Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi K. P.i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę

Postanowieniem Prezydenta W. z [...] lutego 2015 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w stosunku do K. P. i T. P.

Decyzją Prezydenta W. z [...] czerwca 2016 r. ustalono wymiar podatku od nieruchomości na 2013 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. C. (działka nr [...], obręb [...]) w kwocie 27.630 zł.

Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.863 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 1.051,48 m2 oraz budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości 43.333,74 zł.

Decyzją z [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i orzekło w ten sposób, że: ustaliło K. P. i T. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014 r. za nieruchomość położoną przy ul. C. (działka nr [...], obręb [...]) w kwocie 27.390,32 zł.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ pierwszej instancji na wezwanie organu odwoławczego, przy piśmie z 27 czerwca 2018 r., nadesłał aktualny wypis z rejestru gruntów oraz kartoteki budynków oraz poinformował, że odnośnie danych dotyczących działki nr [...] obręb [...] oraz znajdującego się na niej budynku w operacie ewidencyjnym od dnia 1 stycznia 2011 r. nie zaszły żadne zmiany. Z danych z ewidencji gruntów i budynków, wg stanu na dzień 1 stycznia 2014 r., dotyczących nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją wynikało, że działka nr [...] obręb [...] ma pow. 2863 m2 oraz jest zabudowana czterema budynkami niemieszkalnymi. Ponadto, z danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że T. P. prowadzi od 25 listopada 1992 r. działalność gospodarczą pod firmą T. P. Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe "C.", zaś K. P. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą K. P. K. SKO dodało, że z protokołu kontroli wynikało, iż na przedmiotowej działce znajduje się zespół budynków i obiekty tymczasowe niezwiązane trwale z gruntem:

- oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą A jednokondygnacyjny budynek magazynowy; oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą L jednokondygnacyjny budynek dawnego laboratorium;

- oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą W jednokondygnacyjny obiekt budowlany o konstrukcji stalowej i betonowej podłodze (stalowe słupy konstrukcji zabetonowane w podłodze - trwale związany z gruntem);

- oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą M obiekt typu kiosk wykorzystywany jako magazynek (obiekt postawiony na betonowym postumencie nie będący trwale związany z gruntem);

- oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą S obiekt budowlany typu kiosk (obiekt postawiony na słupkach z trylinki nie będący trwale związany z gruntem, przenoszony z miejsca na miejsce w miarę potrzeb);

- oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą K kontener typu morskiego (obiekt postawiony na gruncie nie będący trwale związany z gruntem);

- budynek biurowo - handlowy oznaczony na załączniku do protokołu oględzin literą B posadowiony na jej północno - wschodniej części;

- budowle.

Pełnomocnik kontrolowanego w piśmie z 19 września 2013 r. potwierdził, że budynki oraz budowle oznaczone literami L, W, M, S i K nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, gdyż kontrola PIP zakwestionowała ich użytkowanie do czasu dokonania niezbędnych prac adaptacyjnych. W powyższym piśmie, w odpowiedzi na pismo organu z dnia 13 września 2013 r., wskazano, że budowle zgłoszone do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w łącznej kwocie 21.500 zł to: budowla oznaczona literą W z protokołu oględzin, ogrodzenie z bramą i furtką, utwardzenie terenu (kostka, trylinka typu MON, kanalizacja burzowa, sieci energetyczna i wodnokanalizacyjna) oraz tablica informacyjna.

Pełnomocnik kontrolowanego, w piśmie z 7 maja 2019 r. wskazał, że wartości poszczególnych budowli zgłoszonych do opodatkowania na dzień 1 stycznia 2013 r. są następujące: budowla oznaczona literą "W" - 12.000 zł; ogrodzenie z bramą i furtką - 2.000 zł; utwardzenie terenu - 7.000; tablica informacyjna - 500 zł.

