Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji

B.B. w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. orzekającą o uchyleniu decyzji ostatecznych:

- z dnia [...]r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną;

- z dnia [...]r. w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku;

- z dnia [...]r. w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych;

- z dnia [...]r. w sprawie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych;

- z dnia [...r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej

oraz orzekającą o odmowie uznania z dniem 6 sierpnia 2015 r. za osobę bezrobotną i umarzającą postępowania dotyczące prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utraty statusu osoby bezrobotnej ze względu na bezprzedmiotowość.

Wnioskodawca podniósł, że w dniu 31 stycznia 2017 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego od 4 listopada 2015 r. do 1 lutego 2016 r. w kwocie 1.950,40 zł. Zdaniem strony wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia fakt, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. B. B.i podniósł, że obecnie jego jedynym źródłem dochodu jest stypendium ze stażu w kwocie 900 zł. Oprócz kosztów utrzymania, ponosi koszt utrzymania domu, którego jest właścicielem oraz koszty dojazdu do innego miasta na staż i utrzymania samochodu. Nie posiada żadnych oszczędności, które pozwalałyby na uiszczenie należności w kwocie 1.950,40 zł. Ewentualne postępowanie egzekucyjne naraziłoby go na znaczne straty finansowe.

W dniu 3 marca 2017 r. do Sądu wpłynęła skarga B. B. na powołaną wyżej decyzję Wojewody z dnia [...r., która została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 240/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonania może zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Wykonalność dotyczy zaś aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295).

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Warszawa 2004 r. s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszystkie akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.12.2007 r. sygn. II GZ 190/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.07.2009 r. sygn. II FZ 282/08 dostępne w CBOS).

Zdaniem Sądu wymieniona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzja nie grozi powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody z uwagi na przedmiot, który nie kreuje dla wnioskodawcy żadnych obowiązków ani też nie daje uprawnień. Tym samym, trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Przedmiotowa decyzja nie stwarza zagrożenia, które dałoby podstawę do wywołania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też nie nakłada obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Skarżący podał, że organ wszczął postępowanie w sprawie zwrotu tych świadczeń w dniu 31 stycznia 2017 r. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania nie jest decyzja w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Z tej przyczyny dopiero w tym odrębnym postępowaniu skarżący może podnosić zarzuty mające na celu wstrzymanie wykonania dochodzonych przez organ świadczeń. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności z prawem decyzji Wojewody z dnia [...] r. wskazać należy, że będzie ona podlegać kontroli pod względem zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Gl 240/17.

W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.