Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego P. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. M. (dalej jako "skarżący", "strona") karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem w dniu 11 lutego 2022 r.

Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2023 r. Wynoszący 30 dni termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 5 października 2023 r.

Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 13 listopada 2023 r. nadał za pośrednictwem operatora pocztowego skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym wskazano chorobę (zapalenie zatok) jako przeszkodę w terminowym złożeniu skargi. W treści pisma pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że składa zaświadczenie lekarskie na uprawdopodobnienie ww. sytuacji. Mimo to, nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie takich okoliczności. Sąd dodatkowo zarządzeniem z 19 lutego 2024 r. zaakcentował pełnomocnikowi skarżącego, że do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zostało dołączone wspomniane zaświadczenie. Uzupełniając braki formalne skargi pełnomocnik nie nadesłał żadnego zaświadczenia potwierdzającego wskazane okoliczności choroby.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z zarysowanych okoliczności sprawy, pełnomocnik skarżącego zachorował około 2 października 2023 r., natomiast ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był 5 października 2023 r. Wynikało zatem z tego, że pełnomocnik dysponował co najmniej jeszcze trzema dniami, aby zapewnić sobie zastępstwo, ustanowić pełnomocnika substytucyjnego i w terminie wnieść skargę. Sąd uznał, że wskazane działanie pełnomocnika skarżącego świadczyło o braku należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, a więc nie stanowiło usprawiedliwionej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 18 kwietnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2023 r. została skutecznie doręczona skarżącemu 5 września 2023 r., zatem ustawowy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 października 2023 r.

Skarga została nadana przez pełnomocnika za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13 listopada 2023 r., czyli po upływie wskazanego powyżej terminu, który upłynął 5 października 2023 r. Wraz ze skargą złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. WSA w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi uznając, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie to stało się prawomocne.

W konsekwencji, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., jako wniesioną po terminie, o czym sąd orzekł w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.