II GSK 627/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-06-28	
Data wpływu	2021-03-30	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Skoczylas /sprawozdawca/
Artur Adamiec
Marcin Kamiński /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Transport
Kara administracyjna	
Sygn. powiązane	II SA/Rz 278/20	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1; art. 13 ust. 1 lit. h, lit. a-p; Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1; art. 3 pkt 1; Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 775; art. 6; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2012 nr 0 poz 1155; art. 29, art. 29 ust. 2; Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant st. asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 278/20 w sprawie ze skargi P. S.A. w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2019 r. nr BP.501.1111.2019.0993.RZ9.7472 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S.A. w D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 278/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę P. S.A. w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. S.A. w D., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zw. z art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014.60.1 ze zm.) przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym i wadliwym przyjęciu, że pojazd używany w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg korzysta z wyjątku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 2006.102.1) wyłącznie na odcinku drogi pomiędzy załadunkiem a miejscem budowy / remontu / naprawy drogi podczas, gdy wyjątek ten dotyczy zapewnienia prawidłowego stanu dróg, co miało miejsce w niniejszej sprawie przy transporcie emulsji bitumicznej potrzebnej do przeprowadzenia remontu drogi w ramach kontraktu nr [...] M. do D.;

2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie w celu stwierdzenia, czy GITD dopuścił się naruszenia prawa materialnego i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a także poprzez akceptację działania GlTD, polegającego na zastosowaniu w rozstrzygnięciu wykładni o charakterze prawotwórczym, czym naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego, vide art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; powoływanej dalej jako: k.p.a.).

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

Najdalej idący jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu [pic]materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie w celu stwierdzenia, czy GITD dopuścił się naruszenia prawa materialnego i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a także poprzez akceptację działania GITD, polegającego na zastosowaniu w rozstrzygnięciu wykładni o charakterze prawotwórczym, czym naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 6 k.p.a.

W ocenie NSA w niniejszym składzie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza trafności podniesionego wyżej zarzutu.

W ocenie NSA nietrafny jest bowiem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie jest trafiony także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w związku z art. 13 ust. 1 [pic]lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1 ze zm.) przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym i wadliwym przyjęciu, że pojazd używany w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg korzysta z wyjątku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L2006.102.1) wyłącznie na odcinku drogi pomiędzy [pic]załadunkiem a miejscem budowy / remontu / naprawy drogi, podczas gdy wyjątek ten dotyczy zapewnienia prawidłowego stanu dróg, co miało miejsce w niniejszej sprawie przy transporcie emulsji bitumicznej potrzebnej do przeprowadzenia remontu drogi w ramach kontraktu nr [...] M. do D.

W tym kontekście należy podkreślić, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a-p przywołanego rozporządzenia, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem, że wyjątki te mogą zostać wprowadzone, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 cyt. rozporządzenia, który przewiduje, że rozporządzenie to ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. Z powyższej regulacji wynika, że prawodawca unijny dopuścił możliwość wprowadzenia przez Państwa Członkowskie wyjątków od przepisów art. 5-9 regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy oraz okresy odpoczynku w odniesieniu do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi między innymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych (art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006).

W prawie polskim takim przepisem wprowadzającym wyjątek jest art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), który przewiduje, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Równocześnie na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia kategorie pojazdów zostały wyłączone z obowiązku instalowania i użytkowania w pojazdach urządzeń rejestrujących, czyli z obowiązku stosowania przepisów rozporządzenia nr 3821/85.

Nie ma racji skarżąca kasacyjnie spółka, że błędna była dokonana przez organy i zaakceptowana przez sąd wykładnia art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 w zw. z art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006. Jak trafnie stwierdził sąd pierwszej instancji, wyłączenia przewidziane w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, jako wyjątki od zasad ogólnych, podlegają wykładni ścisłej (por. wyroki NSA: z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1363/10; z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1203/12; z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1276/15; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia musi bowiem uwzględniać to, że stanowią one odstępstwo od reżimu ogólnego. Tymi wyjątkami objąć zatem należy jedynie przypadki niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów, którą mają gwarantować (wyrok TSUE z 13 marca 2014 r., C-222/12 A. Karuse AS v. Polistei-ja Piirivalveament, LEX nr 1433643). W wyroku tym Trybunał wskazał, że zawarte w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego pojęcie pojazdu używanego w ramach czynności związanych z utrzymaniem dróg, który może być zwolniony z obowiązku używania tachografu, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono pojazd przewożący materiał do miejsca, w którym prowadzone są prace związane z utrzymaniem dróg, pod warunkiem że transport ten będzie całkowicie i wyłącznie związany z przeprowadzaniem tych prac oraz że ma uzupełniający wobec nich charakter. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy jest tak w okolicznościach toczącego się przed nim sporu (pkt 48; sentencja).

