IV SA/Wa 552/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-05-30	
Data wpływu	2017-02-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Wójcik
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6139 Inne o symbolu podstawowym 613	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 961; art. 4, art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 2 i 3; Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy), znak [...] z [...] grudnia 2016 r. wydana na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) po rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2016 r. odwołania złożonego przez S. O., zam. [...], ul. [...] (dalej: wnioskodawca, inwestor, skarżący), reprezentowanego przez M. O., zam. [...], ul. [...] od decyzji z [...] sierpnia 2016 r., znak [...] wydanej przez Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji), którą po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez S. O., zam. [...], [...] (adres do korespondencji: ul. [...], [...]), odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 500 kW na działce o nr ew. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie wsi [...], gmina [...].

W decyzji z [...] grudnia 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

We wniosku z 29 lipca 2011 r. wnioskodawca działający przez pełnomocnika –M. R. ul. [...], [...] zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie turbiny wiatrowej o mocy 500 kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. stacją rozdzielczą średniego napięcia, przyłączem energetycznym i drogą dojazdową na okres budowy na działce nr [...], położonej w miejscowości [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, zaświadczenie o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypis z rejestru gruntów i mapę ewidencyjną.

W obwieszczeniu z [...] sierpnia 2011 r. poinformowano strony postępowania o wszczęciu w dniu [...] lipca 2011 r. postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...].

W opinii sanitarnej Nr [...] z [...] września 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS w [...]) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...]), w postanowieniu Nr [...] z [...] września 2011 r., wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, zakres raportu winien być zgodny z art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.ś.) oraz wskazał elementy podlegające szczególnemu uwzględnieniu. Następnie organ I instancji w postanowieniu Nr [...] z [...] października 2011 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW na działce nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości [...], gm. [...] oraz określił zakres raportu. W postanowieniu Nr [...] z [...] listopada 2011 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu [...] grudnia 2013 r. inwestor złożył raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie z 10 stycznia 2014 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełniania raportu odnośnie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Wyjaśnień udzielono przy piśmie z [...] stycznia 2014 r. W postanowieniu Nr [...] z [...] lutego 2014 r. organ I instancji podjął na wniosek inwestora zawieszone postępowanie. W obwieszczeniu z 12 lutego 2014 r. organ I instancji poinformował o rozpoczęciu procedury z udziałem społeczeństwa.

W piśmie z 12 lutego 2014 r. organ I instancji, zgodnie z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., zwrócił się do PPIS w [...] o wydanie opinii dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] Wydział Spraw Terenowych w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

W opinii sanitarnej Nr [...], znak [...] z [...] lutego 2014 r. PPIS w [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. W dniu [...] lutego 2014 r. odbyło się spotkanie z mieszkańcami wsi [...]. W dniu 4 marca 2014 r. do organu I instancji wpłynął protest mieszkańców wsi [...] przeciw budowie elektrowni wiatrowej. W związku z wezwaniem RDOŚ w [...] z [...] marca 2014r. Wójt Gminy [...] w piśmie z [...] marca 2014 r. wezwał inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Uzupełniony raport (tekst jednolity) wraz z załącznikiem graficznym i zapisem elektronicznym został złożony przez wnioskodawcę w dniu 26 czerwca 2014 r.

W postanowieniu Nr [...] z [...] lipca 2014 r. RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Zawiadomieniem - obwieszczeniem z [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji poinformował o miejscu i terminie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa.

W decyzji Nr [...] z [...] września 2014 r. organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW na działce o nr ew. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie wsi [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ze względu na niewystarczającą liczbę badań oraz rozbieżne opinie naukowców w kwestii wpływu elektrowni wiatrowej na zdrowie, nie można jednoznacznie wykluczyć możliwości jej negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi. Największe wątpliwości budzą zagadnienia związane ze szkodliwym oddziaływaniem generowanego przez turbiny wiatrowe hałasu, infradźwięków, promieniowania elektromagnetycznego, występowania efektów migotania cieni i refleksów światła oraz możliwości odrywania się kawałków lodu z łopat wirnika. Ze względu na niewystarczającą liczbę badań oraz rozbieżne opinie naukowców w kwestii wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie, niezmiernie trudno jest zająć jednoznaczne stanowisko w tej sprawie.

