Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B.G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych 1. zobowiązuje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. do rozpoznania wniosku B.G. z dnia [...] w terminie 30 dnia od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ba. na rzecz B. G. kwotę 597,- (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

B. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. polegającą na braku wydania decyzji o wpisie do ewidencji producentów rolnych.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 20 maja 2020 r. B. G. złożył wniosek o wpis do ewidencji producentów, który cofnął 28 maja 2020 r.

Następnie skarżący ponownie 28 maja 2020 r. złożył wniosek o wpis do ewidencji producentów.

W dniu 29 maja 2020 r. Kierownik BP ARiMR wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pouczając o pozostawieniu go bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia wniosku w terminie. Braki formalne we wniosku, to zgodnie z wezwaniem: brak adresu korespondencyjnego oraz brak podpisu współmałżonka. Wezwanie to doręczone zostało 9 czerwca 2020 r.

16 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo zatytułowane "Odpowiedź na wezwanie" wraz z załącznikami. Załącznikami do tego pisma były: akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży z dnia 18 września 2019 r. - rep. A nr 3472/2019, akt notarialny umowy przeniesienia prawa własności z dnia 1 października 2019r. - rep. A nr 3667/2019, akt notarialny umowy majątkowej małżeńskiej o ustanowienie rozdzielności majątkowej z dnia 15 grudnia 2017 r. - rep. A nr 24021/2017, pełnomocnictwo z dnia 15 czerwca 2020 r. wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej w dniu 16 czerwca 2020 r.

W treści ww. pisma pełnomocnik zakwestionował zasadność uzupełniania braków formalnych wskazanych w wezwaniu.

19 czerwca 2020 r. Kierownik BP ARiMR w B. pozostawił wniosek o wpis do ewidencji producentów bez rozpoznania z uwagi na bezskuteczny upływ terminu na uzupełnienie braków formalnych, o czym poinformował stronę pismem z dnia 19 czerwca 2020 r., doręczonym stronie 24 czerwca 2020 r.

1 lipca 2020 r. pełnomocnik złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 - § 8 k.p.a., wnosząc o niezwłoczne rozpatrzenie wniosku i dokonanie wpisu skarżącego do ewidencji producentów.

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. orzekł, że Kierownik Biura Powiatu Poddębickiego ARiMR z siedzibą w B. nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości w sprawie z wniosku skarżącego o wpis do ewidencji producentów.

1 października 2020 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

• art. 64 § 2 k.p.a. przez pozostawienie wniosku skarżącego o wpis do ewidencji producentów rolnych bez rozpoznania, ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie, podczas gdy wniosek skarżącego nie zawierał braków wskazanych przez organ i powinien być rozpoznany merytorycznie;

• art. 35 § 1 k.p.a. i art. 35 § 2 k.p.a. przez rażące przekroczenie przez organ terminów do załatwienia sprawy polegające na nierozpoznaniu merytorycznym wniosku skarżącego mimo upływu ponad 4 miesięcy od daty jego złożenia;

• art. 36 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, brak podania przyczyny zwłoki, brak wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz brak pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia;

• art. 12 ust. 6 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w małżeństwie skarżącego panuje ustrój rozdzielności majątkowej, gospodarstwo rolne należy do jego majątku osobistego, a więc prowadzi on "samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą", zgoda współmałżonka na złożenie przez skarżącego wniosku nie jest zatem wymagana;

• § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 września 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów w związku z art. 12 ust. 6 ustawy przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w małżeństwie skarżącego panuje ustrój rozdzielności majątkowej, gospodarstwo rolne należy do jego majątku osobistego, a więc prowadzi on "samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą", zgoda współmałżonka na złożenie przez skarżącego wniosku nie jest zatem wymagana;

• art. 8 § 1 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania uczestnika do władzy publicznej przez wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku wypełnionego zgodnie z jego treścią, stosownie się do zawartych na urzędowym formularzu pouczeń;

• art. 7a § 1 k.p.a. - zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony (w razie uznania, że na gruncie niniejszej sprawy istnieje wątpliwość w zakresie uzyskania obowiązku zgody małżonka wnioskodawcy lub jego braku);

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

• art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy przez jego błędną wykładnię polegającą na postawieniu skarżącemu wymogu uzyskania pisemnej zgody współmałżonka, w sytuacji gdy w małżeństwie skarżącego panuje ustrój rozdzielności majątkowej, a gospodarstwo rolne należy do jego majątku osobistego;

• art. 12 ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w małżeństwie skarżącego panuje ustrój rozdzielności majątkowej, gospodarstwo rolne należy do jego majątku osobistego, a więc prowadzi on "samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą".

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa do rozpoznania wniosku z 28 maja 2020 r. o wpis do ewidencji producentów rolnych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2) stwierdzenie, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dopuścił się bezczynności;

3) zasądzenie od Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych.

W ocenie skarżącego wniosek został wypełniony zgodnie z wytycznymi wskazanymi w formularzu i wymienionych przez organ braków nie zawierał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie nie jest bezczynność organu, lecz odmienna interpretacja przez skarżącego przepisów art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2020 poz. 1206) dalej zwanej ustawą oraz § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów (Dz.U. 2019 poz. 1854).

Organ stanął na stanowisku, że z treści art. 12 ust. 4 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia wynika, że w przypadku, gdy osoba pozostająca w związku małżeńskim składa wniosek o wpis do ewidencji producentów, ma obowiązek w sekcji XIV wniosku wskazać dane małżonka oraz co do zasady ma obowiązek uzyskać zgodę tego współmałżonka na wpis do ewidencji, co następuje poprzez złożenie podpisu przez współmałżonka w sekcji XV wniosku. Wyjątkiem jest przypadek, gdy współmałżonek został uprzednio wpisany do ewidencji producentów. Wówczas nie musi

on składać podpisu w sekcji XV, natomiast wnioskodawca ma obowiązek udowodnić, że prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. W ocenie organu w omawianym przypadku współmałżonek nie został wpisany do ewidencji producentów. Wobec tego bez względu na ustrój majątkowy pomiędzy małżonkami, dla uzyskania wpisu do ewidencji producentów wymagana jest zgoda współmałżonka. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że ten brak formalny wniosku nie został uzupełniony, a wobec tego pozostawanie bez rozpoznania jest uzasadnione. Dowody w postaci dokumentów dotyczących nabycia własności nie mają znaczenia w sprawie z uwagi na to, że płatności w ramach polityki rolnej przyznawane są osobom, które prowadzą faktycznie działalność rolniczą, a tytuł prawny do składników gospodarstwa rolnego ma indyferentne znaczenie dla przyznania tych płatności. System zarówno płatności jak i wpisu do ewidencji oparty jest na deklaracjach i oświadczeniach, stąd dokumentem pozwalającym dowieść, że wnioskodawca mimo pozostawania w związku małżeńskim z całą pewnością prowadzi odrębne gospodarstwo rolnego jest uzyskanie oświadczenia małżonka potwierdzającego tę okoliczność. Stąd formularz wniosku o wpis do ewidencji producentów wymaga potwierdzenia przez małżonka wnioskodawcy tej okoliczności poprzez złożenie zgody na wpis gospodarstwa rolnego małżonka jako gospodarstwa prowadzonego odrębnie i stanowiącego jednolitą całość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga B. G. jst zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W niniejszej sprawie skarżący wyczerpał środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego czyniąc zadość art. 53 § 2b p.p.s.a., tj. skarga została wniesiona po uprzednim złożeniu ponaglenia, które skierowane zostało do właściwego organu.

Na wstępie wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej przedmiotem kontroli sądu nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też spowodowana była przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje być w bezczynności.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego złożonego 28 maja 2020 r. o wpis do ewidencji producentów rolnych. Dokonując kontroli zarzucanej przez skarżącego bezczynności w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżący 28 maja 2020 r. wystąpił do organu z wnioskiem sporządzonym na formularzu W-1/04. Pismem z 29 maja 2020 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku przez wskazanie adresu korespondencyjnego (sekcja VI wniosku) oraz brak podpisu współmałżonka – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono stronie 9 czerwca 2020r., zatem termin do uzupełnienia braków upływał 16 czerwca 2020 r.

Z powyższego wynika, że 28 maja 2020 r. skarżący skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych.

Jednocześnie w piśmie z 16 czerwca 2020 r. (nadanym w tym samym dniu) pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że adres do korespondencji należy wskazać, jedynie w sytuacji, gdy jest on różny aniżeli miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku skarżącego taka sytuacja nie zachodziła. Z ostrożności skarżący wskazał adres do korespondencji. Odnosząc się do braku podpisu małżonka strona podała, że zgodnie z pouczeniem zawartym we wniosku, zgoda nie jest wymagana, jeśli wnioskodawca prowadzi samodzielne odrębne od małżonka gospodarstwo rolne, stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Skarżący dołączył do pisma: akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży z dnia 18 września 2019 r. - rep. A nr 3472/2019, akt notarialny umowy przeniesienia prawa własności z dnia 1 października 2019r. - rep. A nr 3667/2019, akt notarialny umowy majątkowej małżeńskiej o ustanowienie rozdzielności majątkowej z dnia 15 grudnia 2017 r. - rep. A nr 24021/2017.

Powyższe doprowadziło do poinformowania skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13; publ. ONSAiWSA 2014/1/2) pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W uchwale tej wyjaśniono także, iż od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w k.p.a. (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie nie jest, bowiem ani decyzją, ani postanowieniem. Ponadto przesądzono w uchwale, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy Sąd uznał, że skarżący w sposób uprawniony skorzystał z możliwości wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, zaś do Sądu należało w pierwszej kolejności ustalenie tego, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły przesłanki do skorzystania przez organ z trybu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. Zbadanie tego, czy organ dopuścił się bezczynności pomimo wystosowania wezwania w omawianym trybie, wymaga dokonania oceny zasadności takiego wezwania w świetle przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Przywołane regulacje pozostają w korelacji z przepisami art. 63 § 2 – 3a k.p.a., które wskazują wymogi formalne podania, jakim m.in. jest wniosek o wszczęcie postępowania. Wymagają one mianowicie, aby podanie zawierało wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz podpis osoby wnoszącej. Tryb przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. może więc dotyczyć np. kwestii niepodpisania podania, podpisania podania niezgodnie ze sposobem reprezentacji bądź bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej podanie do reprezentowania, czy też braku pełnomocnictwa w przypadku, gdy podanie składa pełnomocnik. Dodatkowe wymagania dotyczą podania wnoszonego w formie dokumentu elektronicznego. Inne wymogi mogą nadto wynikać z przepisów szczególnych i mogą one dotyczyć obowiązku załączenia do podania wymaganych tymi przepisami załączników, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 12 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2017 r. poz. 1853 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 września 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis od ewidencji producentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1854 ze zm.).

Nie może jednak budzić wątpliwości, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju braków podania, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu podaniu dalszego biegu. Wskazana regulacja nie odnosi się natomiast do okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy też prawnego sprawy. Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno bowiem służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. W tym trybie nie mogą więc podlegać uzupełnieniu elementy postępowania wyjaśniającego warunkujące wydanie decyzji o żądanej przez stronę treści (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 stycznia 1996 r.; sygn. akt II SA 1473/94; z 12 maja 2006 r.; sygn. akt I OSK 869/05; z 11 lutego 2020 r.; sygn. akt II OSK 1892/19; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Innymi słowy, tryb określony w art. 64 § 2 k.p.a. daje organowi możliwość zobligowania autora podania do usunięcia brakujących elementów podania, które są niezbędne do nadania temu podaniu (w realiach rozpatrywanej sprawy – wnioskowi) dalszego biegu.

Dokonując kontroli działań organu po złożeniu przez skarżącego wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych uznać należy, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku przez wskazanie adresu do korespondencji nie znalazło oparcia w przepisach, skoro adres zamieszkania i adres do korespondencji skarżącego są takie same. Skarżący zgodnie z pouczeniem zawartym w części VI wniosku nie wypełnił tej części. Natomiast w zakresie wezwania dotyczącego zgody małżonka to wskazać należy, że skarżący zaznaczył w części III wniosku, że pozostaje w związku małżeńskim, nie współposiada gospodarstwa rolnego wraz z małżonkiem ani z inną osobą niż małżonek. Skarżący zaznaczył, że prowadzi samodzielne gospodarstwo rolne, stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Następnie w części XIV wniosku wskazał dane współmałżonka. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braku wniosku przez zgodę małżonka wnioskodawcy. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący załączył szereg wyżej wymienionych dokumentów, które pozwalały na merytoryczną ocenę wniosku z 28 maja 2020 r. Podkreślić trzeba, że skarżący uzupełnił braki w zakreślonym 7-dniowym terminie, tj. 16 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego na kopercie - akta admin.), skoro wezwanie doręczono mu 9 czerwca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – akta admin.).

Treść § 2 rozporządzenia z 27 września 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis od ewidencji producentów szczegółowo wskazuje jakie dane powinien zawierać wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych.

Stosownie do pkt 7 § 2 rozporządzenia wniosek, o którym mowa w § 1 zawiera: informacje, czy wnioskodawca w dniu składania wniosku pozostaje w związku małżeńskim lub jest współposiadaczem gospodarstwa rolnego, a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 2:

a) lit. a ustawy - informację o tym, że prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, oraz wskazanie dowodów potwierdzających tę okoliczność,

b) lit. b ustawy - informację o tym, że nie zamierza uczestniczyć w mechanizmach wymienionych w art. 12 ust. 4b ustawy.

W pkt 8 § 2 rozporządzenia wskazano również: informację o załącznikach dołączonych do wniosku.

W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska organu, że wniosek skarżącego oraz dokumenty załączone do pisma z 16 czerwca 2020 r. nie pozwalały na jego ocenę i był obarczony takimi brakami, które uprawniały organ do zastosowania trybu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. Jak to już wskazano powyżej, wniosek został złożony na odpowiednim formularzu i ewentualny jego brak formalny został uzupełniony w terminie. W tej sytuacji pozostawienie wniosku bez rozpoznania było naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a.

Skoro skarżący te dokumenty złożył, wnioskowi można było nadać bieg, zaś ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do jego załatwienia - w szczególności w zakresie potwierdzenia prowadzenia samodzielnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą - wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w oparciu o treść art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W konsekwencji Sąd uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpoznania pozostaje w bezczynności, bowiem skarżący, po wezwaniu z 29 maja 2020 r., nadesłał w terminie dokumenty świadczące o samodzielnym prowadzeniu gospodarstwa rolnego stanowiącym zorganizowaną całość. Organ natomiast dopiero w odpowiedzi na skargę odniósł się do merytorycznych aspektów sprawy, wskazując swoje stanowisko dotyczące zastosowania art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. i § 2 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia z 27 września 2019 r., co w jego ocenie powinno skutkować bezzasadnością wniesionej skargi na bezczynność.

Sąd stwierdził również, że do pisma z 16 czerwca 2020 r. skarżący załączył pełnomocnictwo dla adw. D. K. do reprezentowania go w sprawie wpisu do ewidencji, tymczasem organ pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania doręczył bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Stanowiło to naruszenie art. 32 i art. 33 § 1 i § 2 k.p.a. W myśl art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do treści art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2).

Z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, co doprowadziło do uwzględnienia skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne zobowiązanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. do rozpoznania wniosku skarżącego z 28 maja 2020 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku). W ocenie Sądu jest to okres, w trakcie którego organ będzie w stanie przeprowadzić w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające i wydać stosowne rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek skarżącego o wpis do ewidencji producentów rolnych z 28 maja 2020 r. nie został przez organ rozpoznany do dnia wydania wyroku. Tym samym przekroczony został termin przewidziany dla załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej, wynoszący dwa miesiące od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego (pkt 2 wyroku).

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności, jak i jej powodów. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, ale musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. Z taką sytuacją rażącego naruszenia prawa nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem organ pozostawił wniosek bez rozpoznania. Działanie takie nie świadczy o złej woli organu, poważnym zaniedbaniu ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu skarżącego i ciążących na organie obowiązkach, dlatego orzeczono jak w pkt 3 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na koszty postępowania złożyły się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

e.o.