W protokole kontroli wskazano również, że w wykazie środków trwałych przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego C. występują obiekty budowlane, zlokalizowane na terenie W.: zespół trzech budynków o wartości początkowej 78.244 zł; budynek biurowy o wartości początkowej 857.224,55 zł; pawilon metalowy o wartości początkowej 21.833,74 zł.

Pełnomocnik kontrolowanego w piśmie z 19 września 2013 r. wskazał, że:

- zespół trzech budynków z wykazu środków trwałych o wartości początkowej 78.244 zł, to budynki oznaczone literami A o pow. 351,09 m2, L o pow. 73,67 m2 oraz budowla W z protokołu oględzin; ze względów technicznych w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 lipca 2013 r. obiekty budowlane oznaczone literami L i W nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości przy ul. C. w W.;

- budynek biurowy z wykazu środków trwałych o wartości początkowej 85.724,55 zł to budynek mający nr ew. [...] z wykazu z rejestru gruntów, jest to budynek oznaczony literą B z protokołu oględzin;

- pawilon metalowy z wykazu środków trwałych o wartości początkowej 21.833,74 zł to łącznie 2 kioski i jeden kontener metalowy - budowle oznaczone literą M, S oraz K z protokołu oględzin; ze względów technicznych nie były one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 lipca 2013 r., na nieruchomości przy ul. C. w W.

W aktach sprawy znajduję się oświadczenie T. P. z 9 września 2013 r., w którym wskazał, że dla celów prowadzonej działalności gospodarczej w latach 2008-2013 używał wyłącznie nieruchomości przy ul. C. w W. oraz w miejscowości L. [...], B., gm. G.K.

W protokole kontroli wskazano, że kontrolujący przyjmują podstawy opodatkowania budowli za kontrolowany okres (1 stycznia 2008 r. - 31 lipca 2013 r.) w sposób następujący: 21.500 zł - budowle zadeklarowane w 1996 r.; 21.833,74 zł - wartość obiektów tymczasowych (pawilon metalowy), co daje łącznie 43.333.74 zł.

W protokole kontroli wskazano, również że kontrolujący przyjmują podstawy opodatkowania budynków za kontrolowany okres (1 stycznia 2008 r. - 31 lipca 2013 r.) w sposób następujący: budynek B - 351,51 m2, budynek A - 351,09 m2, budynek L - 73,67 m2, budynek W - 275,21 m2, co daje łącznie 1051,48 m2.

W protokole kontroli wskazano także, że w zakresie podstawy opodatkowania gruntów za kontrolowany okres (1 stycznia 2008 r. - 31 lipca 2013 r.) potwierdzono ich zgodność ze zgłoszonymi w 1996 r.

SKO stwierdziło, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynikało, iż wg stanu na dzień 1 stycznia 2013 r., na zabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] o pow. 2863 m2: znajdowały się 4 budynki ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, oznaczone w protokole oględzin literami A, L, W, B oraz budowle oznaczone literami M, S, K. Analiza akt sprawy prowadziła do wniosku, że budynek oznaczony literą W został opodatkowany przez organ dwukrotnie: raz jako budowla o wartości 12.000 zł, a drugi raz jako budynek W o pow. 275,21 m2, co było nieprawidłowe.

Dalej SKO podało, że pismem z 3 lipca 2019 r. wystąpiło do Prezydenta W. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie to jest w dowodów wskazujących, czy podatnicy byli w latach 2010-2015 przedsiębiorcami, a budynki i budowie przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości były przez nich, w latach 2010-2015, wykorzystywane gospodarczo.

Urząd W. w odpowiedzi, w piśmie z 20 sierpnia 2019 r. wskazał, że wykorzystywanie nieruchomości na działalność gospodarczą zostało potwierdzone kontrolą podatkową przeprowadzoną w dniach 6 - 23 września 2013 r. w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli zlokalizowanych na terenie W. w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 lipca 2013 r.