W uzasadnieniu powołano się ponadto na wszczęte postępowanie administracyjne mające na celu wydzielenie z gruntów rolnych pasa drogowego i nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy [...]. Zdaniem organu I instancji, odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zabezpieczy środowisko naturalne oraz mieszkańców żyjących w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia przed ewentualnym negatywnym wpływem ze strony elektrowni wiatrowej, a zarówno ochrona zdrowia jak i prawna ochrona życia człowieka są wartościami chronionymi konstytucyjnie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor reprezentowany przez r. pr. M. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący zarzucił, że organ I instancji myli podawanie informacji do publicznej wiadomości z zawiadomieniami dokonywanymi w trybie art. 49 k.p.a. Poddał w wątpliwość charakter spotkania przeprowadzonego w dniu 17 lutego 2014 r. Zdaniem odwołującego, postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości pod drogę nie ma nic wspólnego z postępowaniem środowiskowym. Organ I instancji rażąco naruszył przepisy postępowania w ten sposób, że myli opinię, co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania z opinią wydawaną w odniesieniu do raportu. W ocenie inwestora, niezgodny z przepisami prawa jest również sposób postępowania organu I instancji w relacji do RDOŚ opisany na str. 3 decyzji. W uzasadnieniu decyzji brak jest oceny przedłożonego raportu. Według inwestora, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności do odmowy wydania decyzji środowiskowej.

SKO w [...] w decyzji z [...] listopada 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z 18 grudnia 2014 r. skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Wójt Gminy [...]. W piśmie z 9 stycznia 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł do organu I instancji o niezwłoczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś w dniu 4 lutego 2015 r. złożył zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy. W postanowieniu z [...] marca 2015 r., znak [...], Kolegium uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy miesięczny termin do załatwienia sprawy. W piśmie z 24 kwietnia 2015 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 24 maja 2015 r. Przy piśmie z 18 maja 2015 r. Kolegium zwróciło organowi I instancji akta sprawy wraz z kopią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2015 r., sygn. I SA/Wa 214/15, którym Sąd odrzucił skargę Wójta Gminy [...].

W decyzji Nr [...], znak [...] z [...] maja 2015 r., organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez inwestora, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 500 kW na działce o nr ew. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie wsi [...], gmina [...]. Odwołania od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyły strony postępowania, wskazując na liczne uchybienia w toku postępowania przed organem I instancji. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji, nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia swojej decyzji, przesłał akta przedmiotowej sprawy do tutejszego Kolegium przy piśmie z dnia 14 lipca 2015 r. (data wpływu - 17 lipca 2015 r.).

W decyzji z [...] lipca 2015 r., znak [...], SKO w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w aktach sprawy brak jest stosownej opinii inspektora sanitarnego, wydawanej w trybie ar. 77 u.u.i.ś., ponadto organ I instancji w sposób nieprawidłowy zawiadomił o rozprawie administracyjnej, do akt zaś nie dołączył protokołu z tej rozprawy. Organ I instancji ma również obowiązek odniesienia się w treści decyzji do uwag i wniosków zgłaszanych w toku postępowania przez społeczeństwo.

Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę w piśmie z 4 września 2015 r. wezwał inwestora do przedłożenia uzupełnienia informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, przy piśmie z 2 października 2015 r. wnioskodawca przedłożył raport. Pismami z 21 października 2015 r. organ I instancji zwrócił się do RDOŚ w [...] oraz PPIS w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem oraz o wydanie opinii odnośnie tychże warunków. W piśmie z 26 października 2015 r. organ I instancji poinformował o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy do dnia 24 grudnia 2015 r., o czym również dokonał obwieszczeń. W piśmie z 3 listopada 2015 r. RDOŚ w [...] wezwał do uzupełnienia przesłanego wniosku. Odpowiedzi na powyższe zobowiązanie organ I instancji udzielił w dniu 9 listopada 2015 r.

