III SA/Wa 3423/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-11-04	
Data wpływu	2014-11-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Krawczyk /sprawozdawca/
Jarosław Trelka /przewodniczący/
Jolanta Sokołowska	
Symbol z opisem	6119 Inne o symbolu podstawowym 611	
Hasła tematyczne	Podatkowe postępowanie	
Skarżony organ	Minister Pracy i Polityki Społecznej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2011 nr 127 poz 721;  art. 33 ust. 7 ust. 7a ust. 7b; Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o z siedzibą w L. w upadłości likwidacyjnej z możliwością zawarcia układu na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2013 r. oddala skargę	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Prezes Zarządu PFRON określił P. Sp. z o.o. w L. (dalej: "Skarżąca") wysokość zobowiązania wynikającego z obowiązku zwrotu niewykorzystanych przez A. Sp. z o.o. środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na PFRON za marzec 2013 r. w wysokości 581.772,00 zł.

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji zarzucając jej naruszenie:

1) art. 33 ust. 7b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. – dalej: "ustawa o rehabilitacji"), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie tylko do byłych zakładów pracy chronionej, a prawo do zachowania funduszu rehabilitacji i niewykorzystanych środków tego funduszu nie przysługuje w przypadku sukcesji administracyjno-prawnej, o której mowa w art. 531 § 2 z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej: "k.s.h.");

2) art. 531 § 2 k.s.h. poprzez błędne przyjęcie, iż nie ma on zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy,

3) art. 87 Konstytucji RP poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o stanowisko naczelnego organu administracji państwowej wyrażone w wewnętrznej korespondencji, które nie stanowi źródeł powszechnie obowiązującego prawa;

4) przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej zwana O.p. poprzez brak rzetelnej analizy przesłanek faktycznych i prawnych sprawy, błędną wykładnię przepisów i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z prawem.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że z ustaleń organu I instancji wynika, że dokonano podziału A. spółka z o.o. w L. w drodze przejęcia jej majątku przez A. sp. z o.o. w W. (spółka przejmująca) oraz P. Sp. z o. o. (spółka nowo zawiązana) na warunkach określonych w planie podziału. W dniu [...] grudnia 2012 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników spółki pod firmą A. sp. z o.o. w W. podjęło w formie aktu notarialnego uchwałę w sprawie podziału spółki pod firmą A. spółka z o.o. Zgodnie z planem podziału Skarżąca wstąpiła w prawa i obowiązki spółki dzielonej związane z posiadanym przez nią w przeszłości statusem zakładu pracy chronionej w rozumieniu ustawy o rehabilitacji.

W KRS numer [...] w dziale 6, rubryce 4 (Informacja o połączeniu, podziale lub przekształceniu) w opisie sposobu połączenia, podziału lub przekształcenia wpisano "podział A. spółka z o.o. przez przejęcie (A. sp. z o. o. w W. ) i zawiązanie nowej spółki (P. Sp. z o.o.) na podstawie Uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z [...] grudnia 2012 r.

Minister Pracy wskazał, że w przedmiotowej sprawie następca prawny ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 93c O.p., zaś przepis ten łączy następstwo prawne jedynie z tymi składnikami majątku, które osobom prawnym przydzielono w planie podziału.

Minister pracy podkreślił również, że przywilej dla byłych zakładów pracy chronionej wynikający z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji nie jest zezwoleniem, koncesją oraz ulgą, nie zostaje również przyznany żadnym aktem administracyjnym. Analiza przepisów art. 33 ust. 7, 7a, 7b 8 ustawy o rehabilitacji oraz art. 531 § 2 k.s.h. prowadzi do wniosku, że katalog adresatów przywileju z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji jest zamknięty i ogranicza się tylko do podmiotów, które utraciły status zakładów pracy chronionej. Art. 33 ust. 7b stanowi wyjątek wobec art. 33 ust. 7 i 7a. Wyjątków natomiast nie należy interpretować rozszerzająco. Zatem w ocenie Ministra Pracy przepis ten ma zastosowanie do byłych zakładów pracy chronionej i nie podlega sukcesji. Zatem uprawnienie, o którym mowa w art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji, w przypadku przejęcia przez inny podmiot nie będący zakładem pracy chronionej nie przechodzi na ten podmiot.