Wobec powyższego do opodatkowania za 2013 r. należało przyjąć: budynki o pow. łącznie 1051,48 m2 na co składa się: budynek B - 351,51 m2, budynek A - 351,09 m2, budynek L - 73,67 m2, budynek W-275,21 m2. Budowle o wartości 31.333,74 zł, na co składa się: ogrodzenie z bramą i furtką - 2.000 zł, utwardzenie terenu - 7.000 zł, tablica informacyjna - 500 zł, obiekt tymczasowy (pawilon metalowy) – 21.833,74 zł. Grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.863 m2. Biorąc pod uwagę powyższe Skład SKO postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i ustalić zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. przyjmując do opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą 1051,48 m2 x 22,82 zł/m2 x 12 miesięcy = 23.994,77 zł; grunty związane z działalnością gospodarczą 2.863 m2 x 0.88 zł x 12 miesięcy = 2.519,44 zł; budowle o wartości 31.333.74 zł x 2% = 626,67 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało, że użyte w art. 197 § 1 Op stwierdzenie "może", oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z opinii biegłego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wówczas, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. W ocenie SKO, stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie wymagał posiadania wiadomości specjalnych, a co za tym idzie powołania biegłego. Z kolei przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95,poz. 613 ze zm., dalej Upol) określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych'' należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. Zaś wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Tymczasem w piśmie z 20 sierpnia 2019 r. organ pierwszej instancji wskazał, że wykorzystywanie nieruchomości na działalność gospodarczą zostało potwierdzone kontrolą podatkową przeprowadzoną w dniach 6 - 23 września 2013 r. w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli zlokalizowanych na terenie W. w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 lipca 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. P. i K. P., działający poprzez ustanowionego pełnomocnika – adwokata wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji w części dotyczącej zakwalifikowania obiektu budowlanego "W" jako budynku, a nie budowli oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania.

Podatnicy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 194 § 3 Op, poprzez błędne stwierdzenie przez organ, że w toku postępowania podatkowego strona nie może obalić domniemania wynikającego z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie tego, czy dany obiekt budowlany jest budynkiem lub budowlą;

2) art. 120, 121 § 1, 122 i 187 Op, poprzez wydanie skarżonej decyzji, w sytuacji w której z materiału dowodowego znanego organowi wynika, że obiekt budowlany "W" nie jest budynkiem oraz poprzez orzeczenie w sposób sprzeczny z zasadą prawdy materialnej polegającej na przyjęciu przez organ, że obiekt "W" jest budynkiem, gdyż wynika to z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w rzeczywistości obiekt "W" nie jest budynkiem, co jest potwierdzone przez inny organ administracji publicznej;

3) art. 187 § 1 Op, poprzez nieustosunkowanie się przez organ do pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z 9 października 2015 r. wskazującego, iż obiekt "W" jest tymczasowym obiektem budowlanym;

4) art. 197 § 1 Op, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wielokrotnie wnioskowanego przez skarżących dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia czy obiekt "W" jest budynkiem, czy też budowlą,

5) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, poprzez nie zgromadzenie w toku postępowania żadnych dowodów na to, że T. P. oraz K. P. są przedsiębiorcami, a także w materiale dowodowym nie ma dowodów na to, że budynki i budowle posadowione na działce przy ul. C. w W. były przez nich wykorzystywane gospodarczo;

6) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, poprzez niewzięcie pod uwagę wykładni przepisów podatkowych zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15, w którym Trybunał Konstytucyjny przedstawił argumentację odsyłającą przy opodatkowaniu nieruchomości od ustalenia związania nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika na tej nieruchomości;

7) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, poprzez nieustalenie czy wobec złego stanu obiektu oznaczonego literą "W" podatnicy otrzymali decyzję o rozbiórce, co zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 Upol wyłączyłoby z opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

8) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., dalej Pgk), przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są wyłącznie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych odchodzi od nałożonego przez ww. przepis formalizmu procesowego na rzecz zasad prawdy obiektywnej oraz legalizmu, nakazujących weryfikację stanu rzeczywistego oraz stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym;

9) zasady zaufania do działania organów podatkowych (art. 121 § 1 Op w zw. z art. 2 Konstytucji) oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 148 Op.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawno-podatkowej kwalifikacji obiektu budowlanego oznaczonego literą "W". SKO twierdzi, że wspomniany obiekt jest budynkiem związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem winien być opodatkowany wg stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Upol. Skarżący kwestionują stanowisko organu wskazując, że sporny obiekt jest budowlą. Podważają również ustalenie, że ów obiekt jest związany z działalnością gospodarczą. Przyjęcie stanowiska skarżących oznaczałoby, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 Upol, rzeczony obiekt w ogóle nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Istotną cześć skargi podatnicy poświęcili wywodom na temat związania organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków. Wszakże obiekt budowlany "W" został w tejże ewidencji oznaczony jako budynek, zaś zgodnie z art. 21 ust. 1 Pgk dane z ewidencji stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków. Faktem jest, że w orzecznictwie sądowym spotka się stany faktyczne, w których możliwe było odstępstwo od zapisów ewidencji gruntów i budynków. Takie działanie sądy uznawały za dopuszczalne m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 marca 2020 r., I SA/Wr 914/19). Nie mniej jednak odstąpienie od zapisów ewidencji należy traktować jak szczególny wyjątek od przyjętej w orzecznictwie zasady, że na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2020 r., II FSK 1816/19). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dostrzec jakichkolwiek przesłanek ku temu, by upatrywać naruszenia prawa w działaniu organu, który oparł się na danych z ewidencji. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnego dokumentu, który skutecznie obalałby moc dowodową zapisów ewidencyjnych. SKO prawidłowo zatem zastosowało art. 21 ust. 1 Pgk, dając prymat danym z ewidencji w zakresie określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Wbrew zarzutowi naruszenia art. 194 § 3 Op Sąd stwierdza, że w kontekście treści art. 21 ust. 1 Pgk, nie może zostać uznany za skuteczny przeciwdowód opinia biegłego, o którą wnioskowali skarżący. Jak już wcześniej wspomniano, jedynie w drodze wyjątku, dopuszcza się prowadzenie przeciwdowodu, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych. Dowód z opinii biegłego byłby brany pod uwagę, gdyby dane w ewidencji i np. dane w księdze wieczystej nieruchomości były sprzeczne. Wówczas, w skomplikowanych stanach faktycznych, w przypadku np. obiektów o specyficznej konstrukcji lub przeznaczeniu, nie można wykluczyć konieczności posłużenia się taką opinią. W niniejszej sprawie zapisy ewidencyjne nie zostały jednak podważone. Nie było zatem konieczności ustalania charakteru spornego obiektu w oparciu o inne czynności dowodowe, w tym także o opinię biegłego.

Z tych względów, zarzuty naruszenia art. 194 § 3 Op oraz art. 21 ust. 1 Pgk nie zasługiwały na uwzględnienie. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 197 § 1 Op.

Bez wpływu na wynik sprawy Sąd uznał pominięcie przez SKO pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 października 2015 r. Z treści tego pisma wynika, że obiekt "W" jest tymczasowym obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Pb). Skarżący nie mają racji twierdząc, że to z kolei prowadzi do wniosku, iż wspomniany obiekt jest budowlą. Zgodzić trzeba się bowiem z tezą, wywodzoną z treści uchwały siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 2014 r., II FPS 11/13. Sąd stwierdził w niej, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Pb tymczasowe obiekty budowlane stanowią szczególną odmianę obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech tj. albo cechę czasowości użytkowania albo cechę braku trwałego połączenia z gruntem. W takim znaczeniu tymczasowe obiekty budowlane nie tworzą osobnej kategorii, a są odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają cechę czasowości użytkowania albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem i w związku z tym będą stanowić tymczasowe obiekty budowlane. W przypadku samych budynków nie chodzi oczywiście o cechę niepołączenia trwałego z gruntem, gdyż cecha ta przeczy istocie budynku, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Pb. Nie mniej jednak obiekt posiadający elementy wymienione w tym przepisie oraz przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej będzie zarówno budynkiem, jak i tymczasowym obiektem budowlanym.