W dniu 9 listopada 2015 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie nr [...] z [...] listopada 2015 r., znak [...], którym PPIS w [...], uzgodnił przedsięwzięcie objęte wnioskiem i określił uwarunkowania dotyczące jego realizacji. W piśmie z 10 grudnia 2015 r. RDOŚ w [...] wezwał organ I instancji do uzupełnienia przedłożonego raportu w zakresie zapisów dotyczących ochrony przed hałasem oraz ochrony przyrody (raport z rocznego monitoringu ornitologicznego). W piśmie z 15 grudnia 2015 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w terminie 14 dni. W piśmie z 30 grudnia 2015 r. inwestor zawiadomił organ, że uzupełnienie raportu przedłoży do dnia 30 kwietnia 2016 r. W piśmie z 12 stycznia 2016 r. organ I instancji zawiadomił RDOŚ w [...] o przewidywanym terminie przedłożenia raportu środowiskowego. W piśmie z 26 stycznia 2016 r. RDOŚ w [...] poinformował, że załatwienie sprawy w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia nastąpi w terminie do dnia 31 maja 2016 r. Jednocześnie odrębnym pismem z tej samej daty ww. organ wezwał do uzupełnienia raportu o kolejne zagadnienia wymagające wyjaśnienia. W piśmie z 5 lutego 2016 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu o kolejne elementy, wymienione w wezwaniu RDOŚ. W piśmie z 5 lutego 2016 r. organ I instancji zawiadomił o przedłużeniu terminu do załatwienia niniejszej sprawy do dnia 30 czerwca 2016 r., o czym dokonał stosownych obwieszczeń. W piśmie z 11 maja 2016 r. organ I instancji ponownie wezwał inwestora do przedłożenia uzupełnienia raportu środowiskowego. W dniu 16 maja 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo inwestora, przy którym przekazał 3 egzemplarze raportu. Organ I instancji, przy piśmie z 17 maja 2016 r., przesłaną dokumentacje przekazał do RDOŚ w [...].

W postanowieniu z [...] maja 2016 r., znak [...], RDOŚ w [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, gdyż przedłożone informacje, pomimo uprzednich wezwań, nie są wystarczające dla określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. W obwieszczeniu z [...] czerwca 2016 r. organ I instancji zawiadomił o możliwości zapoznania się z uzupełnioną dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy.

W decyzji znak [...] z [...] sierpnia 2016 r., organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez inwestora, odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 500 kW na działce o nr ew. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie wsi [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że RDOŚ w [...] odmówił uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia, które to stanowisko jest wiążące dla organu administracji publicznej.

Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożył inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika – M. O. (z domu [...]). Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści odwołania wskazano na nieprawidłowe doręczenie postanowienia RDOŚ w [...] z [...] maja 2016 r., gdyż zostało ono skierowane do strony, a nie do pełnomocnika oraz nie skierowano go pozostałych stron postępowania, zgodnie z treścią art. 49 k.p.a. Ponadto wskazano, że w toku postępowania przed organem I instancji pominięto pełnomocnika – S. O. - pełnomocnictwo udzielone M. R. (obecne nazwisko - [...]) w dniu [...] lipca 2011 r. Ponadto w odwołaniu wskazano, że ani wnioskodawca, ani pełnomocnik nie otrzymali tak postanowienia RDOŚ w [...] z [...] maja 2016 r., jak również zawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę na fakt, że w jego ocenie w obwieszczeniu z [...] lipca 2016 r. wskazano nieprawidłowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach - zamiast 7 dni organ winien wskazać 21 dni, co wynika z treści art. 33 § 1 u.u.i.ś. Odwołujący dodatkowo zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych organu I instancji panuje chaos - brak ponumerowanych kart, brak wpiętych do akt uzupełnień przedłożonych przez wnioskodawcę. Odwołujący dodatkowo wskazał, że nie posiadał wiedzy, że w obrocie prawnym znajduje się ww. postanowienie RDOŚ w [...], co spowodowało, że nie mógł w tym przedmiocie składać wniosków oraz wyjaśnień. W dalszej części uzasadnienia odwołujący wskazał na okoliczności przemawiające za nieprawidłowością i niezgodnością z prawem postanowienia RDOŚ w [...] z [...] maja 2016 r. i zaskarżył również postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ w [...] z [...] maja 2016 r. W piśmie z 29 września 2016 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie informacji, czy dla działki objętej wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również o nadesłanie aktualnego wykazu stron postępowania zawiadamianych w drodze obwieszczenia.

