II SA/Gl 1393/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-05	
Data wpływu	2025-11-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Krzysztof Nowak
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Tomasz Dziuk /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 418;  art. 49e pkt 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Specjalista Magdalena Pochopin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 9 września 2025 r. nr WINB-WOA.7721.272.2025.KC w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 lipca 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 49e pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025r. poz. 418 – dalej w skrócie p.b.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał W.H. (skarżąca) rozbiórkę hali nr [...] o funkcji magazynowo- produkcyjnej położonej na działce nr [...] w T. przy ul. [...], zrealizowanej bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 26 czerwca 2024 r. ustalono, iż na terenie powyższej nieruchomości zostały wybudowane cztery obiekty budowlane w postaci hal. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania hala oznaczona nr [...], wykonana jest w konstrukcji z profili aluminiowych z dachem dwuspadowym pokrytym tkaniną poliestrową. Ściany są obłożone blachą trapezową. Obiekt posiada wymiary: 10 m x 20,1 m, wysokość w kalenicy 4,6 m. Konstrukcja hali przytwierdzona jest do płyty fundamentowej. Obiekt został wzniesiony w 2017 r. i pełni funkcję magazynowo - produkcyjną (obróbka laserowa blachy i rur). W trakcie czynności nie okazano pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Do protokołu załączono dokumentację zdjęciową. Na podstawie rejestru gruntów ustalono, że właścicielem ww. działki jest skarżąca.

W oparciu o dołączone do akt wydruki ortofotomap dla działki nr [...] organ I instancji ustalił, że obiekt powstał w 2017 r. w związku z tym, zastosowanie w sprawie mają przepisy Prawa budowlanego z 1994 r..

Postanowieniem nr [...] z dnia 19 sierpnia 2024 r. organ I instancji wstrzymał budową budynku ww. hali oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. nr [...], od którego Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach, prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1421/24, oddalił skargę.

Pismem z dnia 18 września 2024 r. skarżąca złożyła wniosek o legalizację przedmiotowej hali, w wyniku którego organ I instancji dnia 16 października 2024 r. wydał postanowienie nr [...], nakładając na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej.

Wskazane dokumenty nie zostały jednak złożone w wyznaczonym terminie, co stanowiło, w ocenie organu I instancji, podstawę do zastosowania regulacji art. 49e pkt 3 p.b. i orzeczenia nakazu rozbiórki.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 3 pkt 1 i 3 p.b. oraz art. 49e pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 tej ustawy, a także art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 572 – dalej w skrócie k.p.a.) i art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a oraz art. 80 k.p.a.

Zaskarżoną w sprawie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję o rozbiórce. W jej uzasadnieniu, w powołaniu na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), wskazał na związane wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1421/24. Podkreślił również, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Następnie wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że przedmiotowa hala została wybudowana w 2017 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że ortofotomapy stanowią wiarygodny środek dowodowy.

Przechodząc dalej organ II instancji wskazał, że analiza obowiązujących w dacie budowy przepisów pozwoliła na stwierdzenie, iż na jej budowę wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, której skarżąca nie posiada. Wobec treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił także, że bez znaczenia dla wdrożenia procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 pr. bud. i nast., pozostają obowiązujące w dacie budowy przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego. Z punktu widzenia organów znaczenie ma bowiem naruszenie przez inwestora przepisów ustawy Prawo budowlane, stanowiących o konieczności uzyskania stosownej zgody prawnobudowlanej.

W ramach argumentacji odnoszącej się do kwalifikacji przedmiotowej hali jako budynku organ odwoławczy podał, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji "hali magazynowej", niemniej jednak wskazał na definicję budynku zawartą art. 3 pkt 2 p.b. oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych co do trwałego związana obiektu z gruntem.

Organ odwoławczy zauważył, że w przepisach ustawy Prawo budowlane ustawodawca nie sprecyzował również jak należy pojmować pojęcie przegrody budowlanej oraz wydzielenia z przestrzeni. Wskazał jednakże, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, podnosi się m.in. iż dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron.

Dalej organ odwoławczy przedstawił stanowisko co do braku ma możliwości uznania przedmiotowej hali za obiekt tymczasowy, z uwagi na rozwiązania konstrukcyjne.

Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa hala została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, albowiem skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania dokumentów potwierdzających uzyskanie stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Koniecznym było zatem wszczęcie i prowadzenie postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 i nast. p.b. Skarżąca nie przedłożyła jednak wymaganych dokumentów legalizacyjnych, co wypełniło przesłankę z art. 49e pkt 3 p.b.

Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych odwołaniu przepisów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesione zostały zarzuty naruszenia:

- art. 53a ust. 1 i art. 72a p.b. poprzez prowadzenie postępowania z udziałem S. W., który w postępowaniu realizował własny interes prawny,

- art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego

2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1421/24 jest wiążący dla organu odwoławczego;

- art. 3 pkt 1 i 3 p.b. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyporządkowanie definicji legalnych pojęć "budynku" i "obiektu budowlanego" w odniesieniu do przedmiotowej hali i w konsekwencji niewłaściwe uznanie przez organ wydający zaskarżoną decyzję, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budową obiektu budowlanego wymagającego uzyskania stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, podczas gdy w rzeczywistości postawiona przez skarżącą hala nr [...] takiego pozwolenia nie wymaga (nie jest wymagane także zgłoszenie);

- art. 49 e pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, iż na skutek zainicjonowana postępowania legalizacyjnego postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. istniał obowiązek złożenia dokumentów legalizacyjnych przez skarżącą, podczas gdy hala taka nie wymaga pozwolenia lub zgłoszenia;

- 6 k.p.a. poprzez stosowanie przepisu art. 49e pkt 3 p.b. do stanu faktycznego, który powstał przed datą jego wejścia w życie;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie organu I instancji jako, że:

a) organ II instancji nie zasięgnął wiedzy specjalistycznej, tj. nie powołał biegłego do ustalenia, czy hala magazynowa stanowi budynek, w rozumieniu prawa budowlanego, który wymaga pozwolenia na budowę lub wymaga zgłoszenia

b) pozyskanie części materiału dowodowego, tj. orotofotomap z lat 2021 i 2023 jedynie z Geoportalu, a nie w sposób zgodny z Kodeksem postępowania administracyjnego,

c) brak precyzyjnych ustaleń, kiedy hala magazynowa powstała,

d) brak ustalenia, jakie było przeznaczenie działki nr [...] w obowiązujących w dacie montażu hali magazynowej przepisach planistycznych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 9 września 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą skarżącej rozbiórkę hali nr [...] o funkcji magazynowej położonej na działce nr [...] w T. przy ul. [...], zrealizowanej bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji stanowił art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 – dalej jak wcześniej jako "p.b."), zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest obiekt, którego kwalifikacja prawnobudowlana stanowi przedmiot argumentacji skargi. W wyniku czynności kontrolnych PINB ustalił, że hala oznaczona nr [...] o funkcji magazynowej, wykonana jest w konstrukcji z profili aluminiowych z dachem dwuspadowym pokrytym tkaniną poliestrową. Ściany są obłożone blachą trapezową. Obiekt posiada wymiary: 10 m x 20,1 m, wysokość w kalenicy 4,6 m. Konstrukcja hali przytwierdzona jest do płyty fundamentowej.

Organy orzekające w sprawie przyjęły, że przedmiotowa hala jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 p.b. a Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko w tym zakresie prezentowane przez organ w zaskarżonej decyzji.

Słusznie zatem organ zwrócił uwagę, że kwalifikacja spornej hali była już przedmiotem oceny sądowej w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia

6 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1421/24. Wówczas Sąd odwołując się do treści art. 3 pkt 2 p.b. oddalił zarzuty skarżącej kwestionujące kwalifikację spornej hali jako budynku w rozumieniu tego przepisu w kontekście trwałego związania z gruntem. W powołaniu na akta sprawy Sąd wywiódł, że przedmiotowa hala to obiekt wykonany na konstrukcji z profili aluminiowych osadzonych na płycie fundamentowej o konstrukcji żelbetowej w taki sposób, że ma zapewnioną stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy swobodne przemieszczenie w inne miejsce. Jako zasadne ocenił zatem stwierdzenia organu, że wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu budowlanego przesądzają o tym, że obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem. Przedmiotowa hala jest trwale związana z gruntem, gdyż jej posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.

