Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. W. i A. W. na bezczynność Rady Miasta Sopotu w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działania dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Sopocie im. Bolesława Chrobrego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić J. W. i A. W. solidarnie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

J. W. i A. W. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Rady Miasta Sopotu (dalej też: "organ") w sprawie skargi na działania dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Sopocie im. Bolesława Chrobrego.

Skarżący wskazali, że w dniu 8 września 2025 r. złożyli do Prezydenta Miasta Sopotu skargę na dyrektora ww. szkoły w związku z naruszeniem przez niego przepisów prawa oświatowego oraz uchybieniem godności zawodu nauczyciela. Prezydent Miasta Sopotu w dniu 15 września 2025 r. przekazał skargę według właściwości Radzie Miasta Sopotu, o czym skarżący zostali poinformowani w dniu 16 września 2025 r. Pismem z dnia 27 października 2025 r. skarżący zwrócili się do Przewodniczącej Rady Miasta Sopotu z wnioskiem o udzielenie informacji, na jakim etapie rozpoznawania jest ich skarga. Przewodnicząca Rady Miasta Sopotu w piśmie z dnia 30 października 2025 r. poinformowała skarżących, że ich skarga została wycofana przez Prezydenta Miasta Sopotu w dniu 7 października 2025 r. z uwagi na brak kompetencji Rady Miasta Sopotu w tej sprawie, w związku z czym nie była rozpoznawana przez Radę Miasta Sopotu. W związku z powyższym skarżący w piśmie z dnia 18 listopada 2025 r. wnieśli o niezwłoczne rozpatrzenie skargi przez Radę Miasta Sopotu. Przewodnicząca Rady Miasta Sopotu w piśmie z dnia 12 grudnia 2025 r. poinformowała skarżących, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 30 października 2025 r. Pomimo ponaglenia Rada Miasta Sopotu do dnia wniesienia skargi do sądu nie rozpatrzyła skargi z dnia 8 września 2025 r.

W ocenie skarżących, zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. (mylnie wskazano nieistniejący art. 299 pkt 3 k.p.a. – uwaga Sądu), organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora szkoły jest Rada Miasta Sopotu. Powołując się na art. 237 § 1 k.p.a. wskazali, że organ właściwy do jej załatwienia powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca. Skarżący zwrócili uwagę, że przepisy k.p.a. nie przewidują trybu wycofania skargi z przekazania jej do załatwienia organowi właściwemu. Skoro skargę otrzymała Rada Miasta Sopotu, to organ ten jako właściwy winien był ją rozpatrzeć. Rada Miasta Sopotu nie zastosowała także trybu z art. 237 § 4 k.p.a. Zdaniem skarżących bezczynność organu ma charakter rażący.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie do niezwłocznego rozpatrzenia skargi, nałożenie grzywny na organ w związku z rażącym naruszeniem prawa oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podnosząc, że skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Skarżący winien skierować ją do właściwego organu, wskazanego w art. 229 i art. 230 k.p.a. (dział VIII k.p.a.), wnosząc skargę , o której mowa w art. 227 k.p.a. Niezadowolenie z działania organu nie podlega kontroli ze strony sądu administracyjnego. Działania, których podjęcia skarżący żądają od organu nie są aktami lub czynnościami w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – nie mają one charakteru władczego, nie są podejmowane w sprawach indywidualnych i nie dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Odpowiedź na skargę lub jej brak w rozumieniu działu VIII k.p.a. nie jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pogląd ten został utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2026 r., poz.143 ze zm. , dalej jako "p.p.s.a.") , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konieczne jest przez sąd ustalenie, czy została ona wniesiona w sprawie, należącej do jego kognicji.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 3 § 2a).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. ( art. 3 § 3).

Jak wynika z treści powyżej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny jest władny dokonać kontroli, czy organ pozostaje w bezczynności jedynie wówczas, gdy w kognicji sądu leży kontrola decyzji, postanowień, czynności bądź aktów w tych przepisach wskazanych.

Skarżący zarzucają organowi bezczynność w rozpoznaniu ich pisma z dnia 8 września 2025 r., zatytułowanego "Skarga na dyrektora szkoły" , w którym zarzucili dyrektorowi szkoły naruszenie przepisów prawa oświatowego oraz domagali się wobec niego określonych działań , w tym odwołania go ze stanowiska.

Należy zatem zauważyć, że dział VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" normuje postępowanie skargowe. Zgodnie z art. 221 § 1 k.p.a., zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu.

W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Przepis art. 237 § 1 k.p.a. stanowi, że organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca.

Postępowanie skargowo-wnioskowe ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., ponieważ postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia zarówno postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego. W postępowaniu tym nie wydaje się aktów adresowanych do strony skarżącej, a jedynie zawiadamia się ją o czynnościach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.

Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (art. 221-256 k.p.a.), odnoszące się do skarg i wniosków, nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, zatem stronie nie przysługuje także skarga na bezczynność. Wyłącza to art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie przysługuje także na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., bowiem w oparciu o ten przepis kontrolą objęte są bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących jedynie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków stron. Będąca przedmiotem skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. czynność nie kształtuje uprawnień lub obowiązków stron, a tym samym nie może mieć miejsca bezczynność organu w zakresie rozpoznania skargi ( patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt I FSK 1821/23, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zatem kognicji sądów administracyjnych nie podlega ewentualna bezczynność organu w załatwieniu skargi z art. 227 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł dokonać merytorycznej oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu skargi skarżących, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę odrzucił ( punkt 1. sentencji postanowienia).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy ( punkt 2. sentencji postanowienia).