Jednocześnie Kolegium zawiadomiło o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy do dnia 9 listopada 2016 r. W dniu 10 października 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo organu I instancji, przy którym nadesłano żądane informacje. W piśmie z 9 listopada 2016 r. Kolegium zawiadomiło o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach, jak również o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 9 grudnia 2016 r., o czym dokonano obwieszczenia.

W decyzji z [...] grudnia 2016 r. SKO w [...] po rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2016 r. odwołania złożonego przez inwestora od decyzji z [...] sierpnia 2016 r., wydanej przez organ I instancji, odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 500 kW na działce o nr ew. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie wsi [...], gmina [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2016 r. Kolegium wskazało, że z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, dalej: ustawa, u.i.e.w.), która określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej, albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Zatem w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji obowiązywała już wyżej wymieniona nowa regulacja prawna odnośnie lokalizacji elektrowni wiatrowych, jednakże organ I instancji nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji. Dlatego też organ odwoławczy, który zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, musi uwzględnić zapisy wynikające z tej ustawy.

Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.i.e.w. sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa ta nie zawiera innych szczególnych przepisów przejściowych dla postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe w ocenie Kolegium, oznacza obowiązek stosowania ogólnej zasady bezpośredniego stosowania nowej ustawy. Według organu II instancji, należało uwzględnić art. 18 u.i.e.w., przewidujący jej wejście w życie z upływem 14 dni od daty ogłoszenia. Zdaniem Kolegium, w związku z tym Wójt Gminy [...], jako organ wydający decyzję środowiskową w pierwszej instancji i SKO w [...] - jako organ odwoławczy, są organami właściwymi do orzekania w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji w treści wydanej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. w żaden sposób nie odniósł się do wprowadzonych, a opisywanych powyżej regulacji prawnych, które w ocenie Kolegium mają zasadnicze znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Kolegium stwierdziło, że z mocy obowiązującego prawa, zobowiązane było zatem do uwzględnienia w rozpoznawanej sprawie przepisów tej ustawy. Dokonując analizy przepisów u.i.e.w. Kolegium stwierdziło, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym warunkiem koniecznym dla rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, którego przedmiotem ma być elektrownia wiatrowa, jest istnienie planu zagospodarowania przestrzennego, który określa lokalizację takiego przedsięwzięcia. Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrazi zgodę na realizację przedsięwzięcia, jeżeli lokalizacja inwestycji została uwzględniona w planie zagospodarowania przestrzennego oraz spełnione zostały odległości przewidziane w art. 4 ustawy. W przypadku niespełnienia powyższych przesłanek organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...] położona w obrębie wsi [...], na której ma być realizowana inwestycja, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Aktualnie trwają prace nad sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w części wsi [...]. Skoro zatem dla działki nr [...], na której ma być zlokalizowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a przepisy ustawy w art. 3 nakładają obowiązek lokalizacji elektrowni wiatrowej na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego zasadnym jest orzeczenie o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze fakt, że nie wszystkie zapisy zawarte w przedmiotowej ustawie zostały sformułowane w sposób jasny i doprecyzowały szczegółowo wszystkie kwestie związane z realizacją inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych, w szczególności w przedmiocie postępowań dotyczących określania środowiskowych uwarunkowań dla tego rodzaju zamierzeń inwestycyjnych, Kolegium dokonało analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy również pod kątem spełnienia przez planowane zamierzenie inwestycyjne warunku określonego w art. 4 u.i.e.w. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ww. ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne. Zdaniem organu odwoławczego, z przedłożonego przez inwestora raportu wynika, że wysokość wieży elektrowni ma wynosić do 65 m, średnica rotora do 50 m, zaś całkowita wysokość do 90 m (str. 2 raportu z maja 2016r. - tekst jednolity). Stąd też dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej w przedmiotowej sprawie wynosić będzie 900 m. Z analizy treści raportu (str. 52 i dalej) wynika ponadto, że wariant inwestorski przewiduje zlokalizowanie turbiny wiatrowej w odległości od zabudowy mieszkaniowej od 430 m (zabudowa oznaczona na mapie literą A) do 929 m (zabudowa oznaczona na mapie literą G). W odległości mniejszej niż dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej znajduje się zatem 7 zabudowań mieszkalnych. Wariant alternatywny przewiduje natomiast lokalizację turbiny w odległości od zabudowy mieszkalnej od 459 m (A) do 959 m (G), w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej znajduje się zatem 7 zabudowań mieszkalnych. Analiza raportu przedłożonego przez inwestora wskazuje zatem, że planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogu określonego w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, do badania którego organy wydające decyzję środowiskową zobligowane są na podstawie art. 6 pkt 7 ustawy. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że również z tego względu należałoby odmówić określenia uwarunkowań środowiskowych dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem w niniejszej sprawie.

