Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego T. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 listopada 2009 r., obejmującego należność z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2004 r.

W dniu 30 listopada 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w "A" S.A. (zawiadomienie o zajęciu z dnia 27 listopada 2009 r. ). Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego wysłano również zobowiązanemu na wskazany adres przy ul. [...] w G. .

Pismem z dnia 5 stycznia 2010 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. zobowiązany złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na wygaśniecie egzekwowanego obowiązku. Jako podstawę wskazał brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Pod adresem, na który kierowana była korespondencja organu egzekucyjna zobowiązany nie zamieszkiwał. wskazanym W uzupełnieniu zarzutów zobowiązany wskazał, że w dniu 3 grudnia 2009 r. złożył do Urzędu Skarbowego W. aktualizacyjny NIP- 3 ze wskazaniem nowego adresu w W., a nadto dokonał obowiązku meldunkowego, na dowód czego dołączył kserokopie dowodu osobistego wydanego przez Prezydenta Miasta W. w dniu 22 grudnia 2009 r. W ocenie podatnika, organ egzekucyjny posiadał wiedzę o nowym miejscu zamieszkania, bowiem w piśmie złożonym w Urzędzie w dniu 14 grudnia 2009 r. zawarł taką informację.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 listopada 2009 r. Stwierdził, że w dniu 27 listopada 2009 r. kiedy wysyłano zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego jedynym znanym organowi egzekucyjnemu adresem był adres w G. przy ul. [...]. Dopiero w toku postępowania egzekucyjnego, po jego wszczęciu, które zgodnie z treścią art. 25 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) dalej jako u.p.e.a. nastąpiło w dniu 30 listopada 2009 r. (dzień doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu) zobowiązany wskazał nowy adres tj. w W. przy ul. [...].

Wskazując na okoliczności faktyczne organ egzekucyjny stwierdził, iż doręczenie spornej przesyłki nastąpiło w trybie art. 44 § 4 Kpa, w dniu 14 grudnia 2009 r. i z tym dniem nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, a w konsekwencji nie doszło do przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 26 listopada 2009 r.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem T. K. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu zobowiązany wskazał ponownie, że doręczenie korespondencji poza miejscem zamieszkania adresata nie może być uznane za skuteczne, dowodząc jednocześnie, iż Urząd Skarbowy posiadał wiedzę o fakcie zmiany miejsca zamieszkania.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Zamknięty katalog obligatoryjnych przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego został wymieniony w art. 59 § 1 u.p.e.a. Ocenił Dyrektor Izby Skarbowej, że organ I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi podniesiona przez zobowiązanego przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tj., że obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Wyjaśnił Dyrektor Izby Skarbowej, że "wygaśniecie obowiązku z innego powodu" oznacza, iż obowiązek powstał i nie został wykonany ale z innych powodów przestał istnieć. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Zgodnie zaś z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na mocy art. 70 § 4 wskazanej ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wskazano, że w sprawie zastosowano skutecznie środki egzekucyjne tj. egzekucję z rachunków bankowych oraz z wynagrodzenia za pracę.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zauważył organ egzekucyjny, kiedy podejmował czynności mające na celu wyegzekwowanie należności tj. 27 listopada 2009 r., a także w dniu 30 listopada 2009 r., że jedynym adresem wskazanym przez podatnika w Urzędzie Skarbowym był adres G., ul. [...]. Z tego też powodu wszelką korespondencję, jak również odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zastosowanych środkach egzekucyjnych wysłano pod jedyny znany adres. Jak wynika z pisma P. z dnia 21 stycznia 2010 r. wobec niezastania adresata w dniu 30 listopada 2009 r. listonosz obsługujący dany rejon pozostawił awizo, zdając przesyłkę w urzędzie oddawczym.

Organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny dokonał wszelkich starań w celu dokonania weryfikacji prawidłowości miejsca zamieszkania zobowiązanego kierując w dniu 1 grudnia 2009 r. do Urzędu Miasta Wydziału Spraw Obywatelskich Referatu Ewidencji Ludności i Meldunków oraz Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA w W. zapytanie o aktualny adres zamieszkania zobowiązanego i uzyskując potwierdzenie posiadanego adresu. Z posiadanych dokumentów wynika, że o fakcie zmiany miejsca zamieszkania organ egzekucyjny pozyskał wiedzę dopiero w dniu, w którym wpłynęło pismo zawierające zarzuty. Zobowiązany wskazuje, że aktualizujący druk NIP 3 został przez niego wysłany do właściwego urzędu skarbowego w dniu 3 grudnia 2009 r. Tymczasem tenże urząd stwierdzając brak swojej właściwości miejscowej w dniu 4 stycznia 2010 r. przekazał do Urzędu Skarbowego dokumenty, z uwagi na fakt, że T. K. jest podatnikiem Urzędu Skarbowego. Trudno uznać za zawiadomienie o zmianie miejsca zamieszkania pismo podatnika złożone w Urzędzie w dniu 14 grudnia 2009 r., w związku z prowadzonym uprzednio postępowaniem podatkowym. W piśmie tym w lewym górnym rogu pojawia się adres: W., ul. [...]. Jednakże podatnik nie wskazuje wprost, że nastąpiła zmiana adresu ani też nie wskazuje daty, w której miała ona nastąpić, jak również czy jest to zmiana stała, czy też mogąca ulec zmianie. W aktach znajduje się pismo z dnia 1 kwietnia 2009 r., w którym w sposób wyraźny T. K. zawiadamia o zmianie miejsca zamieszkania/zameldowania, wskazując ulicę K. w G.

Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że decydująca dla oceny, czy przesyłka została wysłana na właściwy adres, jest data nadania przesyłki przez organ i data dotarcia przesyłki pod wskazany adres. Z chwilą dotarcia przesyłki pod wskazany adres poczta podjęła działania zmierzające do jej doręczenia i rozpoczęły bieg terminy. Zawiadomienie o zmianie adresu nie ma wobec organu skutku wstecznego i nie może pozbawiać skuteczności czynności dokonanych przed dniem otrzymania tego zawiadomienia, nieuwzględniających treści tego zawiadomienia.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej skoro w dniu 27 listopada 2009 r. jedynym adresem, jakim dysponował organ egzekucyjny był adres: G., ul. [...] uznać należy, że przesyłka skierowana pod ten adres została wysłana prawidłowo i wobec spełniania przesłanek wymienionych w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej jako Kpa należało uznać, iż została doręczona z dniem 14 grudnia 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. K. wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu II instancji oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniom zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. art. 26 § 5 w zw. z art. 36 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. art. 59 § 3 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 44 i art. 41 w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 Kpa poprzez uznanie, że w dniu 14 grudnia 2009 r. doszło do doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu, co spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia i uznanie za prawidłowe rozstrzygnięcia organu I instancji odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku T. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 listopada 2009 r.

2. art. 6 w zw. z art. 7, w zw. z art. 8 w zw. z art. 44 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezasadne zastosowanie art. 44 Kpa dla uznania za doręczony skarżącemu w dniu 14 grudnia 2009 r. na nieaktualny adres odpis tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu, pomimo poinformowania organu i wykazania przez skarżącego, że nie zamieszkuje on pod adresem w G. przy ul. [...].

W ocenie skarżącego doręczenie odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunków bankowych nie nastąpiło w dniu 14 grudnia 2009 r. w trybie zastępczym, albowiem organ wysłał korespondencję na nieaktualny adres. W dniu 3 grudnia 2009 r. skarżący złożył aktualizacyjny NIP 3, w którym wskazał jako miejsce zamieszkania adres przy ul. [...] w W. Dopełnił również obowiązku meldunkowego. Domniemanie prawne, że pismo zostało skarżącemu doręczone, winno zostać obalone, albowiem skarżący nie zamieszkiwał w grudniu 2009 r. w G., dlatego nie miał obiektywnej możliwości zapoznania się z treścią korespondencji. Organ egzekucyjny posiadał wiedzę o aktualnym adresie zamieszkania zobowiązanego, lecz mimo tego nie skierował na ten adres korespondencji.