A zatem nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni i niezastosowania tych unormowań w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko zajęte w sprawie przez organy obu instancji oraz wskazując na wyżej powołane orzeczenie Trybunału w sprawie C-222/12 uznał, że kontrolowany przewóz wykonywany przez skarżącą spółkę nie podlega wyłączeniu spod stosowania regulacji rozporządzenia 561/2006. WSA wyjaśnił, że pod pojęciem pojazdu używanego do utrzymania i kontroli dróg należy rozumieć taki pojazd, który jest używany wyłącznie do tego celu, bądź wykonuje przewozy związane z utrzymaniem i kontrolą dróg czasowo, ale wówczas wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, ma zastosowanie tylko do tych przewozów. Za niedopuszczalne sąd uznał stosowanie wyłączenia z tego przepisu również do tych przewozów, które nie były związane z utrzymaniem i kontrolą dróg. Zdaniem NSA nie ma wątpliwości, że w przypadku, gdy pojazd wykonuje przewozy mieszane, to jest związane z utrzymaniem i kontrolą dróg oraz przewozy z tą działalnością niezwiązane, wyłączenie stosowania reguł, o których mowa w art. 5-9 rozporządzenia nr 561/2006 obejmuje wyłącznie te przewozy, co do których strona udowodni, iż były związane z utrzymaniem i kontrolą dróg.

Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie spółki, Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że towar - podgrzany ładunek bitumiczny był wieziony "do bazy" w celu jego magazynowania. Oczywiste jest bowiem, że substancja bitumiczna była docelowo wieziona do bazy zakładu w celu jej magazynowania.

Analiza uzasadniania zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji w ogóle takiego poglądu nie formułował, ale podzielił jedynie stanowisko organu, z którego wynika, iż na podstawie zeznań kierowcy ustalono, że ten konkretny przewóz drogowy był wykonywany z miejsca załadunku emulsji do bazy [...], a kierowca dopiero "na bazie" otrzymuje wskazania, gdzie ma być dostarczona emulsja asfaltowa. W świetle przywołanych przepisów, wskazaną wyżej okoliczność należy uznać za prawnie relewantny fakt ustalony w postępowaniu administracyjnym, mający kluczowe znaczenie w sprawie zastosowania omawianej sankcji administracyjnej.

W tym kontekście prawidłowa jest bowiem konstatacja WSA, iż w dobie telefonów komórkowych i innych możliwości skontaktowania się na odległość taka praktyka przyjęta w [...] skarżącej kasacyjnie spółki jest nieprawidłowa i nie pozwala na objęcie wyjątkiem od ogólnych reguł. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że nie ma znaczenia prawnego gdzie – jak zeznał świadek – ewentualnie później miał być skierowany wraz z ładunkiem według dalszych dyspozycji.

Należy zatem zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że niemożliwe jest przyjęcie proponowanej przez skarżącą szerokiej interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, obejmującej wszelkie wykonywane przez nią przewozy mas bitumicznych, ponieważ godziłoby to w sposób oczywisty w bezpieczeństwo drogowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że wykładnia celowościowa ww. przepisu wskazuje, że wyłączeniu nie podlegają wszystkie przewozy związane z budową dróg, "(...) chodzi natomiast przede wszystkim o przewozy związane z zapewnieniem prawidłowego stanu dróg będących w eksploatacji i niedopuszczeniem do przedłużania się na tych drogach nieprawidłowego stanu, prowadzącego do zakłóconego ich użytkowania. Tylko konieczność szybkiego doprowadzenia dróg do właściwego i bezpiecznego stanu uzasadnia odejście od reguł dotyczących czasu pracy kierowców. Budowa nowych dróg w ogólności nie stanowi uzasadnienia odejścia od reguł bezpieczeństwa związanego z przestrzeganiem czasu pracy przez kierowców" (zob. wyrok NSA z 15 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2034/14 oraz wyrok NSA z 31 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2728/17).

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej kasacyjnie spółki co do właściwości fizycznej przewożonego towaru, tzn. plastycznych mas bitumicznych o wysokiej temperaturze, mającej uzasadniać konieczność zastosowania wyłączenia z art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, należy zgodzić się z wyrażanym już w wyżej cytowanym orzecznictwie poglądem, że w tej kwestii brak jest podstaw prawnych uzasadniających odejście od reguł bezpieczeństwa dotyczących czasu pracy kierowców. Przewóz wykonywany po drodze publicznej musi spełniać określone w przepisach wymogi także jeśli dotyczy przewozu towarów uznanych za niebezpieczne.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w I instancji, z tytułu udziału w rozprawie przed NSA (pkt 2 sentencji).