W kontekście zaś uwag podniesionych w treści odwołania SKO w [...] zauważyło, że miałyby one znaczenie dla rozpoznania sprawy w sytuacji, gdyby nie obowiązywała ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ odwoławczy stwierdził, że co prawda inwestor z wnioskiem o ustalenie uwarunkowań środowiskowych wystąpił w dniu 29 lipca 2011 r., kiedy ww. przepisy jeszcze nie obowiązywały i nie istniała konieczność spełnienia wymogów określonych w omawianej ustawie, jednakże jak już wskazywało na tę okoliczność Kolegium jako organ odwoławczy zobowiązany jest do uwzględnienia, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jej stanu faktycznego i prawnego na datę wydawania decyzji. Stąd też za niecelowe uważa ustosunkowywanie się do zarzutów podniesionych w treści odwołania, bowiem nie mają one znaczenia dla jej rozpoznania w świetle przepisów omawianej ustawy z 20 maja 2016 r. W stwierdzonym stanie faktycznym i prawnym Kolegium uznało również za niezasadne zarzuty podnoszone w treści odwołania inwestora wobec postanowienia RDOŚ w [...] z [...] maja 2016 r., którym organ ten postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i nie znalazło podstaw do jego uchylenia.

W skardze inwestor reprezentowany przez r. pr. M. D. zaskarżył w całości decyzję SKO w [...] z [...] grudnia 2016 r. zarzucając:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. poprzez błędną jego wykładnię, a mianowicie błędne ustalenie przez Kolegium, że w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązują przepisy art. 3, 4, 6 ust. 7 i 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z 20 maja 2016r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) zamiast art. 59 ust. 1, art. 60 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 80 ust. 1, 81 i 82 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym sprzed wejściem w życie ustawy o inwestycjach pomijając okoliczność, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań w zakresie realizacji przedsięwzięcia ma charakter decyzji deklaratoryjnej, a nie konstytutywnej co ma istotny wpływ na wynik sprawy;

2. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nierozważenie wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie naruszenie przepisów art. 66 do 70 oraz 77 u.u.i.ś. w sytuacji w której wskutek działań organu I instancji oraz innych uczestników postępowania polegających na prowadzeniu postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w taki sposób, że skarżący nie posiadał na początkowym etapie postępowania, ani na etapie jego zaawansowania wiedzy co do treści i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do przewlekania postępowania,

3. art. 16 u.i.e.w. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie znajduje zasada działania prawa wstecz wyrażająca się w ten sposób, że organ zastosował "umowę nową do stosunku prawnego (zdarzeń) które miały miejsce przed wejściem w życie ustawy";

4. art. 11 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji poprzez brak rozważań i wyjaśnienia, dlaczego nowa ustawa winna znaleźć zastosowanie i jaki interes jest w ten sposób chroniony.

II. Naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wyjaśnienia przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz brak rozpoznania zarzutów naruszenia art. 6,7,8,9,10 ust. 1, 14 § 1, 49, 77, 79, 81, 107 § 1 i 3 k.p.a., 124 k.p.a., 33 § 1 ust. 7 k.p.a. oraz art. 85 i 91 u.u.i.ś. wniesionych przez odwołującego w odwołaniu z 27 sierpnia 2016 r. w zw. z art. 11 i 8 k.p.a. i brak odniesienia się do nich w treści uzasadnienia decyzji, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania pełnomocnika strony – M. R. przy doręczaniu decyzji administracyjnej, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. art. 49 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez brak zbadania czy zaszły przesłanki do dokonywania doręczeń w drodze obwieszczenia i nieprawidłowe określenie stron postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5. art. 8 k.p.a., 9 k.p.a.,10 k.p.a., 12 k.p.a., art. 35 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie przez Kolegium, że w toku postępowania przed organem I instancji nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności naruszenia zasady zaufania obywateli do władzy publicznej w sytuacji, gdy postępowanie przez organem I instancji prowadzone było w sposób rażący tj. w sposób zawierający szereg uchybień proceduralnych, a także emanacją negatywnego stosunku organu wobec inwestycji skarżącego, przejawiającej się w celowym przedłużaniem toczącego się postępowania;

6. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności i prawdy obiektywnej, bez wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz bez oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, i ze związaną z tym sprzecznością istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do bezzasadnego uznania, że brak obowiązującego planu miejscowego wyłącza możliwość realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji do utrzymania decyzji organu I instancji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wobec podniesionych zarzutów, wniesiono o:

1. uchylenie decyzji Kolegium z 8 grudnia 2016 r.;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto treść postawionych zarzutów z powołaniem się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwie. Według skarżącego, w przypadku decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W ocenie skarżącego, Kolegium nie rozważyło wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie analizując w sposób wyczerpujący czy rzeczywiście w odniesieniu do przedsięwzięcia mają zastosowanie przepisy ustawy o inwestycjach w szczególności poprzez pominięcie rozważań czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter konstytutywny czy też deklaratoryjny. Skarżący uważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy Kolegium całkowicie pominęło jakiekolwiek rozważania co do charakteru decyzji środowiskowej pomijając podniesione w doktrynie wątpliwości i opierając się wyłącznie na ogólnych stwierdzeniach co do bezpośredniego stosowania przepisów prawa. Skarżący podnosi, że nie ulega wątpliwości, że każda nowa ustawa, a w szczególności ustawa, która wprowadza zmiany w innych ustawach, zgodnie z wymogami przyzwoitej legislacji, powinna zawierać przepisy przejściowe i dostosowujące, aby nie zaskakiwać zainteresowanych nowymi regulacjami. W ocenie skarżącego, Kolegium nie dochowało wymagań tejże zasady, w sposób nieuzasadniony, a na pewno w sposób nieproporcjonalny obciążając zmianą prawa tylko inwestora przedsięwzięcia, pomijając istotne okoliczności towarzyszące zmianom prawa. W tym kontekście wskazuje jedynie na niejasności przepisów ustawy o inwestycjach. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wziął natomiast pod uwagę, ani okoliczności z jednej strony towarzyszących uchwaleniu samej u.i.e.w., jak również z drugiej strony okoliczności związanych z prowadzeniem postępowania związanego z wydaniem decyzji, które budzą istotne wątpliwości w kontekście bezstronności organu, które mogą prowadzić do uzasadnionej konkluzji, że ponawiane wnioski o uzupełnienie dokumentacji zmierzały do uniemożliwienia inwestorowi realizacji przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego, w sytuacji, gdy nowa ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Zdaniem skarżącego, w przypadku interesów w toku i konflikcie nowego prawa z prawem obowiązującym w momencie zapoczątkowania toku postępowania, wybór zasady bezpośredniego działania prawa nowego może nastąpić tylko wtedy, gdy da się wskazać istnienie wyraźnego i ważnego interesu publicznego, zmuszającego do przejścia do porządku dziennego nad interesem jednostki. W ocenie skarżącego, Kolegium w ogóle nie rozważało czy pod rządami poprzedniego stanu prawnego inwestor przedsięwzięcia uzyskałby decyzję korzystną zwłaszcza mając na uwadze możliwość realizacji przedsięwzięcia zgodnie z art. 59 u.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe, wbrew twierdzeniu Kolegium do niniejszego przedsięwzięcia winny mieć zastosowanie przepisy sprzed wejścia w życie u.i.e.w.. Prowadzi to dalej do stwierdzenia, że w odniesieniu do przedsięwzięcia nie jest kwestią kluczową czy dla miejscowości [...] został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który określa lokalizację przedsięwzięcia. Przepisy u.p.z.p. sprzed nowelizacji dotyczące lokalizacji wszelkich rodzajów i typów instalacji odnawialnych źródeł energii, w tym elektrowni wiatrowych dopuszczały realizację przedsięwzięcia zarówno na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i konfrontacja wyników tej analizy z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z [...] sierpnia 2016 r., znak [...] poprzez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa procesowego, nie pozwoliły Sądowi na uznanie sprawy za wyjaśnioną w należyty sposób. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Podstawę wydania ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., według którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.

Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została zgodnie z prawem.

W sytuacji, kiedy "organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, lub też wskazuje, że uzasadnione byłoby rozważenie zastosowania innych przepisów prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić tę decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ I instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP)" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 18 czerwca 2009r. o sygn. akt II SA/Wr 197/09, LEX nr 563861).

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie następuje po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, jeżeli organ odwoławczy zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. Jednak z uzasadnienia zaskarżonej, w niniejszej sprawie decyzji, wynika, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nie zgadzając się z jego stanowiskiem zaprezentowanym w tej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało bowiem, że z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), która określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej, albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Zatem w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji obowiązywała już wyżej wymieniona nowa regulacja prawna odnośnie lokalizacji elektrowni wiatrowych, jednakże organ I instancji nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że jako organ odwoławczy, który zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, musiało uwzględnić przepisy wynikające z tej ustawy. Dokonując analizy przepisów ustawy Kolegium stwierdziło, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym warunkiem koniecznym dla rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, którego przedmiotem ma być elektrownia wiatrowa, jest istnienie planu zagospodarowania przestrzennego, który określa lokalizację takiego przedsięwzięcia.

Takie rozstrzygnięcie organu II instancji utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji a zarazem kwestionujące prawidłowość tej decyzji jest niedopuszczalne. Decyzja taka musi być wyeliminowana z obrotu prawnego jak również wyeliminowana z obrotu prawnego musi być utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak [...]. Argumentacja Kolegium przedstawiona w motywach rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji pozbawiona jest wewnętrznej spójności. Zatem nie jest możliwe jednoznacznie wskazanie, jakimi argumentami kierował się organ II instancji rozstrzygając o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...]. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2016 r. na str. 6 stwierdziło, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji obowiązywała już ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), a organ I instancji nie odniósł się do tej kwestii w treści decyzji z 5 sierpnia 2016 r., wskazując jednocześnie, że powyższe oznacza obowiązek stosowania ogólnej zasady bezpośredniego stosowania nowej ustawy. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, brak odniesienia się przez organ I instancji w decyzji z [...] sierpnia 2016 r. do wejścia w życie ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ma zasadnicze znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Wskutek tej sprzeczności adresat decyzji nie jest w stanie ustalić powodów podjęcia decyzji i w rezultacie również sentencja decyzji jest pozbawiona uzasadnienia prawnego. Zatem już z tego powodu, ze Kolegium naruszyło przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak [...].