Prawidłowo organ ocenił również brak możliwości uznania przedmiotowej hali za obiekt tymczasowy. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Hala istnieje na przedmiotowej działce od co najmniej 2021 r.

Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 p.b.).

W postanowieniu organ informuje stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1 p.b.). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1 p.b.). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 2 p.b.). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną.

Regulacja skutków samowoli budowlanej jest konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28 tej ustawy, przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31 p.b. Z samowolą budowlaną mamy zatem do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

W ślad za organem odwoławczym wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że naruszenie Prawa budowlanego powinno być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (zob. uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13 oraz wyroki NSA: z 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1974/10, z 29 września 2018 r. sygn. akt II OSK 109/18, z 23 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1879/17, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oznacza to, że ustalenia, czy dane roboty budowlane podlegały reglamentacji Prawa budowalnego, w tym w szczególności, czy na ich wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też można ich było dokonać bez jakichkolwiek formalności, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w okresie wybudowania danego obiektu.

Zgodnie z ustaleniami organu, będąca przedmiotem niniejszego postępowania hala została zbudowana we wskazanym w decyzji okresie. Potwierdzeniem powyższego, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, są dołączone do akt sprawy wydruki ortofotomap dla wymienionej działki, z 2015, 2018, 2019, 2021 i 2023 r.. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko prezentowane m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już przez organ odwoławczy wyroku z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 2877/21, zgodnie z którym w świetle otwartego katalogu źródeł dowodnych (art. 75 § 1 k.p.a.), nie ma przeszkód prawnych, aby jako dowód w sprawie dopuścić dane uzyskane zarówno z portali mapowych prowadzonych przez organy administracji rządowej (np. geoportal.gov.pl) oraz poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, jak również dane pochodzące z zasobów mapowych udostępnianych przez podmioty prawa prywatnego (np. serwis Googlemaps).

Z przekazanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r. PINB wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie spornego obiektu, jako zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, informując inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację tego obiektu w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu. Skarżąca złożyła wniosek o legalizację, PINB postanowieniem z 16 października 2024 r., na podstawie art. 48b ust. 1 i 2 p.b., nałożył na nią obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 kwietnia 2025 r., wymienionych w postanowieniu dokumentów legalizacyjnych.

Ponieważ skarżąca nie przedłożyła dokumentów legalizacyjnych organ I instancji wydał w dniu 31 lipca 2025 r. decyzję orzekającą rozbiórkę ww. obiektu (na podstawie art. 49e pkt 3 p.b.). Dokumenty te nie zostały złożone również do dnia wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

Należy podkreślić, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 49e p.b. obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce, nie pozostawiając mu w tej kwestii żadnej swobody. Jeżeli zatem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego nie skorzystają ze swojego uprawnienia i nie złożą stosownego wniosku o legalizację w ustawowym terminie lub mimo wyznaczenia terminu - nie przedłożą dokumentów legalizacyjnych, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji o rozbiórce (tak: R. Godlewski (w:) Prawo budowlane. Komentarz, red. D. Sypniewski, LEX/el. 2022, art. 49e). W orzecznictwie zauważa się bowiem, że decyzja wydawana w trybie art. 49e pkt 3 p.b., a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ma charakter związany (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1708/22).

W konsekwencji, przedmiotem niniejszego postępowania było wyłącznie ustalenie, czy skarżąca przedłożyła w terminie wyznaczonym przez organ nadzoru budowlanego dokumenty legalizacyjne, czy nie. W tym pierwszym bowiem wypadku organ nadzoru budowlanego przeprowadziłby postępowanie legalizacyjne, zgodnie z art. 48a i art. 48b oraz art. 49 ust. 1-4 p.b., legalizując samowolnie wybudowany obiekt. W drugim zaś, wobec nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych, pomimo wyznaczenia odpowiedniego terminu, organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu..

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca nie złożyła w wyznaczonym terminie dokumentów legalizacyjnych. Sąd stwierdził zatem, że wobec ich nieprzedłożenia orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 49e pkt 3 p.b. i wydały decyzję o rozbiórce obiektu.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał jej oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). W sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych przepisach Prawa budowlanego, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.

Sąd stwierdza, że organ wydając zaskarżoną decyzję odniósł się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną.