II SA/Rz 957/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-12-18	
Data wpływu	2018-08-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Krystyna Józefczyk. /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 1731/19	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 nr 0 poz 2204; art. 6; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1945; art. 2 pkt 5; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skarg S. F. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargi oddala-	
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg S.F. i T.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dalej "Kolegium", z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie masztu teleinformatycznego transmisji danych o nazwie "[...]" wraz z realizacją urządzeń budowlanych, zlokalizowanej na części działki nr ewid. 233 w Ś.K., gm. [...], obejmującej budowę wieży kratowej o wysokości do 55m. n.p.t., urządzeń zewnętrznych posadowionych na ramie obok wieży o wymiarach: (1m x 5m x 2m) x 2 i rezerwa: 1m x 5m x 2m oraz stacji bezobsługowej i ogrodzenia. Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem brak jest podstaw prawnych do uznania, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestorskim jest inwestycją celu publicznego, nie określa m.in. wymagań dotyczących ochrony środowiska, nie bada zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji oraz nie określa warunków dotyczących ochrony osób trzecich.

W następstwie rozpoznania wniosku T.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] maja 2013 r., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Zdaniem Kolegium zarówno złożony w sprawie wniosek, a co za tym idzie również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [....] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nie określają w jaki sposób planowana inwestycja będzie realizowała cel publiczny. Organ zatem rażąco naruszył art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny tekst jednolity 2018 poz. 1945 ze zm. dalej "u.p.z.p.") z uwagi na to, że z uwagi na fakt, iż w sposób nieuprawniony zakwalifikował inwestycję do inwestycji celu publicznego. Ponadto w sposób rażący naruszony został art. 54 pkt 2 u.p.z.p., bowiem decyzja nie określa warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, tj. przepisów o ochronie środowiska. Do takich należy art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji nie ustalił wpływu inwestycji na środowisko i tego czy inwestycja będzie mogła znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy [...], który w rozstrzygnięciu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wyłącznie określił: rodzaj inwestycji – maszt teleinformatyczny transmisji danych oraz parametry "urbanistyczne", tj. wysokość masztu oraz ram zlokalizowanych obok wieży. W decyzji winny znaleźć się parametry techniczne, które determinują kwalifikację inwestycji.

Ponadto stosownie do art. 54 pkt 2d u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego zabudowy określa m.in. "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", a do nich może należeć właściciel nie tylko sąsiedniej nieruchomości, ale również właściciel nieruchomości, na którą inwestycja oddziaływuje. Z decyzji organu nie wynika, ani w jaki sposób ustalono wpływ planowanej inwestycji, ani według jakich kryteriów organ ustalił strony postępowania.

W następstwie rozpoznania skargi T.K. na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. II SA/Kr 1610/13 - Wyrok WSA w Krakowie uchylił wskazane wyżej decyzje Kolegium stwierdzając, że wbrew stanowisku Kolegium budowa masztu teleinformatycznego transmisji danych jest inwestycją celu publicznego, a decyzja lokalizacyjna w sposób wystarczający określa rodzaj inwestycji i jej charakterystyczne parametry.

W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2538/14 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie i oddalił skargę. W uzasadnieniu podzielił pogląd Kolegium, co do rażącego naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w sytuacji, gdy organ w wydanej decyzji nie przedstawił żadnych ustaleń pozwalających na potraktowanie przedmiotowego obiektu jako inwestycji celu publicznego, ani uznanie, że projektowana inwestycja stanowiła działanie o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. W analizowanym przypadku nie zostało wykazane, że projektowany obiekt stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych (w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego), co wiąże się z definicją "łączności publicznej" zawartą w art. 4 pkt 18 u.g.n. Sąd nie uwzględnił jednak wszystkich uwarunkowań prawnych wynikających z regulacji zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. Aby dane przedsięwzięcie budowlane mogło zostać uznane za inwestycję celu publicznego, mianowicie: dana inwestycja powinna mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne, przedmiot inwestycji powinien mieścić się w wyliczeniu celów publicznych, zawartym w art. 6 u.g.n. Realizacja przedsięwzięcia ujętego w art. 6 u.g.n. nie stanowi automatycznie o dążeniu inwestora do realizacji celu publicznego, jeżeli realizacja przedsięwzięcia nie zmierza do zaspokojenia zbiorowej potrzeby danej społeczności. Jeżeli zatem inwestor nie jest w stanie wykazać dążenia do zaspokojenia istniejącej i niezaspokojonej jeszcze potrzeby, to pomimo że będzie zmierzał do realizacji jednej z inwestycji wymienionej w art. 6 u.g.n., nie będzie ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za trafny uznał NSA zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 54 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego m.in., że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowiu ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Kolegium w wydanej decyzji przedstawiło szeroką argumentację odnosząca się do przepisów odrębnych wykazując, że w decyzji lokalizacyjnej nie zawarto wymaganych parametrów technicznych planowanego przedsięwzięcia koniecznych dla dokonania: po pierwsze – prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, co ma znaczenie dla wyznaczenia kręgu stron postępowania oraz określenia w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, po drugie – kwalifikacji inwestycji w aspekcie oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji ustalenia czy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedstawiona przez inwestora a następnie organ charakterystyka przedsięwzięcia nie była wystarczająca do jego kwalifikacji na gruncie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 3) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (m.in. § 3 ust. 1 pkt 8). Oznacza to tym samym, że organ przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej nie zbadał wszystkich istotnych parametrów planowanej budowy masztu teleinformatycznej transmisji danych mogących decydować o wpływie na środowisko i oddziaływaniu na sąsiednie nieruchomości. Treść decyzji nie pozwala również przyjąć, aby organ w sposób właściwy zweryfikował informacje, które stały się podstawą do ustalenia w decyzji, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania "decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