Przechodząc natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że koncentrują się one na zasadniczej kwestii czy w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2016 r. przez organ I instancji obowiązywała ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961). Powołana wyżej ustawa nie zawiera uregulowań przejściowych, odnoszących się do zakresu i sposobu stosowania przepisów nowych lub dotychczasowych w postępowaniach w sprawach ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Wynika z tego, że nowe uregulowania powinny być stosowane od dnia ich wejścia w życie. Organ bierze bowiem pod uwagę stan prawny istniejący w momencie wydawania przez niego decyzji, chyba że samo prawo wprowadza tu inną regułę. Organ I instancji zobowiązany był uwzględnić przepisy ustawy, która weszła w życie w trakcie postępowania prowadzonego przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2016 r.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że przepisy ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie miały zastosowania w postępowaniu przed organem I instancji. Analiza przepisów art. 13 ust. 3 w związku z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy nie daje podstawy do przyjęcia, że przepisy u.i.e.w., stosuje się tylko do spraw w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, które zostały wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy. Przepis art. 13 ust. 3 tej ustawy stanowi, że: "Postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych". Brak w tym przepisie jakiegokolwiek odniesienia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast z treści przepisów art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.i.e.w., nie można wyciągnąć wniosku, że przepisy ustawy stosuje się wyłącznie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy. W myśl art. 15 ust. 2 u.i.e.w., plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc, a według art. 15 ust. 3 ustawy, jeżeli w planie miejscowym obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Przytoczone przepisy w ogóle nie regulują kwestii intertemporalnych tak jak ma to miejsce w art. 13 ust. 3 ustawy. Treść art. 6 pkt 7 ustawy nakazujący organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji uwzględniać odległości określone zgodnie z art. 4 tej ustawy. Wobec jednak zakresu postępowania wyjaśniającego koniecznego do przeprowadzenia w celu rozstrzygnięcia sprawy Kolegium nie mogło we własnym zakresie przeprowadzić tego postępowania, albowiem naraziłoby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy nowe, a w konsekwencji koniecznym było zbadanie, czy planowana inwestycja spełnia wymagania, o których mowa w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Podkreślić przy tym należy, że w opisanej sytuacji zastosowanie nowych przepisów nie naruszy, w ocenie Sądu, zasady lex retro non agit. Z naruszeniem zakazu retroaktywności mamy do czynienia wówczas, gdy do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, stosujemy nowe przepisy.

O retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z retrospektywnością prawa, która zachodzi wówczas, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dla planowanej przez skarżącego inwestycji nie zostało zakończone, bowiem ustawa weszła w życie przed wydaniem przez organ I instancji decyzji z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...]. To zaś oznacza, że istniejący w dacie wejścia w życie nowej ustawy stan sprawy należy zakwalifikować jako "stosunki w toku". Skoro ustawodawca nie wskazał wyraźnie, że w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, które nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, to należy przyjąć, że zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa w sprawach tych, mają zastosowanie przepisy nowe. Tym samym zarzuty podniesione w skardze okazały się nietrafne.

Organ odwoławczy nie miał legitymacji do badania, czy planowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Dokonując własnej oceny w tym zakresie i podejmując rozstrzygnięcie Kolegium naruszyło bowiem zasadę dwuinstancyjności. W tym stanie rzeczy nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa procesowego, a dotyczące nierozpatrzenia przez organ odwoławczy całego materiału dowodowego. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia będzie bowiem miało ustalenie, czy w niniejszej sprawie środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia w realiach zmienionego stanu prawnego w ogóle będą mogły zostać ustalone. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku skarżącego przy uwzględnieniu wymagań stawianych przepisami u.i.e.w., da asumpt do określenia przez organ I instancji środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Pozytywna weryfikacja wniosku w tym zakresie powinna również doprowadzić do zbadania zarzutów innych stron postępowania.

Podsumowując, przepisy u.i.e.w., miały zastosowanie do postępowania wszczętego i prowadzonego przed organem I instancji.

Mając na względzie aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące elektrowni wiatrowych, organ administracyjny w pierwszej kolejności powinien ustalić czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg minimalnej odległości wskazany w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ administracyjny dokonana analizy zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z uwzględnieniem minimalnej odległości ustawowej od zabudowy mieszkaniowej. Jeżeli w tej odległości liczonej od każdej planowanej elektrowni znajdzie się choćby jeden budynek mieszkalny, to organ administracyjny zobowiązany będzie do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia bez dalszej analizy pozostałych dowodów w sprawie, w tym poprawności i rzetelności raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Podsumowując, przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, organ administracyjny weźmie pod uwagę wyrażoną obecnie przez Sąd ocenę prawną, a także uwzględni treść ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), określającej między innymi minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynków mieszkalnych. Kwestia ta ma priorytetowe i pierwszorzędne znaczenie dla wyniku mającego zapaść w sprawie rozstrzygnięcie. Ustosunkowanie się na obecnym etapie do pozostałych zarzutów zawartych w skardze uznać należało za przedwczesne.

Mając na uwadze podnoszone uchybienie wskazanych przepisów prawa procesowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ww. ustawy.