Minister Pracy zauważył, że dzielona A. spółka z o.o. w L. posiadała status zakładu pracy chronionej, który utraciła z dniem 1 lipca 2012 r., natomiast do 13 marca 2013 r. (do dnia wykreślenia z KRS) zachowała zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej zwany zfron). Do chwili podziału i przejęcia przez inny podmiot spełniała warunki do zachowania zfron i niewykorzystanych jego środków zgodnie z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji.

Minister pracy podkreślił, że w sprawie mam do czynienia z pracodawcą, który utracił status zakładu pracy chronionej, ale zachował zfron i niewykorzystane jego środki został przejęty (w wyniku podziału w trybie art. 529 § 1 pkt 3 k.s.h. z uwzględnieniem planu podziału) przez inny podmiot nie posiadający statusu zakładu pracy chronionej. Zgodnie z zapisem w planie podziału spółka nowo zawiązana wstąpiła w prawa i obowiązki spółki dzielonej związane z posiadanym przez nią w przeszłości statusem zakładu pracy chronionej w rozumieniu ustawy o rehabilitacji.

Zdaniem Ministra Pracy nie można zastosować sukcesji generalnej oraz art. 531 § 1 k.s.h., ponieważ art. 33 ust. 8 ustawy o rehabilitacji ma zastosowanie tylko i wyłącznie do przejęcia zakładu przez inny zakład pracy chronionej, natomiast w niniejszej sprawie inna spółka nie posiadająca statusu zakładu pracy chronionej (P. Sp. z o.o. nie posiadała statusu zakładu pracy chronionej) przejęła spółkę, która utraciła status, ale spełniała warunki do zachowania zfron.

W związku z powyższym P. Sp. z o.o. zobowiązana jest do zwrotu niewykorzystanych środków zfron oraz środków trwałych zakupionych ze środków zfron w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi na dzień 13 marca 2013 r. tj. na dzień przejęcia środków.

Zgodnie z oświadczeniem z 29 maja 2013 r. w wyniku podziału A. Sp. z o.o. P. Sp. z o.o. przejęła środki pieniężne zfron w wysokości 31.749,19 zł, co potwierdza wyciąg z rachunku bankowego zfron A. Sp. z o.o. z 27 marca 2013 r.

Na podstawie wykazu elementów majątku trwałego z amortyzacją KUP wg GRUP na 31 marca 2013 r. przesłanego przez Skarżącą oraz oświadczenia z 30 lipca 2013 r. o zakupie ze środków zfron wszystkich maszyn przyjętych na stan w 2012 r. została ustalona kwota wydatkowana ze środków zfron na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych w związku z modernizacją zakładu, utworzeniem lub przystosowaniem stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych, budową lub rozbudową bazy rehabilitacyjnej, wypoczynkowej i socjalnej oraz na zakup środków transportu - w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi wynikającymi z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych tj. 550.021,62 zł.

Na podstawie danych uzyskanych podczas kontroli oraz dokumentów przekazanych do PFRON przez Skarżącą w trakcie trwania postępowania ustalono, że Skarżąca jako następca prawny A. Sp. z o.o. była zobowiązana do złożenia deklaracji za marzec 2013 r. i dokonania wpłaty na PFRON na podstawie art. 33 ust. 7 i ust. 7a ustawy o rehabilitacji.

Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Ministra Pracy i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, iż ma on zastosowanie tylko do byłych zakładów pracy chronionej, a prawo do zachowania funduszu rehabilitacji i niewykorzystanych środków tego funduszu nie przysługuje w przypadku sukcesji administracyjno-prawnej, o której mowa w art. 531 § 2 k.s.h;

b) art. 531 § 2 k.s.h. poprzez błędne przyjęcie, iż nie ma on zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy;

2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 O.p., a w szczególności zasady działania na podstawie przepisów prawa i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie - poprzez brak rzetelnej analizy przesłanek faktycznych i prawnych sprawy, zawężającą wykładnię przepisów prawa i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z prawem.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON i umorzenie postępowania. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego

Zdaniem Skarżącej, kwestia stanu prawnego po podziale spółki A. Sp. z o.o. nie jest sporna i z tych względów wszystkie składniki majątku tej spółki wynikające z posiadania uprzednio statusu zakładu pracy chronionej, przeszły na Skarżącą, z mocy samego prawa jako konsekwencja przyjętej przez ustawodawcę sukcesji generalnej.

