonicznym.

Odnosząc się do zauważonego wskazania w opisie układu komunikacji zbiornika szczelnego na ścieki, podkreślono, że nie stanowi on rozbieżności w zakresie zaprojektowanej gospodarki ściekowej, a ogólny zapis jakiemu celowi mogą służyć elementy komunikacyjne na działce inwestycyjnej tj. skomunikowana całej działki z obiektem oraz elementami zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do niezgodności z § 30 ust. 5 pkt. 10 mpzp z uwagi na projektowany szczyt od strony działki nr [...] nie posiadający okapu, Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 30 ust. 4 pkt 11 lit. e) mpzp obowiązuje zakaz wysuwania połaci dachowych w stosunku do lica ściany szczytowej dalej niż 0,4 m, a w przypadku, gdy w ścianie szczytowej znajduje się balkon, dalej niż wynosi szerokość balkonu + 0,2 m. Ściana w zbliżeniu do granicy z działką nr [...] jest ścianą szczytową, zatem obowiązuje dla niej zakaz wysuwania połaci dachowej poza lico ściany więcej niż 40 cm - zaprojektowano 20 cm. Połać dachowa wysunięta poza lico ściany szczytowej nie stanowi okapu dla którego w mpzp, w przypadku jego realizacji, ustalono minimalną szerokość 1 m. Dodatkowo, ten fragment budynku jest niejako schowany pomiędzy fragmenty budynku z ukształtowanymi - ze spadkiem w kierunku granicy działki - połaciami dachu, przy czym te połacie dachowe są zakończone okapem wysuniętym na szerokość 1 m (por. rys. rzut połaci dachowej oraz przekrój B-B i elewację północno-wschodnią).

Odnosząc się do nie załączenia do projektu aktualnego atestu użytych środków do impregnacji drewna, podano, że to co powinien zawierać projekt precyzyjnie określają przepisy art. 34 ust. 3 Pb i Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.Dz.U.2022.1679 ze zm.). Zarówno w ustawie jak i w rozporządzeniu nie wskazano, jako należało załączać atesty użytych środków do projektu zagospodarowania terenu czy projektu architektoniczno-budowlanego, które są zatwierdzane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Projektowane

niezbędne rozwiązania techniczne oraz materiałowe stanowią część projektu technicznego, który nie jest oceniany i zatwierdzany przez organ.

Odnosząc się do nie wskazania klasy kotła przyjętego do ogrzewania obiektu i czy kocioł ten wpisuje się w obowiązujące standardy emisyjności i wymagania projektu Ecodesign, podano, że przepisy regulujące zakres projektu, nie nakazują wskazywania wprost klasy kotła. W zatwierdzonym projekcie w pkt 10.4 Obliczenia optymalizująco-porównawcze dla wybranych systemów zaopatrzenia w energię (k. 13) określono szczegółowe parametry przyjętego rozwiązania m.in. emisję CO2 [ton/rok] czy sprawność układu – dzięki takim parametrom możliwa jest weryfikacja czy przyjęte rozwiązania spełniają przyjęte standardy i czy nie naruszają zapisów planu w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń do środowiska. Po wykonaniu analizy porównawczej dla systemu konwencjonalnego i systemu alternatywnego przyjęty został system 1 – kocioł na pellet, ale jak wskazuje autor projektu "w zakresie kwestii technicznych oba systemy można zastosować, przy czym system alternatywny jest bardziej złożony (trudniejszy do wykonania i sterowania). Ponadto w pkt. 3.3. opisu projektu architektoniczno-budowlanego wskazano, że w obiekcie projektuje się kocioł na pellet – 5 klasy zgodnie z Uchwałą Nr LIX/842/22 Sejmiki Województwa Małopolskiego z dnia 26 września 2022.