Nie powinno budzić wątpliwości, że z zebranej w sprawie dokumentacji oraz wydanej decyzji lokalizacyjnej powinno wyraźnie wynikać przeprowadzenie przez organ czynności sprawdzających co do kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia i spełnienia wymogów m.in. w zakresie ochrony środowiska. Wiąże się to z obowiązkami ustanowionymi w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Kolegium działając wskutek wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – miało podstawy do uznania legitymacji procesowej wnioskodawców.

Oceniając status wnioskodawców na podstawie art. 28 k.p.a. należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, jak również działek położonych w dalszym sąsiedztwie. Oczywiście ustalenie kręgu stron postępowania zależy nie tylko od usytuowania poszczególnych nieruchomości względem terenu inwestycji, ale też charakteru planowanego przedsięwzięcia, rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości inwestycji oraz zasięgu oddziaływania na otoczenie. Wobec powyższego należało przyjąć, że już sama wielkość planowanego obiektu oraz oddziaływanie urządzeń służących teleinformatycznej transmisji danych uzasadniało przyznanie statusu stron przynajmniej tym wnioskodawcom, którzy są właścicielami nieruchomości graniczących z terenem inwestycji.

Burmistrz Miasta i Gminy [....] decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], odmówił T.K. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie masztu teleinformatycznego transmisji danych o nazwie [...] wraz z realizacją urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 ust. 9 ustawy Prawo budowlane niezbędnych do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, zlokalizowanej w Ś.K., gm. [....], na części działki nr ewid. 233. Powodem odmowy było związanie w trybie art. 153 P.p.s.a. oceną prawną wyrażoną przez NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r. w zakresie uznania, że wnioskowana inwestycją nie stanowi inwestycji celu publicznego a tym samym brak możliwości poczynienia ustaleń odmiennych w tym zakresie.

W odwołaniu od ww. decyzji T.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając dokonanie błędnej interpretacji art. 153 p.p.s.a., a tym samym nieprawidłowe uznanie, iż jest związany orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016r. zapadłym w przedmiotowej sprawie. W ocenie odwołującego się Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał interpretacji przepisów prawa, a jedynie dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu - który to materiał uznał za niewystarczający, a organ I instancji przed rozpoznaniem sprawy winien żądać uzupełnienia wniosku.

Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017r. poz.1257, ze zm., dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium stosując się do dyspozycji zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2538/14 wyjaśniło, że dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj. że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) – art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, że nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową sieci teletechnicznych służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie wskazują, aby zamierzenie inwestycyjne realizowane miało być w celu innym niż interes inwestora tym bardziej, że jej realizacja spotkała się ze sprzeciwem lokalnych mieszkańców a więc nie urzeczywistnia istnienia interesu publicznego lokalnej społeczności. Inwestor nie udokumentował także we wniosku (ustalenie na wniosek) interesu publicznego innych społeczności, w zakresie niezaspokojonych jeszcze potrzeb. Nie zmieniłoby nic w tym zakresie wezwanie Inwestora o uzupełnienie wniosku bowiem odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zasadna, także z innych przyczyn.

A mianowicie, stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest taki, iż jak ustalono inwestycja objęta wnioskiem T.K. została już zrealizowana na działce nr ewid. 233 w Ś.K. i objęta została uzyskanym przez inwestora pozwoleniem na budowę Starosty [...] z dnia [...].10.2012r. znak: [...] na realizację w/w masztu teleinformatycznego. Właścicielem terenu inwestycji nadal jest T.B. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, iż ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a nie odwrotnie. Wyjątek od tej zasady wprowadził wyrok Trybunału Konstytucyjnego w dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P 37/2006 (Dz. U. nr 247, poz. 1844) wedle którego decyzja lokalizacyjna może być wydana także dla inwestycji faktycznie już zrealizowanej, gdy jest niezbędna dla legalizacji obiektu, ale wyłącznie w warunkach "samowoli" budowlanej. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Wobec braku możliwości wydania pozytywnej dla inwestora decyzji niezasadne było żądanie uzupełnienia wniosku i zarzuty odwołania w tym zakresie, nie mogły przynieść oczekiwanego przez Odwołującego się skutku. W związku z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., Kolegium dokonało analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, która wykazała, iż istnieją przeszkody prawne uniemożliwiające wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji.

S.F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.F. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze na opisaną wyżej decyzję zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt 2 w związku z 10 § 1, 28, 109 §1 i art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy w postępowaniu nie brał udziału S.F., pomimo, iż Burmistrz Miasta i Gminy [...] został o fakcie nabycia własności nieruchomości powiadomiony i przysługiwał mu przymiot strony;

- 156 § 1 ust. 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji organu I i II instancji do T. K., od dnia 1 lipca 2015 roku niebędącego stroną sprawie;

- art. 127 § 1 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie odwołania T.K. i wydanie decyzji, pomimo, iż nie był stroną w sprawie;

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia czy zgłoszona inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego;

- art. 80 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu i uznanie swego związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II OSK 2538/14 w ten sposób, że zgłoszone przedsięwzięcie nie jest inwestycją celu publicznego, podczas wyrok stwierdzał jedynie, iż organ zaniechał działań i nie zebrał dowodów wymaganych do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 50 ust. 1 i art 54 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 art. 4 pkt 18 u.g.n. poprzez ich błędną interpretację i nieuznanie zgłoszonego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego.

Wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu potwierdzającego zgłoszenie Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] przez S.F. faktu nabycia umową cesji masztu teleinformatycznego, na okoliczność wykazania wiedzy organu o przysługującym mu przymiocie strony. Zażądał stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji obu instancji oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

T.K. w skardze na opisaną decyzję zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a co za tym idzie bez ustalenia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie;

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 k.p.a. oraz 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestnika postępowania przy jednoczesnym braku przekonującego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy,

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy obu instancji winny czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (w zakresie wykazania inwestycji celu publicznego) - w przedmiotowej sprawie organy tego zaniechały,

- naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy wyrażone w tym przepisie związanie organu administracji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być podstawą wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie,

- nieprawidłowe przyjęcie, iż inwestycja będąca przedmiotem postępowania nie jest inwestycją celu publicznego,

- naruszenie art. 48 ustawy - Prawo budowlane - poprzez jego nieprawidłową interpretację, dokonaną w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania oraz w sprzeczności do wyrażonej w treści art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady sprawiedliwości społecznej oraz w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd podlegała uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie masztu teleinformatycznego transmisji danych o nazwie "[...]" wraz z realizacją urządzeń budowlanych, zlokalizowanej na części działki nr ewid. 233 w Ś.K., gm. [...], obejmującej budowę wieży kratowej o wysokości do 55m. n.p.t., urządzeń zewnętrznych posadowionych na ramie obok wieży o wymiarach: (1m x 5m x 2m) x 2 i rezerwa: 1m x 5m x 2m oraz stacji bezobsługowej i ogrodzenia. Odmowę swoją organ I instancji uargumentował krótko wskazując na związanie w trybie art. 153 p.p.s.a. stanowiskiem NSA w zakresie, w jakim Sąd ten uznał, że wnioskowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. Stanowisko to miał wyrazić NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2538/14 uchylającym wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1610/13 (uwzględniający skargę) i oddalającym skargę T.K. na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję własną stwierdzającą nieważność uprzednio wydanej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wskazanej powyżej.

W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i znajduje oparcie w art. 153 p.p.s.a. We wskazanym wyżej wyroku NSA w całości podzielił pogląd Kolegium o zaistnieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji uwzględniającej wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego wskazując m. in., że uznanie inwestycji za inwestycję celu publicznego (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), wymaga spełnienia kumulatywnego dwóch warunków: dana inwestycja powinna mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a przedmiot inwestycji powinien mieścić się w wyliczeniu celów publicznych, zawartym w art. 6 u.g.n. Nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego. Koniecznym jest również ustalenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym Powyższe uwarunkowania prawne nie zostały uwzględnione przez Sąd Wojewódzki, który zaakceptował kwalifikację prawną przedmiotowej inwestycji mimo, że organ decydując o jej lokalizacji nie poczynił żadnych ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej, czy też służyć będzie wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora. NSA za zasadne uznał stanowisko Kolegium, że z wniosku oraz zebranej dokumentacji nie wynika, by projektowana inwestycja stanowiła działanie o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym.

Wykazana wadliwość kontrolowanej decyzji dawała podstawę do zastosowania sankcji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w sposób wyczerpujący zostało wyjaśnione przez Kolegium w podjętych decyzjach.

Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek [w:] System..., red. W. Siedlecki, s. 319) (A. Kabat [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że Organ rozpatrujący ponownie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie był zobowiązany do dokonywania ustaleń w celu wyjaśnienia czy sporna inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, bowiem o braku takiego znaczenia przesądził NSA w przytoczonym wyżej wyroku, a organy były tym stanowiskiem związane.

Powyższa kwestia, niezależnie od pozostałych wad pierwotnej pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, przesądzała o treści wydanego w przedmiocie rozstrzygnięcia – o odmowie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W świetle powyższego podniesione w obu skargach zarzuty należy uznać za niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.