Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie wznowienia postępowania skargę oddala.

Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia K. M. na postanowienie nr [...]z dnia [...] października 2005 r. wydane z upoważnienia Prezydenta [...], odmawiające wstrzymania wykonania decyzji nr [...]z dnia [...]kwietnia 2005 r., wydanej z upoważnienia Prezydenta [...], zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] na terenie działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania należy zawsze do organu administracyjnego, ale w przypadku zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wstrzymanie nie należy do swobodnego uznania organu, lecz staje się wręcz jego obowiązkiem.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji nr [...]

Wojewoda [...] podniósł, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W sytuacji, gdy powstają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zaplanowanego obiektu.

Wojewoda [...] stwierdził, iż w sytuacji, gdy z projektu budowlanego wynika, że warunki przepisów techniczno - budowlanych zostaną spełnione, a więc obiekt budowlany został zaprojektowany z zachowaniem przewidzianych prawem odległości od granic nieruchomości, nie można mówić o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie, a co za tym idzie właścicielom czy użytkownikom wieczystym tych działek nie będzie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego budynek położony przy ul. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji . Zgodnie więc z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego K.i M., który jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], położonej przy ul. [...], graniczącej od strony wschodniej z działkami nr [...] i nr [...]objętymi inwestycją, nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

W opinii organu II instancji w świetle powyższych okoliczności nie było podstaw do wstrzymywania wykonania wyżej opisanej decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę.

W skardze z dnia 5 czerwca 2006 r. K.M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. jak również o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 152 § 1 i § 2 kpa, art. 151 § 1 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem K. M. w przedmiotowej sprawie zachodzi oczywista przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, albowiem nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący, leży w obszarze oddziaływania inwestycji, będącej przedmiotem pozwolenia na budowę.

Skarżący podniósł ponadto, iż organ administracji wydając zaskarżone postanowienie błędnie zdefiniował przesłanki art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, pod kątem określenia zasięgu oddziaływania obiektu, bowiem pominął ocenę czy cechy budynku będącego przedmiotem inwestycji nie wpływają na możliwości eksploatacyjne nieruchomości sąsiadującej oraz czy stwarzają ograniczenia w zagospodarowaniu oraz zabudowie nieruchomości sąsiadujących.

Nadto, w ocenie K. M., skoro postępowanie zostało wznowione, to zachodzi duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania, a nie wstrzymanie jej wykonania grozi nieodwracalnymi stratami dla majątku stron oraz otoczenia inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Stosownie do dyspozycji art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153,poz.1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a zatem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zdaniem Sądu zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa ,które miałoby skutkować jej uchylenie .

Podstawą materialnoprawną postanowienia, kontrolowanego w niniejszym postępowaniu, jest art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Przepis art. 152 § 1 w/w ustawy stanowi, iż organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania

Z treści art. 152 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a., organ "wstrzyma", a zatem ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej.

Zdaniem Sądu szczególnego podkreślenia wymaga to, że okoliczności wskazujące na występowanie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, powinny wynikać z udokumentowanych i wiarygodnych materiałów dowodowych. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie niewystarczających materiałów dowodowych może prowadzić do postawienia zarzutu naruszenia zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 1998 r., IV SA 2311/96).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż organy administracji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania wyżej opisanej decyzji. Organ w zakresie oceny materiału dowodowego wykazał, bez przekroczenia uznania administracyjnego, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ).