Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Madej (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. j. w likwidacji w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia z dnia [...], jakie skarżąca A Sp. j. w likwidacji w R. wniosła na postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] za okres od stycznia 2016 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu określającego sposób jej reprezentacji i wykazującego umocowanie do wniesienia skargi (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 14 lutego 2017 r.

Żądany dokument skarżąca przedłożyła w dniu 22 lutego 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, gdyż wezwanie do uzupełnienia jej braku formalnego nie zostało wykonane w terminie, w którym powinno było to nastąpić.

Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od podkreślenia, że myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak natomiast wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału takiego dokumentu strona może złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego i to on może zostać w tym celu przedłożony (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie do skargi dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 1463/12; dostęp: jw.).

Stosownie z kolei do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku prowadzi do konkluzji, że skoro wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca odebrała w dniu 14 lutego 2017 r., to powinna je była wykonać najpóźniej we wtorek 21 lutego 2017 r., czego wszak nie uczyniła.

Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc skutkować odrzuceniem skargi, a kwalifikacji tej nie mógł zmienić fakt, że dokument wskazany w wezwaniu skarżąca przedłożyła w dniu 22 lutego 2017 r. Podkreślić bowiem należy, że termin do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi został określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ determinuje konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone. Negatywne dla wezwanego konsekwencje niewykonania wezwania należy zatem wyciągnąć także wówczas, gdy – tak, jak w tym przypadku – dokona on wymaganej czynności procesowej, lecz już po terminie, w którym powinien był to uczynić.

Konkludując, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, ponieważ w przepisanym terminie nie zostało wykonane wezwanie do uzupełnienia jej braku formalnego.

Z tego względu wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.

Dla porządku wymaga jedynie dodania, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.