Zdaniem Skarżącej wobec sukcesji administracyjno-prawnej uregulowanej w art. 531 § 2 K.s.h., zostały spełnione przesłanki do zachowania przez Skarżącą niewykorzystanych środków funduszu, zachowanych uprzednio przez A. sp. z o.o. zgodnie z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji, natomiast organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu.

Skarżąca za zasadne uznała wskazanie, iż w następstwie podziału spółki A. Sp. z o.o. dokonanego zgodnie z art. 529 § 1 pkt. 3 k.s.h., prawa i obowiązki tej spółki przeszły na Skarżącą w takim zakresie w jakim wynika to z planu podziału. Zasada sukcesji generalnej, o której mowa w art. 531 k.s.h. zdaniem Skarżącej dotyczy nie tylko praw o charakterze prywatnoprawnym, ale także uprawnień publicznoprawnych objętych zakresem niniejszej skargi. W art. 531 § 2 k.s.h uregulowana została kwestia przejść ulg, zezwoleń i koncesji przyznanych spółce dzielonej. Przechodzą one na spółki przejmujące lub nowo zawiązane, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, jeżeli pozostają w związku z przydzielonymi tym spółkom, zgodnie z planem podziału, składnikami majątku. Katalog decyzji administracyjnych, określonych w art. 531 § 2 k.s.h jest katalogiem otwartym, gdyż ustawodawca wymieniając kategorie decyzji administracyjnych posłużył się zwrotem "w szczególności".

W związku tym, iż spółka A. Sp. z o.o. do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorców, co było oczywistym następstwem jej podziału, spełniała warunki do zachowania funduszu rehabilitacji i niewykorzystanych środków tego funduszu zgodnie z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji, to Skarżąca jako sukcesor materialnoprawny stała się zgodnie z planem podziału podmiotem wszelkich praw i obowiązków, w tym także w zakresie będącym przedmiotem niniejszej skargi.

W okolicznościach niniejszej sprawy istotnym jest, iż zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h. przejście uprawnień publicznoprawnych na Skarżącą nie mogło nastąpić wyłącznie wtedy, jeżeli ustawa lub decyzja o udzieleniu uprawnienia wykluczałyby taką możliwość. Z tych względów wyłączenie przejścia uprawnienia do zachowania niewykorzystanych środków funduszu rehabilitacji powinno wynikać z treści decyzji lub z ustawy obowiązującej w dniu podziału.

Przejście praw i obowiązków przedsiębiorcy na inny podmiot może nastąpić z różnych podstaw materialno-prawnych, przy czym niektóre z nich skutkują jedynie sukcesją singularną (np. aport lub sprzedaż przedsiębiorstwa, cesja), a jedynie w wypadkach wskazanych w ustawie, opisaną wyżej i mającą zastosowanie w stosunku do strony w niniejszym postępowaniu, sukcesją uniwersalną (generalną).

Wprawdzie zasada wyrażona w art. 531 § 2 k.s.h. nie ma charakteru bezwzględnego i może doznawać pewnych wprowadzanych w sposób określony prawem ograniczeń na gruncie publicznoprawnym, jednakże jej zastosowanie w przypadku uprawnienia do zachowania niewykorzystanych środków zakładowego funduszu rehabilitacji nie zostało wyłączone.

Skarżąca podkreśliła, że Minister Pracy wydał krzywdzące ją rozstrzygnięcie, a to wobec naruszenia podstawowej zasady działania organów na podstawie przepisów prawa - art. 120 O.p., ponadto organ działał z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Państwa - art. 121 O.p. Waga tych naruszeń jest na tyle istotna, iż przy już istniejącej trudnej sytuacji finansowej skarżącej, konsekwencją wydania przez organ decyzji z naruszeniem prawa jest konieczność wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Minister Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] listopada 2013 r. określającą Skarżącej wysokość zobowiązania tytułem zwrotu niewykorzystanych przez A. sp. z o.o. środków zfron na PFRON za marzec 2013 r.

Z niespornych okoliczności spraw wynika, że A. sp. z o.o. w L. posiadała status zakładu pracy chronionej od 31 października 1996 r. i status ten utraciła z dniem 1 lipca 2012 r. (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. – w aktach).

Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. sp. z o.o. w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. dokonano podziału A. sp. z o.o. w L. przez przejęcie jej majątku przez spółkę A. sp. z o.o. w W. (spółka przejmująca) oraz przez Skarżącą (spółka nowo zawiązana) wraz z wyrażeniem zgody na plan podziału (akt notarialny z dnia [...] grudnia 2012 r. Rep. A nr [...] wraz z Planem Podziału – w aktach).

Podział A. sp.z o.o. w L. nastąpił więc w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 3 K.s.h., tzn. przez przeniesienie całego majątku spółki dzielonej na istniejącą i na nowo zawiązaną spółkę lub spółki (podział przez przejęcie i zawiązanie nowej spółki).

Zgodnie z art. 530 § 1 K.s.h., spółka dzielona zostaje rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego w dniu wykreślenia jej z rejestru (dzień podziału). Wykreślenie z KRS dzielonej spółki nastąpiło w dniu 13 marca 2013 r. (odpis z KRS w aktach).

Organy orzekające w sprawie rozpoznanej uznały w związku z tym, że skoro pracodawca, który utracił status zakładu pracy chronionej, ale zachował zfron (A. sp. z o.o. w L. ) został przejęty przez podmiot nie posiadający statusu zakładu pracy chronionej (Skarżąca), to następca prawny ma obowiązek zwrotu niewykorzystanych środków zfron według stanu na dzień przejęcia tych środków.

Podstawy prawnej takiego orzeczenia organy upatrywały w art. 33 ust. 7 i art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 93c O.p.

Zgodnie z tym ostatnim przepisem, osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku (§ 1). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa (§ 2).

Przepis ten podlega zastosowaniu w sprawach o zwrot środków zfron na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym, do wpłat, o których mowa m.in. w art. 33 ust. 7 i 7a stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

W rozpoznanej sprawie jest niesporne, że Skarżąca objęła w wyniku podziału spółki dzielonej zorganizowaną część przedsiębiorstwa tej spółki (plan podziału w – aktach), spółka ta uległa likwidacji, a Skarżąca jest jej następcą prawnym.

Zgodnie z art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji, w razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej lub utraty statusu zakładu pracy chronionej niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji, upadłości lub utraty statusu zakładu pracy chronionej środki funduszu rehabilitacji podlegają niezwłocznie wpłacie do Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7a i 7b.

W sprawie jest niesporne, że środki zfron za okres 3/2013 r. w wysokości 581.772,00 zł stanowiły składnik majątku spółki dzielonej, które zachowała mimo utraty statusu zakładu pracy chronionej z uwagi na to, że spełniała warunki z art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku utraty statusu zakładu pracy chronionej i osiągania stanu zatrudnienia ogółem w wysokości co najmniej 15 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 25%, pracodawca zachowuje fundusz rehabilitacji i niewykorzystane środki tego funduszu.

Jest zatem jasne, że to nie Skarżąca utraciła status zakładu pracy chronionej (Skarżąca statusu takiego nie miała), lecz jej poprzednik prawny – spółka dzielona.

W sprawie jest sporne, czy Skarżąca – podmiot nie mający statusu zakładu pracy chronionej – jako następca prawny spółki dzielonej, ma prawo na tych samych warunkach co spółka dzielona korzystać z przewidzianego w art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji prawa do zachowania funduszu rehabilitacji i niewykorzystanych środków tego funduszu.

O prawie do zachowania zfron i jego środków świadczy – zdaniem Skarżącej – przepis art. 531 § 2 K.s.h., zgodnie z którym na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Nieuwzględnienie wynikających stąd uprawnień sukcesora oznacza, w ocenie Skarżącej, naruszenie art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji.

Sąd zarzutu tego nie podziela.

Ustawa o rehabilitacji precyzyjnie określa warunki zachowania zfron i jego środków, w tym w sytuacji następstwa prawnego.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. art. 33 ust. 7 tej ustawy, w razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej lub utraty statusu zakładu pracy chronionej niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji, upadłości lub utraty statusu zakładu pracy chronionej środki funduszu rehabilitacji podlegają niezwłocznie wpłacie do Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7a i 7b.

Jak z tego wynika, zasadą jest obowiązek zwrotu środków, który aktualizuje się w razie: 1) likwidacji; 2) upadłości; 3) wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej; 4) utraty statusu zakładu pracy chronionej.