Zdaniem skarżącego Organ I instancji niezasadnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem uprzednio nie uprawdopodobniono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Skarżący do tej pory nie uchylał się od wykonywania ciążących na nim obowiązków podatkowych i nie ukrywał swojego majątku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2010 r. wskazał skarżący na brak ustosunkowania się przez organ egzekucyjny do sprzeczności co do adresu skarżącego wynikających z pism otrzymanych przez ten organ z Urzędu Miasta w G. Wydział Spraw Obywatelskich z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz z Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA. Ponadto zarzucił, że pismo organu egzekucyjnego uznano za doręczone w trybie art. 44 § 4 Kpa pomimo, że nie wykazano niemożności doręczenia korespondencji w sposób przewidziany w art. 42 i art. 43 Kpa. Skarżący zarzucił także, że wbrew ocenie organu II instancji pismo P. P. stanowiące odpowiedź na pismo reklamacyjne organu nie potwierdza wszystkich okoliczności jakie powinny zostać ustalone, aby doręczenie w trybie art. 44 § 4 Kpa uznać za skuteczne.

W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały prezentowane dotychczas stanowisk w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Z treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na mocy art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Na początku rozważań stwierdzić należy, że pomimo wielości zarzutów skargi, istota sporu ogniskuje się wokół jednej kwestii, mianowicie doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu oraz odpisu tytułu wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a. na adres przy ul. [...] w G. zamiast, jak chce tego skarżący, na ul. [...] w W. Skarżący twierdzi, że poinformował w odpowiednim czasie organ o zmianie miejsca zamieszkania. Uznanie, że twierdzenie to jest zgodne z rzeczywistością prowadziłoby do wniosku, iż w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu oraz odpisu tytułu wykonawczego. W konsekwencji nie nastąpiło też przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania egzekwowanego na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia 26 listopada 2009 r. i postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, jako naruszające prawo należałoby uchylić. Wskutek bowiem nie ziszczenia się warunku, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonych w sprawie i przedstawionych przez organ II instancji dowodów, twierdzenia to nie ma uzasadnionych podstaw. Dodać też należy, że w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 453/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutów. Sąd w składzie niniejszym podziela przedstawioną w tym wyroku argumentację.

Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera wskazanie imienia i nazwiska zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. To na wierzycielu spoczywa więc obowiązek ustalenia prawidłowo danych zobowiązanego, w celu właściwego sporządzenia tytułu wykonawczego. Adres zobowiązanego jest jednym z elementów tytułu wykonawczego.

Adres zobowiązanego można ustalić między innymi w urzędzie skarbowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681, ze zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu oraz otrzymują numery identyfikacji podatkowej "NIP". Zgłoszenie identyfikacyjne osób fizycznych zawiera nazwisko, imiona, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zamieszkania, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz numer ewidencyjny PESEL. Podatnicy mają obowiązek, zgodnie z art. 9 powołanej wyżej ustawy, zaktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego określonego w art. 4. Organy mogą więc przyjąć, że dane wynikające z aktualnych wpisów w ewidencji są zgodne ze stanem rzeczywistym.

W rozpoznawanej sprawie należy też zauważyć i ocenić tę okoliczność, iż tytuł wykonawczy został sporządzony i przekazany przez wierzyciela do organu egzekucyjnego w toku postępowania podatkowego. Decyzji organu pierwszej instancji nadano bowiem rygor natychmiastowej wykonalności.

Z treści art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel ustawowy lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę. W razie zaniedbania obowiązku określonego § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy (art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej) Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby zobowiązany względnie jego pełnomocnik w toku prowadzonego postępowania podatkowego do dnia 14 grudnia 2009 r. a więc do daty doręczenia w trybie art. 44 § 4 Kpa spornej przesyłki zgłosił zmianę swojego adresu. Za takie zgłoszenie nie może być uznane pismo pełnomocnika – A. M. z dnia 14 grudnia 2009 r. Z jego treści nie wynika bowiem, że zawiera ono zawiadomienie o zmianie adresu podatnika. Organ podatkowy nie może z kolei domniemywać, iż takie oświadczenie zostało zgłoszone.