Odnosząc się do wskazywanych rozbieżności w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej pomiędzy mpzp, oświadczeniem Wójta Gminy P. i portalem mapowym powiatu t. ([...]) organ odwoławczy przeprowadził analizę wykazywanego przez Inwestora dostępu do drogi publicznej. Wg sporządzonego w projekcie zagospodarowania terenu opisu działka posiada dostęp do gminnej drogi publicznej, nr [...] – ul. [...], poprzez drogi wewnętrzne (o szerokości 3,0 m w tym jezdni min 3,0 m, zlokalizowane w całości na działkach drogowych) urządzone na dz. nr [...] (ul. T. K.) oraz [...], a następnie poprzez projektowany wjazd. Analizując dostęp inwestycji do drogi publicznej przywołano § 14 WT. Zgodnie z definicją "dostępu do drogi publicznej", zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1, rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, to znaczy poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Gdy mowa o "dostępie do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia w terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany (zob. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/12 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2465/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 239/2006). Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek oceny czy droga wewnętrzna zapewni odpowiedni dojazd z terenu inwestycji (działki budowlanej) do drogi publicznej. Zgodnie z art. 4 ustawy Pb, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Jak wynika z akt sprawy organu I instancji (wypisy z rejestru gruntów - k. 8) Inwestor posiada prawny dostęp do drogi publicznej gminnej K420106 – ul. [...] poprzez działki nr [...] których władającym jest Gmina P. i działkę nr [...], której właścicielem jest Skarb Państwa – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, na których wg pisma Wójta Gminy P. z 18.07.2025 r. znak: GPGiOŚ- X.7234.1.93.2025 urządzona jest droga wewnętrzna, zarządzana i utrzymywana

przez Wójta Gminy P. (k. 16 załączników do projektu). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe inwestor ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu widoczny jest układ komunikacji wewnętrznej terenu w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, zapewniającej dostęp do drogi publicznej dla istniejącej licznej zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu zmiany przebiegu sieci wodociągowej i naniesienie tego na mapę do celów projektowych, podkreślić należy, że w procedurze udzielania pozwolenia na budowę kluczowa jest kwestia sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 34b Pb, zauważyć jednak należy, że proces inwestycyjny jest często bardzo złożony, a sporządzanie w trakcie jego trwanie mapy do celów projektowych kilkukrotnie, z uwagi na wykonanie wskazanego na tej mapie etapu (np. przyłącza czy sieci) nie jest niezbędne. Geodeta w złożonym oświadczeniu potwierdził, że wskazany na PZT przebieg sieci wodociągowej 50PE wykonany jest zgodny z warunkami przyłączenia do sieci Zakładu Gospodarki Komunalnej w P. znak: ZGK.6610.1.12.2025. Wykonawca prac geodezyjnych opatrzył mapę do celów projektowych oświadczeniem o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji numer: [...] r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Oświadczenie to jest równoznaczne z klauzulą urzędową. Zgłoszenie zostało wykonane przez geodetę posiadającego uprawnienia zawodowe i przekazane do właściwego miejscowo Organu Służby Geodezyjnej – Starosty Tatrzańskiego. Nie ma zatem podstaw do podważania prawidłowości mapy do celów projektowych na której został sporządzony projekt zagospodarowania i stanowiła ona urzędowy dokument na którym autor projektu mógł sporządzić projekt zagospodarowania terenu. Zauważyć należy także, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie sprawują nadzoru nad podmiotami wykonującymi prace geodezyjne i kartograficzne. Nie mogą one zakładać, że roboty geodezyjne wykonywane przez uprawnionych geodetów są nierzetelne i niezgodne ze stanem rzeczywistym.

Odnosząc się do wskazywanych przez Odwołującą rozbieżności pomiędzy PZT, a portalem mapowym w zakresie działek nr [...], wskazać należy, że na mapie do celów projektowych, na której sporządzone został projekt zagospodarowania działki, pomiędzy działką inwestycyjną nr [...], a działką nr [...] jest działka nr [...] (granice działek ciągła zielona linia), którą stanowi wąski pas terenu, który pokrywa się z grubą zieloną przerywaną linią, którą oznaczone zostały granice opracowania/teren inwestycji.

Odnosząc się do poprawności usytuowanie budynku ze ścianą z otworami okiennymi

w odległości 3,90 m od granicy z działką nr ewid.[...], podkreślić należy, że działka

nr [...] zgodnie z ewidencja gruntów posiada użytek "dr", co daje możliwość zastosowania § 12 ust. 7, zgodnie z którym zachowanie odległości o których mowa w § 12 ust. 1-9 nie jest wymagane, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Mimo nieoznaczenia na mapie do celów projektowych użytków, działka nr [...] jest działką

drogową. "Skoro ustawodawca posłużył się w § 12 ust. 10 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065) pojęciem "działka drogowa", w przepisie tym chodzi o całą działkę wyodrębnioną geodezyjnie jako droga, a więc oznaczoną w ewidencji gruntów symbolem "dr" (...)" (por. wyrok WSA w Kielcach

z 12.06.2019 r. sygn. akt II SA/Ke 307/19). Odnosząc się do niespełnienie § 232 ust. 1 i ust. 2 WT w zakresie otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego (powierzchnia, przedsionki lub zamknięcia) co wpływa na zgodność z § 271 ust. 10 WT, w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano trzy otwory EI30, których łączna powierzchnia nie przekracza 15% powierzchni ściany, a powierzchnia otworów wypełnionych materiałem przepuszczającym światło nie przekracza 10% pow. ściany, co zostało szczegółowo wskazane na rysunku – elewacja południowo-zachodnia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą odwołująca, zarzuciła naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 3) Pb w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania terenu jest niekompletny (w tym nie zawiera planowanego przebiegu instalacji, w szczególności kanalizacji sanitarnej, a jedynie ich "orientacyjny" przebieg) oraz wewnętrznie sprzeczny w zakresie jego części opisowej oraz części graficznej,

- art. 35 ust. 1 pkt 2) Pb w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy projekt architektoniczno-budowlany jest niekompletny, to jest w szczególności nie zawiera szczegółowych danych dotyczących ochrony przeciwpożarowej, jak choćby atestów dla środków ognioochronnych zaproponowanych do impregnacji elementów drewnianych,

- art. 35 ust. 1 pkt 2) Pb w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania terenu jest sprzeczny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (w tym przepisami rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie dostępu do drogi publicznej, czy w zakresie projektowanych otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego,

- art. 35 ust. 1 pkt 2) Pb w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy jest on sprzeczny z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności w zakresie wysunięcia okapów,

- art. 5 Pb w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy obiekt budowlany zaprojektowano z naruszeniem warunków bezpieczeństwa oraz uzasadnionych interesów osób trzecich,

- art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak przeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania wyjaśniającego, to jest brak przeprowadzenia z urzędu przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w efekcie oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zgromadzonym i niepełnym materiale dowodowym, w szczególności poprzez

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i utrzymanie wadliwej decyzji w mocy, w sytuacji, gdy zastosowanie winien znaleźć art. 138 § 1 pkt 2 kpa z uwagi na naruszenie ww. art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 107 § 3 kpa.

Podkreślono w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią części opisowej projektu zagospodarowania terenu teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej "poprzez drogi wewnętrzne (o szerokości 3,0 m w tym jezdni min 3,0 m, zlokalizowane w całości no działkach drogowych}". Z tego wynika, że szerokość dojazdu to 3 metry, w całości stanowi on przy tym jezdnię. Brak jest w związku z tym w granicach tak opisanej drogi wewnętrznej dojścia choćby o minimalnej szerokości. Oznacza to, że do inwestycji zapewniony jest dojazd, nie zapewnione zostało natomiast dojście. Prawidłowa wykładnia §14 rozporządzenia prowadzić musi do wniosku, że podstawowym obowiązkiem (opisanym w ustępie 1) jest zapewnienie dojścia oraz dojazdu do działek budowlanych, przy czym szerokość samej jezdni stanowiącej dojazd (w sytuacji, gdy zapewnione jest i dojście i dojazd) ma wynosić 3 metry. Jeżeli zaś (jak mowa w ustępie 2) dojście i dojazd mają stanowić ciąg pieszo-jezdny (czyli nie ma wyraźnie wydzielonej jezdni-dojazdu i dojścia), to musi mieć ten ciąg szerokość 5 metrów. W przypadku, gdy do budynku prowadzi jedynie dojście (czyli nie ma w ogóle urządzonej jezdni), to również ono może być wykorzystywane jako dojazd, o ile jednak ma ono szerokość nie mniejszą niż 4,5 metra. Zatem w przedmiotowej sprawie, skoro do działki prowadzi jedynie dojazd (droga) o szerokości 3 metry, a w projekcie nie zapewniono dodatkowo żadnego dojścia, to nie można uznać, by spełniony był warunek z któregokolwiek z ustępów § 14 rozporządzenia.

W zakresie otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego Wojewoda (a wcześniej również Starosta) nieprawidłowo zinterpretował postanowienia § 232 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia w ten sposób, iż dopuścił zastosowanie w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zarówno okien, których powierzchnia nie będzie przekraczać 15% ściany, jak i otworów wypełnionych materiałem przepuszczającym światło, których powierzchnia nie będzie przekraczać 10% ściany (co łącznie dawałoby 25% powierzchni ściany oddzielenia przeciwpożarowego). Prawidłowa wykładnia wspomnianych § 232 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia powinna prowadzić do wniosku, że łączna powierzchnia otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić nie więcej niż 15%, w tym 10% mogą stanowić otwory wypełnione materiałem przepuszczającym światło. Powołane przepisy mają bowiem za zadanie chronić budynki przed rozprzestrzenianiem się ognia i dodatkowo wprowadzają wyjątki od ogólnego zakazu stosowania otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego. W związku z tym wykładnia tych przepisów powinna mieć charakter zawężający oraz ścisły. Dopuszczenie przez organy obu instancji w projekcie (rysunek elewacji południowo-zachodniej) otworów, które zajmują łącznie ponad 24% powierzchni ściany oddzielenia przeciwpożarowego narusza więc przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedziach na skargę organ i inwestor wnieśli o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a ponadto sprawdza dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych i przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego. Z powyższego obowiązku organ się wywiązał, przedstawiając wyczerpująca argumentację, z której wynika, że przedłożony przez inwestora projekt jest kompletny oraz zgodny zarówno z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również z przepisami techniczno-budowlanymi. Powyższą ocenę, która obszernie została przedstawiona w części historycznej uzasadnienia Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela, stąd w tej części uzasadnienia wyroku nie ma konieczności niejako ponownego przedstawiania tej oceny i jej uzasadnienia.