Modyfikację tej zasady wprowadza przepis ust. 7a i 7b cytowanego artykułu. Pierwszy z nich przewiduje, że wpłacie do Funduszu podlega także kwota odpowiadająca kwocie wydatkowanej ze środków funduszu rehabilitacji na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych w związku z modernizacją zakładu, utworzeniem lub przystosowaniem stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych, budową lub rozbudową bazy rehabilitacyjnej, wypoczynkowej i socjalnej oraz na zakup środków transportu - w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi, ustalonymi przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych na dzień zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 7.

Stosownie natomiast do art. 33 ust. 7b ustawy, w przypadku utraty statusu zakładu pracy chronionej i osiągania stanu zatrudnienia ogółem w wysokości co najmniej 15 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 25%, pracodawca zachowuje fundusz rehabilitacji i niewykorzystane środki tego funduszu.

Zdaniem Sądu, przepis ten nie może mieć zastosowania do następcy prawnego pracodawcy, który zachował fundusz i jego środki jako podmiot, który utracił status zakładu pracy chronionej, bowiem sytuacji prawnej w tym zakresie następcy prawnego dotyczy szczególna regulacja ujęta w kolejnym przepisie ustawy – art. 33 ust. 8. Zgodnie z jego treścią, przepisu ust. 7 (czyli obowiązku zwrotu) nie stosuje się w przypadku, gdy likwidacja zakładu następuje w związku z przejęciem zakładu przez inny zakład pracy chronionej lub w wyniku połączenia z takim zakładem, a niewykorzystane środki funduszu podlegają przekazaniu w terminie do 3 miesięcy na fundusz rehabilitacji zakładu przejmującego zakład likwidowany.

Jak z tego wynika, zachowanie funduszu i jego środków wchodziłoby w grę tylko wtedy, gdyby następca prawny – Skarżąca, która przejęła w wyniku podziału zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki dzielonej – sama miała status zakładu pracy chronionej. Jest jasne, że Skarżąca statusu takiego nie posiadała.

Innymi słowy, skoro spółka dzielona (podmiot, który zachował zfron i jego środki jako były zakład pracy chronionej) została w wyniku podziału zlikwidowana (rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego – art. 530 § 1 K.s.h.), to ma zastosowanie przepis art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji, przewidujący obowiązek zwrotu niewykorzystanych wg stanu na dzień likwidacji środków funduszu. Obowiązek ten ciąży na spółce nowo zawiązanej jako następcy prawnym (art. 93c O.p.). Do następcy prawnego nie ma zastosowania odstępstwo od tego obowiązku przewidziane w art. 33 ust. 8 ustawy o rehabilitacji, bo Skarżąca nie posiada statusu zakładu pracy chronionej.

Oceny tej nie zmienia treść art. 531 § 2 K.s.h., w którym Skarżąca upatruje źródła kontynuacji prawa do zachowania zfron. Z przepisu tego wynika wprawdzie, że "na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej", jednak końcowy jego fragment zastrzega, że przejście to jest wykluczone, gdy "ustawa (lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi) stanowi inaczej". W rozpoznanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że ustawa o rehabilitacji "stanowi inaczej", przewidując w art. 33 ust. 8 tylko jeden przypadek odstąpienia od obowiązku zwrotu środków zfron w razie likwidacji zakładu pracy chronionej (tu: byłego zakładu pracy chronionej, który zfron zachował) w postaci "przejęcia zakładu przez inny zakład pracy chronionej". Jest to warunek szczególny przewidziany na okoliczność przejścia zakładu pracy chronionej na inny podmiot, wykluczający następstwo prawne na zasadach ogólnych, o których mowa wrat. 531 § 2 K.s.h. Tym samym nie będący zakładem pracy chronionej następca prawny (spółka nowo zawiązana, która przejęła zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki dzielonej) nie może skorzystać na zasadach wynikających z art. 531 § 2 K.s.h. z zachowania – tak jak spółka dzielona – zfron i jego środków, lecz ma obowiązek ich zwrotu (art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji).

Zdaniem Sądu, w rozpoznanej sprawie nie doszło więc do naruszenia przez organy orzekające prawa materialnego: art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji w związku z art. 532 § 2 K.s.h., ani prawa procesowego – zasady praworządności (art. 120 O.p.), zasady zaufania (art. 121 O.p.), prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz zasady przekonywana (art. 124 O.p.). Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, prawidłowo zinterpretowały mające doń zastosowanie przepisy prawa i prawidłowo je zastosowały. Uzasadnienie decyzji jest spójne i logiczne.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).