Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę

Pismem z dnia 8 września 2025 r. A. B. (dalej jako: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie wydania zaświadczenia.

Zarządzeniem z dnia 9 października 2025 r. Przewodniczący Wydziału II tutejszego Sądu wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Pismem z dnia 30 października 2025 r. skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu uzupełnił swój numer PESEL oraz wniósł o udzielenie prawa pomocy, poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Po 89/25 Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2026 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącego do złożenia dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia na niezałatwienie sprawy, a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania doręczone zostały skarżącemu w dniu 27 stycznia 2026 r. (k. 35 akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2026 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował zapytanie do Oddziału Finansowo-Budżetowego w miejscu, czy skarżący uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł. Na piśmie z dnia 11 lutego 2026 r. potwierdzono, że do dnia 10 lutego 2026 r. wpłata nie wpłynęła na rachunek Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym i fiskalnym.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Ponaglenie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi instytucję uregulowaną w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) dalej "k.p.a.", i jest niezbędnym warunkiem, jaki należy spełnić, aby móc skutecznie złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. Dlatego to skarżący obowiązany jest wykazać, że uprzednio skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. (por. postanowienia NSA z 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18; z 8 lutego 2021 r., sygn. Akt I OSK 2754/20; wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Stąd brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 125/15).

W myśl art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a takim pismem jest skarga złożona w niniejszej sprawie, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

W rozpoznawanej sprawie zarządzeniami z dnia 20 stycznia 2026 r. skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca wezwania została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 27 stycznia 2026 r. Termin do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia oraz uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 3 lutego 2026 r. Do dnia 10 lutego 2026 r. powyższa opłata nie została uiszczona. Skarżący nie przesłał także żadnej korespondencji potwierdzającej, że wniósł ponaglenie stanowiące wymóg skutecznego wniesienia skargi do sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. postanowił odrzucić przedmiotową skargę.