Reasumując, SKO pomijając wspomniane pismo z 9 października 2015 r., nie naruszyło art. 122, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Za chybiony Sąd uznaje natomiast zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op w zw. z rzekomym brakiem dowodów na to, że skarżący w spornym okresie byli przedsiębiorcami. Abstrahując bowiem już od faktu, że według ustaleń organów oboje figurowali w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej to skarżący niemal w każdym piśmie składanym w toku postępowania potwierdzał okoliczność prowadzenia działalności pod adresem, ul. C. w W.

Niezrozumiałe jest również twierdzenie, jakoby sporny obiekt "W" nie był związany z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Pełnomocnik strony w piśmie z 19 września 2013 r. wskazywał, że ów obiekt znajdował się w wykazie środków trwałych. Ponadto był usytuowany w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Charakterystyka tego obiektu, podana w protokole kontroli, czyni wątpliwym jego wykorzystywanie w celach prywatnych. Zresztą, skoro powyższy obiekt był przez podatnika zgłoszony do opodatkowania jako budowla o wartości 12.000 zł, to mając na względzie art. 2 ust. 1 pkt 3 Upol, podatnik sam poniekąd potwierdził związanie tego obiektu z prowadzoną działalnością. Organy prawidłowo uznały zatem, że sporny obiekt "W" nie należy do majątku prywatnego skarżącego i jako taki nie może korzystać z niższej stawki podatkowej jako budynek z kategorii "budynki pozostałe" (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol). W sprawie nie było bowiem sporne, że sporny obiekt nie pełnił funkcji mieszkalnych.

Wykluczyć należało również przesłankę negatywną związania wspomnianego obiektu z działalnością gospodarczą skarżącego, tj., że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 Upol). Skarżący nie przedstawili żadnego przeciwdowodu, który podważałby ustalenia kontroli, z których wynikało, że sporny obiekt był wykorzystywany gospodarczo. Zresztą podatnik sam zgłosił ów obiekt w 2013 r. do opodatkowania jako budowlę. Musiał zatem uznawać, że przesłanka negatywna, o której mowa w powołanym przepisie nie wystąpiła, tj., iż obiekt nadawał się do wykorzystania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Całkowicie gołosłowne było natomiast twierdzenie, że podatnicy otrzymali decyzję o rozbiórce rzeczonego obiektu, co wyłączało go z opodatkowania na podstawie art. 1a ust. 2a pkt 3 Upol. Ewentualny nakaz rozbiórki obiektu mógłby świadczyć o jego złym stanie technicznym, gdyby wydana w tym przedmiocie decyzja wskazywała na taką właśnie przyczynę owego nakazu. Skarżący nie przedstawili jednak takiej decyzji organom. Nie ma zatem żadnego dowodu na to, że decyzja w tym przedmiocie w ogóle została wydana. Dodać jedynie należy, że art. 1a ust. 2a pkt 3 Upol i tak nie mógł zostać zastosowany w tej sprawie. Sprawa dotyczyła bowiem zobowiązania za 2014 r., zaś wspomniany przepis wszedł w życie od 1 stycznia 2016 r.

Jeśli chodzi natomiast o zarzut naruszenia art. 148 Op i wyrażoną w tym przepisie zasadę, że pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania, to skarżący pomijają, iż w postępowaniu podatkowym ustanowili pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 i 2 Op, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez pełnomocnika – temu pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Decyzja została zatem doręczona prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).