Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Asesor sądowy Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. zwrócić skarżącej połowę wpisu od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

E. M., działając przez swojego pełnomocnika wniosła w dniu 16 sierpnia 2004r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Wojewody [...] na decyzję organu II instancji uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pismem procesowym z dnia 25 marca 2005r., skarżąca, działając przez pełnomocnika, cofnęła wniesioną skargę i zwróciła się o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271), zwanej dalej ustawą, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, ale już po doręczeniu odpisu skargi organowi, skarżącemu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 zwraca się połowę wpisu.

Czynność procesowa skarżącej w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, jest zatem skuteczna.

W związku z tym, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać, cofnięcie skargi za skuteczne.

Skutkiem tego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, Sąd umorzył postępowanie. Orzeczenie o kosztach uzasadnia wskazany wyżej art. 232 § 1 pkt 2 ustawy.