Skoro więc adres wynikający z ewidencji prowadzonej przez urząd skarbowy zgodny był z adresem jaki podatnik podał dla potrzeb prowadzonego postępowania podatkowego (pismo z dnia 1 kwietnia 2009 r.) organ podatkowy – wierzyciel był uprawniony do wskazania w tytule wykonawczym tego właśnie adresu. W ocenie Sądu zarówno z treści art. 27 § 1 u.p.e.a. jak i art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wywieść, że organ podatkowy - wierzyciel posiadający aktualny adres podatnika w toku prowadzonego postępowania podatkowego ma obowiązek prowadzić odrębne postępowanie celem ustalenia tego adresu dla potrzeb sporządzenia tytułu wykonawczego. Nie znajduje także prawnego uzasadnienia twierdzenie, iż organ egzekucyjny jest obowiązany, przed skierowaniem korespondencji do zobowiązanego, podjąć czynności celem zweryfikowania prawidłowości adresu zobowiązanego podanego w tytule wykonawczym.

Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o zajęciu oraz tytuł wykonawczy Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał w dniu 27 listopada 2009 r. na adres zobowiązanego przy ul. [...] w G. Taki adres widniał w bazie danych Urzędu Skarbowego jak również taki adres został podany dla celów prowadzonego postępowania podatkowego. Zmiana tego adresu na ul. [...] w W. nastąpiła dopiero w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3 złożonym w Urzędzie Skarbowym W. w dniu 3 grudnia 2009 r. Podkreślić trzeba jednak, że zgłoszenie aktualizacyjne zostało złożone do niewłaściwego organu. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników właściwymi naczelnikami urzędów skarbowych są: dla pozostałych podatników będących podatnikami podatku dochodowego - naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach tego podatku. Przy czym nie może budzić wątpliwości, że chodzi o naczelnika urzędu skarbowego, który był właściwy dotychczas, a nie ten, którego poprzez złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego wskazuje podatnik. Sąd nie kwestionuje przy tym, że złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego w organie niewłaściwym nie pozbawia tej czynności przymiotu skuteczności, jednakże stoi na stanowisku, że skutki prawne tego zgłoszenia mogą być rozważane dopiero od daty, kiedy zgłoszenia trafiło do organu właściwego tj. od dnia 11 stycznia 2010 r. Wobec powyższego należy uznać zdaniem Sądu, iż złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego, które do właściwego w sprawie naczelniku urzędu skarbowego dotarło w dniu 11 stycznia 2010 r. nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości doręczenia zobowiązanemu korespondencji w dniu 14 grudnia 2009 r.

Skoro więc z akt sprawy nie wynika, że organ pierwszej instancji dysponował innym adresem skarżącego, jak również by skarżący zaktualizował do dnia doręczenia zastępczego swoje dane w tym zakresie, to prawidłowe było skierowanie przesyłki na adres podatnika będący w posiadaniu wierzyciela i potwierdzony stosownymi wpisami w prowadzonej przez urząd skarbowy ewidencji podatników i płatników (por. wyrok WSA z 17 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 494/07). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wystawienia i doręczenia tytułu wykonawczego organ egzekucyjny nie miał żadnych podstaw aby przypuszczać, iż wskazany adres jest nieprawidłowy. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż o fakcie zmiany miejsca zamieszkania organ egzekucyjny pozyskał wiedzę dopiero w dniu, w którym wpłynęło pismo zawierające zarzuty i wniosek o umorzenie tego postępowania.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że organ egzekucyjny prawidłowo oznaczył adres strony postępowania egzekucyjnego tym samym doręczenie korespondencji w trybie art. 44 k.p.a. na adres podatnika przy ul. [...] w G. było prawidłowe.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się pismo P. z dnia 21 stycznia 2010 r., stanowiące odpowiedź na reklamację organu, w którym wyjaśniono, że "... wyżej określona przesyłka polecona nadeszła do urzędu oddawczego w dniu 30.11.2009 r. i została wydana do doręczenia. Listonosz podczas obsługi rejonu nie zastał adresata pod wskazanym adresem., wobec czego pozostawił awizo, a przesyłkę zdał w urzędzie pocztowym. Powtórne awizo wystawiono w dniu 08.12.2009 r. i doręczono do skrzynki adresata." Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie zaś z § 2 art. 44 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Skarżący stawia zarzut naruszenia art. 44 Kpa i uzasadnia, iż organ nie wykazał, że w sprawie nastąpiła niemożność doręczenia w trybie art. 42 i 43 Kpa. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, że adresat w stosunku, do którego zastosowano tryb doręczenia wynikający z art. 44 k.p.a., nie może obalić domniemania doręczenia przesyłki, gdyż w przepisie tym nie zastosowano domniemania, które może być obalone, lecz fikcję prawną. Może on natomiast wykazywać, że doręczenie subsydiarne w trybie art. 44 k.p.a. nie powinno być stosowane albo że tę procedurę przeprowadzono wadliwie (Winceniciak M., Doręczenie subsydiarne w Kodeksie postępowania administracyjnego (wybrane problemy). CASUS 2005/4/26, Łaszczca G. Doręczenie zastępcze w kodeksie postępowania administracyjnego. PiP 1997/10/45, wyrok NSA z 08.10.2009 r. sygn. akt II FSK 748/08. LEX nr 555594). Tymczasem skarżący wskazuje, że osiedle na którym zamieszkiwał posiadało całodobową ochronę i istniała możliwość doręczenia przesyłki ochronie. Okoliczność ta nie dowodzi jednak w ocenie Sądu, iż tryb doręczenia z art. 44 Kpa nie powinien być zastosowany. Dodać także należy, iż w ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych aby utożsamić dozorcę domu z pracownikiem ochrony osiedla. Doręczenie korespondencji innej osobie aniżeli jednoznacznie wskazane w treści art. 42 i 43 Kpa uznać należy za wadliwe.

Omówiony wyżej zarzut wskazuje, zdaniem Sądu, także na brak konsekwencji skarżącego. Skoro bowiem pod adresem w G. przy ul. [...] nie zamieszkiwał to doręczenie, niezależnie od jego formy nie mogło być skuteczne. Zarzucając wadliwe zastosowanie art. 44 Kpa potwierdza pośrednio, że jednak w dacie doręczenia pod kwestionowanym adresem zamieszkiwał akceptując możliwość skutecznego doręczenia za pośrednictwem pracowników ochrony osiedla.

W ocenie Sądu organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego prawidłowo dokonał weryfikacji miejsca zamieszkania zobowiązanego kierując w dniu 1 grudnia 2009 r. do Urzędu Miasta Wydziału Spraw Obywatelskich Referatu Ewidencji Ludności i Meldunków oraz Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA w W. zapytanie o aktualny adres zamieszkania zobowiązanego. Treść uzyskanych odpowiedzi organ egzekucyjny prawidłowo ocenił uznając, że nie dają one podstaw do kierowania korespondencji na inny adres aniżeli wskazany przez wierzyciela. Przyjęcie, jak chce skarżący, że zapis w odpowiedzi udzielonej przez Urząd Miasta G. Wydział Spraw Obywatelskich o treści – Brak bieżącego adresu zameldowania – powinien obligować organ egzekucyjny do wstrzymania korespondencji kierowanej do zobowiązanego na dotychczasowy adres, ustalony jak wyżej wskazano zgodnie z przepisami prawa, i rozpoczęcia poszukiwań nowego adresu zobowiązanego w istocie prowadziłoby do bezzasadnej przewlekłości prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy zasadnie uznały, że doręczenie korespondencji nastąpiło prawidłowo. Organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, wskazując prawną podstawę rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wobec prawidłowego doręczenia zawiadomienia o zajęciu oraz odpisu tytułu egzekucyjnego na jedyny znany organowi egzekucyjnemu adres zobowiązanego w trybie zastępczym w dniu 14 grudnia 2009 r., nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wobec tego brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Badając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem Sąd nie stwierdził innych naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego. Zarzut bezzasadnego nadania decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, jako niemieszczący się w granicach tego postępowania (art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie mógł być przedmiotem oceny Sądu.

Z tych względów uznając skargę za bezzasadną Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.