Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę

Decyzją z dnia "(...)" lutego 2020 r. nr "(...)" (dalej jako "zaskarżona decyzja") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "(...)" (dalej jako "organ", "SKO") po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej jako "Skarżący", "Strona") od decyzji Prezydenta m. "(...)"z dnia "(...)".04.2018 r. Nr "(...)"orzekającej o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 672,00 zł. dla K. P. za zajęcie pasa drogowego ul. "(...)" w rej. Nr "(...)"w dniach 07.02 -02.03.2018r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści ""(...)" o pow. 0,36 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Do ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Jak wynika z treści protokołu z kontroli pasa drogowego nr "(...)", w dniu 7 lutego 2018 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. "(...)" (działka ew. "(...)" z obr "(...)"), w trakcie której stwierdzili funkcjonowanie w pasie drogowym reklamy - szyldu o treści ""(...)"" o wymiarach 0,90 m x 0,40 m bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z protokołem, obiekt znajdował się 5 m od krawędzi jezdni. Z kontroli sporządzono dokumentacje fotograficzną.

Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 12.02.2018r., 19.02.2018r., 28.02.2018r. i 02.03.2018r. potwierdziły dalsze funkcjonowanie w pasie drogowym reklamy (wykonano dokumentację fotograficzną).

Pismem z dnia 21 marca 2018 r. Strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzją z dnia "(...)" kwietnia 2018 r. Nr "(...)"Prezydent m. "(...)"orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 672,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. "(...)"w rej. Nr "(...)"w dniach 07.02 - 02.03.2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści ""(...)" o pow. 0,36 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi.

Strona złożyła od powyższej decyzji skargę wskazując na:

- brak wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania przez organ niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności aktualnej mapy ewidencyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

- naruszenie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, poprzez niewskazanie granic zajętego pasa drogowego oraz kolizji umieszczonej reklamy z pasem drogowym,

- naruszenie art. 4 pkt 1 ww. ustawy, poprzez przyjęcie, że pasem drogowym jest także lic podcienia niesłużący usytuowaniu obiektów i urządzeń związanych z zarządzaniem drogą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "(...)"po rozpoznaniu odwołania skarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w 2018 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm., dalej jako "u.d.p."). Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6.

Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 12 ww. ustawy, jest ziszczenie się jednej z przesłanek wskazanych w przepisie, której wystąpienie musi zostać wykazane przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. Dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie następujących okoliczności: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Organ wskazał, że jak wynika z treści protokołu nr "(...)"z kontroli pasa drogowego ul. "(...)" (działka ew. "(...)" z obr "(...)"), w dniu 07.02.2018 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich stwierdzili funkcjonowanie w pasie drogowym reklamy - szyldu o treści ""(...)"" o wymiarach 0,90 m x 0,40 m bez zezwolenia zarządcy drogi. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 12.02.2018r., 19.02.2018r., 28.02.2018r. i 02.03.2018r. potwierdziły dalsze funkcjonowanie w pasie drogowym tej reklamy.

Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania zarówno organ I jak i II instancji zgromadził wystarczający w tej sprawie materiał dowodowy, który obejmuje:

1. wypis i wyrys z mapy ewidencyjnej dla działki "(...)" potwierdzający, że jest to działka drogowa, oznaczone symbolem dr, w trwałym zarządzie sprawowanym przez Zarząd Dróg Miejskich;

2. oryginał mapy zasadniczej potwierdzający przebieg granicy pasa drogowego wraz z dokładnie wrysowaną reklamą, który w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że reklama znajdowała się w pasie drogowym.

Zdaniem SKO obiekt (reklama) został umieszczony w pasie drogowym przez Stronę, gdyż w tej samej lokalizacji tj. ul. "(...)"prowadzi ona działalność gospodarczą pod nazwą: "K. P. Pracownia Optyczna".

Odnośnie powierzchni reklamy organ stwierdził, że wymiary reklamy określone w protokole z dnia 07.02.2018r. zostały ustalone w sposób prawidłowy.

Organ wskazał, że okoliczność funkcjonowania tej reklamy w pasie drogowym, w sposób ciągły - od dnia 7.02 do dnia 02.03.2018 r. - potwierdziły kontrole i dokumentacja zdjęciowa. Krótki okres pomiędzy kontrolami oraz fakt, iż w ich trakcie stwierdzono funkcjonowanie w pasie drogowym tej samej reklamy, uzasadnia twierdzenie, iż reklama funkcjonowała w pasie drogowym w sposób ciągły w ww. okresie. Zdaniem organu, potwierdza do także logika zdarzeń i doświadczenie życiowe, gdyż trudno uznać aby Strona ponosiła koszty demontażu reklamy, tylko po to aby kilku dniach ponieść koszty ponownego jej montażu w tej samej lokalizacji.

SKO podkreśliło, że przy wyliczeniu wysokości kary organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował stawkę 2,80 zł za 1 m2 powierzchni pasa drogowego określoną w poz. 18a załącznika nr 3 do Uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. "(...)", z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004r. nr 148, poz. 3717).

Na ww. decyzję Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił :

I. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i zaniechanie zebrania kompletnej dokumentacji dotyczącej zajęcia pasa drogowego, w tym przede wszystkim aktualnej mapy ewidencyjnej, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także nieprawidłowe ustalenie okresu ustawienia reklamy na wskazanym, terenie.

II. naruszenie prawa materialnego:

art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że w rozumieniu art. 4 pkt 1 powołanej ustawy pasem drogowym jest również lic podcienia niesłużący usytuowaniu obiektów i urządzeń związanych z zarządzaniem tą drogą,

art. art. 40 ust. 1 oraz art. 40 ust. 2 pkt 3 o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że umiejscowienie reklamy na styku z licem podcienia, pomimo tego, że reklama znajduje się w znacznej odległości od jakichkolwiek urządzeń i terenu służącego do obsługi drogi oraz pomimo braku istnienia z tego powodu zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i oraz braku z tego powodu zakłócania wykonywania zadań zarządu drogi, wymaga zezwolenia zarządcy drogi,

art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez niewskazanie granic zajętego pasa drogowego oraz kolizji umieszczonej reklamy z tym pasem drogowym.

W oparciu o powyższe zarzuty, które zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w granicach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Przywołany przepis nie określa innych warunków nałożenia kary, niż te, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zadaniem organu jest zatem ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia.

Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie

z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.), a także z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).

Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy udokumentowały wynikami kontroli pasa drogowego (w tym wykonaną dokumentacją zdjęciową) powierzchnię spornej reklamy, pozostawanie jej w przestrzeni pasa drogowego oraz czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego).

Główny zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania ustaleń dotyczących położenia względem pasa drogi ul. [...] nośnika reklamowego. Skarżący uważa bowiem, że materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie zarzucanego mu zajęcia pasa drogowego.

Sąd nie podziela tego zarzutu, uznając za zasadne stanowisko zawarte

w zaskarżonej decyzji co do zaistnienia w sprawie stanu faktycznego (zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia), czego konsekwencją jest wymierzenie z tego powodu kary pieniężnej. W szczególności prawidłowo w sprawie przyjęto, że granicą pasa drogowego na spornym odcinku jest ściana budynku, a reklama umieszczona na styku z licem podcienia budynku znajduje się w pasie drogowym/przestrzeni tego pasa. Reklama umieszczona w przestrzeni przed ścianą budynku mieści się bowiem w granicach pasa drogowego.

Stosownie do brzmienia art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p.), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 u.d.p.).

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Inaczej rzecz ujmując - pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim (por.: wyrok NSA z 15 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 444/12 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Umieszczenie reklamy nad chodnikiem bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą ten budynek od innych jej obiektów, urządzeń i jezdni, jest oczywiste, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie/obrysie/froncie tego budynku i wszystko co poza tę ścianę/obrys/front budynku wystaje/wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym.

Jeśli na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z określoną w art. 4 pkt 1 u.d.p. definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę, wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi.

W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy sporna reklama umieszczona na elewacji budynku, została ulokowana w przestrzeni pasa nad chodnikiem, do którego budynek ten przylega.

Wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, obejmujących ujęcia budynku pod kątem umieszczonej na nim spornej reklamy/nośnika, ale również z pozostałych dowodów, tj. z ww. protokołu z kontroli pasa, mapy zasadniczej z zaznaczonymi granicami pasa drogowego ul [...] oraz zaznaczoną lokalizacją nośnika reklamowego, wypisu z rejestru gruntów.

Ze wszystkich ww. dowodów - ocenianych łącznie - wynikają granice pasa drogowego i umieszczenie w tych granicach spornej reklamy/nośnika. Granicą pasa drogowego w stanie faktycznym sprawy jest ściana budynku, która oznacza koniec pasa drogowego i zarazem granicę działki zajmowanej pod drogę. Reklama umieszczona w ramach przestrzeni znajdującej się przed ścianą budynku mieści się w granicach pasa drogowego. Okoliczności te wynikają z ww. dokumentacji geodezyjnej i są potwierdzone zdjęciami obiektu oraz wynikami pomiarów dokonanych w miejscu (w terenie) jego usytuowania, utrwalonych w ww. protokole z kontroli pasa.