Przechodząc natomiast do zarzutów samej skargi należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione. Zacząć należy od najistotniejszego, a kwestionującego dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Jak wynika z projektu oraz ustaleń organu, teren inwestycji posiada dostęp do gminnej drogi publicznej ul. [...], poprzez działki drogowe: nr [...], nr [...] i nr [...], będące we władaniu Gminy P. oraz działkę nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa. Na działkach tych urządzona jest publicznie dostępna droga wewnętrzna zapewniająca dostęp do drogi publicznej położonym wzdłuż niej nieruchomościom. Droga ta składa się z jezdni, której szerokość w najwęższym miejscu ma 3 metry i nie posiada niezależnego od jezdni dojścia. Należy zatem stwierdzić, że formalnie nie spełnia ona wymagań określonych w § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"). Okoliczność ta nie stoi jednak na przeszkodzie dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla planowanej inwestycji. Należy bowiem podkreślić, że aktualnie - od 28 czerwca 2015 roku - nie obowiązuje już wymóg, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych (art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy prawo budowlane w wersji obowiązującej do 27 czerwca 2015 roku). Czysto literalnie interpretując skutki nowelizacji, która uchyliła w/w wymóg, od 28 czerwca 2015 roku, dla samego wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej (z wyjątkiem drogi krajowej lub wojewódzkiej) nie byłby warunkiem koniecznym. W orzecznictwie utrwalił się jednak pogląd, że dostęp do drogi publicznej, odpowiedni dla rodzaju planowanej inwestycji, jest warunkiem wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, że dostęp ten ma odpowiadać wymaganiom określonym przez § 14 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia, rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a w myśl jego § 2 ust 1, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. W przedmiotowym wypadku działki drogowe, będące we władaniu publicznych podmiotów, stanowiące publicznie dostępną drogę wewnętrzną, która komunikuje teren inwestycji z gminną drogą publiczną, nie są i nie muszą być objęte przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. Nie są to zatem działki przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu § 1 rozporządzenia, a zatem w myśl tego przepisu i § 2 ust 1 rozporządzenia, przepisów rozporządzenia w niniejszym postępowaniu do nich się nie stosuje. Przepis § 14 rozporządzenia miałby zastosowanie, gdyby inwestor obejmował swoim zamiarem budowę układu drogowego, komunikującego teren, gdzie planuje budowę domu z drogą publiczną. Taka sytuacja jednak w przedmiotowym wypadku nie zachodzi. Uwzględniając natomiast przedmiotowy zamiar inwestycyjny tj. budowę domu jednorodzinnego, na działce, która przylega do publicznie dostępnej drogi wewnętrznej, która to droga zapewnia dostęp do drogi publicznej także innym nieruchomościom, które wzdłuż niej się znajdują, wyrazić należy ocenę, że droga ta, składająca się z jezdni o szerokości 3 metrów, stanowi odpowiedni dla przedmiotowej inwestycji dostęp do drogi publicznej.

Przechodząc do dalszych zarzutów należy stwierdzić, że jak wynika z części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego (rysunek 7 i rysunek 9), otwory w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego zostały zaprojektowane zgodnie z § 232 rozporządzenia. Zaznaczyć jednak przy tym należy, że za tę część projektu budowlanego odpowiedzialność ponosi projektant i nie podlega on kontroli przez organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przepisy nie wymagają też, aby w projekcie budowlanym wskazać konkretne informacje co do rodzaju impregnatów jakie mają być zastosowane, czy też atestów jakie mają posiadać. W zakresie instalacji: kanalizacji sanitarnej, wodociągowej i elektroenergetycznej, to ich planowany orientacyjnie przebieg jest wrysowany na części graficznej projektu zagospodarowania terenu. Co jednak najistotniejsze, jak wynika to z części tekstowej tego projektu, przyłącza w/w instalacji nie są objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, lecz będą realizowane w oparciu o odrębne postępowania (str. 5 projektu zagospodarowania terenu), co w myśl art. 33 ust. 1a prawa budowlanego jest dopuszczalne. W tym stanie rzeczy kwestia ewentualnych zmian ich zaplanowanego przebiegu jest irrelewantna dla przedmiotowego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, którego zakresem przyłącza te nie są objęte. Zarzut dotyczący naruszenia art. 5 prawa budowlanego jest zarzutem ogólnikowym, nie wskazującym konkretnie w jaki sposób planowany obiekt budowlany ma jakoby naruszać warunki bezpieczeństwa i uzasadnione interesy osób trzecich. Zarzut dotyczący zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym również ma charakter ogólny, dlatego tak jak to już wskazano na wstępie rozważań prawnych, Sąd w tym zakresie podziela ocenę organu, która została obszernie przedstawiona w części historycznej uzasadnienia.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.