W konsekwencji podnoszenie przez Skarżącego ogólnych zarzutów w kwestii usytuowania reklamy, bez konkretnego przełożenia ich na okoliczności faktyczne tej sprawy, nie mogło wpłynąć na jej wynik, gdyż nie podważyło ustaleń organów I i II instancji, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności Skarżący, mając możliwość aktywnego udziału w postępowaniu administracyjnym, nie przedstawił własnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, przykładowo zdjęć budynku, z których przykładowo wynikałyby, że istniejące wnęki, uskoki i załamania fasady budynku wchodzą w przestrzeń pasa drogowego dalej, niż usytuowana tam ww. reklama/nośnik.

Należy bowiem pamiętać, że obowiązki organu w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 10 października 2007 r. II GSK172/07 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.

W tym kontekście zauważyć należy, że jeżeli chodzi o kwestie braku zawiadomienia strony o czynnościach kontrolnych – oględzinach nośników reklamowych (tu ww. spornego nośnika), a przez to niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, to przypomnieć należy, że w myśl art. 20 pkt 10 u.d.p. - do obowiązków zarządy drogi należy przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg (...) ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wypełnianie tego rodzaju obowiązków nie wyczerpuje pojęcia dowodu z oględzin, o którym mowa w art. 85 § 1 i 2 k.p.a., może się bowiem odbywać bez związku z jakimkolwiek postępowaniem, czy też jeszcze przed jego wszczęciem.

Nie można zatem rozpatrywać tych czynności w kategoriach procesowych, wymagających udziału strony postępowania, które jeszcze się nie toczy, choć rezultat takich czynności może powodować obowiązek wszczęcia postępowania. Kontynuowanie tych czynności w toku postępowania i włączenie powstałych w ich toku dokumentów do akt sprawy prawa nie narusza, skoro w ten sposób organ realizuje dyspozycję art. 20 pkt 10 u.d.p. Ponadto w świetle art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód w sprawie dopuścić należy wszystko, co nie narusza prawa. Fakt nieobecności Skarżącego w trakcie wskazanych czynności nie pozbawił go uprawnień, o których mowa w art. 10 k.p.a. Strona w toku postępowania miała bowiem zapewniony dostęp do materiałów sprawy i mogła na ich tle wyrazić swoje stanowisko.

Nie może być uznany za zasadny także zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawnego przyjęcia, że sporny nośnik znajdował się w pasie drogowym przed pierwszą kontrolą i pomiędzy kontrolami, gdyż pozostaje on w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. W sytuacji zdemontowania nośnika każda następna kontrola nie potwierdzałaby jego usytuowania w miejscu montażu, a strona z pewnością poinformowałaby o tym niezwłocznie organ. Udokumentowanie, że reklama/nośnik znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zarzuty i argumentacja skargi, kwestionujące w sprawie prawidłowość ustalenia linii rozgraniczających pasa drogowego na jego spornym odcinku, jak i fakt posadowienia nośnika w spornej lokalizacji we wskazanym w zaskarżonej decyzji okresie, są nieuzasadnione. Zgromadzone i omówione wyżej dowody określają bowiem linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, oraz kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy/nośnika skarżącej z tymi liniami, co pozwalało organom I i II instancji stwierdzić zajęcie pasa drogowego w okresie wskazanym w wydanych w sprawie decyzjach.

W ocenie Sądu, także wysokość kary pieniężnej została w niniejszej sprawie prawidłowo wyliczona i uzasadniona, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, z uwzględnieniem stawek opłaty wynikających z ww. uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze m.st. Warszawy (...).

Wskazać należy, że ustawa o drogach publicznych przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy). Każde zatem zajęcie pasa drogowego przez reklamę (i inny obiekt), niezależnie od tego w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

Nie mogła więc mieć wpływu na wynik sprawy także podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że umiejscowienie reklamy na styku z licem podcienia powoduje, że reklama znajduje się w znacznej odległości od jakichkolwiek urządzeń i terenu służącego do obsługi drogi oraz braku istnienia z tego powodu zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i braku z tego powodu zakłócania wykonywania zadań zarządcy drogi. Takiej przesłanki, jako warunku nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego, przepisy u.d.p. bowiem nie dopuszczają.

Z uwagi na powyższe, Sąd nie dostrzegając w tej sprawie takich naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, które mogłoby mieć wpływ na jej wynik, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.