Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) ASR WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. nr SKO.UP/4121/50/2025 w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę

Postanowieniem z dnia 3 września 2025 r. nr SKO.UP/4121/50/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium, organ), działając z urzędu na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, z późn. zm., dalej: k.p.a.) sprostował oczywiste omyłki zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.UP/4121/50/2025, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 26 lutego 2025 r. nr K.I.W.5430.I.89.2025.AG, którą orzeczono o cofnięciu B. K. (dalej: skarżący) uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B prawa jazdy; w ten sposób, iż: na stronie 2 w wersie 47 zamiast: "Starosty Oświęcimskiego" winno być: "Starosty Krakowskiego", na stronie 3 w wersie 1 zamiast: "Starosta Oświęcimski" winno być: "Starosta Krakowski", na stronie 3 w wersie 7 zamiast: "sprawdzeniu kwalifikacji" winno być: "badaniom psychologicznym".

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta Krakowski decyzją z dnia 26 lutego 2025 r., nr K.I.W.5430.1.89.2025.AG orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B prawa jazdy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł skarżący, domagając się uchylenia decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za niezasadne i decyzją z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.UP/4121/50/2025, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Następnie SKO stwierdziło, że w ww. decyzji z dnia 4 lipca 2025 r. nr SKO.UP/4121/50/2025 zaistniały oczywiste omyłki i na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 3 września 2025 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zaistniałe oczywiste omyłki polegały na mylnym wskazaniu w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 lipca 2025 r. organu, do którego wpłynęło skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz organu, który następnie skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy - którym był Starosta Krakowski, a nie Starosta Oświęcimski. Podkreślił, iż Starosta Krakowski jako organ prowadzący postępowanie, został prawidłowo wskazany w innych miejscach w decyzji, w tym jako organ wydający decyzję, a także w rozdzielniku sprawy. Jest zatem oczywiste, iż w sprawie chodziło o Starostę Krakowskiego, a Starosta Oświęcimski wskazany został przez przeoczenie.

Podobnie błędnie wskazano w uzasadnieniu decyzji na stronie 3 w wersie 7, również przez przeoczenie, iż skarżący poddał się sprawdzeniu kwalifikacji, podczas gdy chodziło o to, iż poddał się on badaniom psychologicznym - na które również został skierowany i które - w przeciwieństwie do sprawdzenia kwalifikacji - wykonał. Fakt, iż nie chodzi w prostowanym fragmencie decyzji (na stronie 3 w wersie 7) o sprawdzenie kwalifikacji, wynika wprost z istoty sprawy i treści uzasadnienia decyzji - wszak to brak poddania się sprawdzeniu kwalifikacji był podstawą wszczęcia postępowania i wydania prostowanej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego błędy opisane powyżej są oczywiste, gdyż z akt sprawy oraz treści decyzji wynika bez żadnych wątpliwości, jaka powinna być treść uzasadnienia w przypadkach wskazanych w sentencji zaskarżonego postanowienia. Omyłki nie dotyczą istoty rozstrzygnięcia i nie wpływają na istotę sprawy, mają charakter błędów wynikających z przeoczenia.

W związku z powyższym, uwzględniając całokształt akt sprawy oraz treść rozstrzygnięcia, orzeczono o sprostowaniu decyzji w sposób wskazany powyżej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 3 września 2025 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że omyłka, aby mogła zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a., musi mieć określoną wagę, tj. być nieistotna. Sprostowanie nie może więc skutkować modyfikacją merytoryczną ustaleń faktycznych lub prawnych organu, stanowiąc swoistą sanację popełnionych błędów. W ocenie skarżącego wskazanie w jego sprawie że "Starosta Oświęcimski" był uczestnikiem postpowania albo, że było sprawdzenie " kwalifikacji", świadczą o tym, że SKO w Krakowie w ogóle nie zajmowało się badaniem materiału dowodowego w jego sprawie, a w szczególności istotą sprawy, a mianowicie, czy w sytuacji, kiedy zobowiązany do poddania się egzaminowi sprawdzającemu chce to uczynić, podejmując czynności rejestracyjne o wygenerowaniu Profilu Kandydata na Kierowcę (PKK), jednocześnie jest tego pozbawiony, bowiem jak widać Starosta mając taką informacje z "automatu", wydaje decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, uniemożliwiając wygenerowanie PKK, a tym samym poddanie się egzaminowi.

Podkreślił, że zgodnie z przyjętą praktyka oceny oczywistości błędu oraz jego wagi należy dokonać w kontekście całego znaczenia prostowanej decyzji, w tym przypadku w szczególności przy uwzględnieniu całości uzasadnienia, którego treść jak widać dotyczyła innego postępowania. Na stronie 2 i 3 uzasadnienia decyzji, dwukrotnie jest mowa o "staroście oświęcimskim" a co istotne, mowa jest i o sprawdzaniu "kwalifikacji kierowcy w zakresie kat. A,B,T" (pisownia oryginalna), choć jego sprawa dotyczy tylko kategorii B. Gdyby w istocie organ popełnił oczywisty błąd pisarski, przynajmniej poprawnie by określił kategorię prawa jazdy adekwatną do niniejszej sprawy, a tym bardziej Starostę i nie posługiwał się rodzajem kategorii z innej sprawy.

Organ uszczegóławiając zakres, gdzie popełnił błąd, posłużył się nazwą zupełnie innego organu (właściwość) i pojęciem kategorii kwalifikacji kierowcy z innego postępowania, co oznacza, że dopuścił się istotnych błędów w opisie materiału w sprawie, zatem podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia był wadliwy materiał dowodowy, co musiało wpłynąć na jego błędną ocenę, a w konsekwencji wydanie wadliwej decyzji. Zatem zastosowanie trybu z art. 113 § 1 k.p.a. doprowadziło do wadliwego usankcjonowania merytorycznej podstawy wydanej decyzji, która rozstrzygała zupełnie inny stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. o sprostowaniu oczywistych omyłek w decyzji własnej z dnia 4 lipca 2025 r. nr SKO.UP/4121/50/2025, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 26 lutego 2025 r. nr K.I.W.5430.I.89.2025.AG o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B prawa jazdy.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Ustawodawca nie sprecyzował, jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu, to zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie, błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości.

Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. II OSK 2530/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 3192/19, CBOSA). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - komentarz do art. 113 publ. LEX). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. II OSK 180/24, CBOSA).

Możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, podobnie jak i możliwość dokonywania wyjaśnień co do treści decyzji, nie jest ograniczona terminem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. IV SA 1015/97, LEX nr 47274). Sprostowanie takie może nastąpić również po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymagającą sprostowania - obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny decyzji z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji, niezależnie od tego, czy postanowienie o sprostowaniu było przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r., sygn. I SA 1429/92, ONSA 1994, Nr 1, poz. 39).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że postanowienie SKO w Krakowie z dnia 3 września 2025 r. prostujące oczywiste omyłki w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 lipca 2025 r. jest w pełni uzasadnione.

W ocenie Sądu w treści uzasadnienia decyzji SKO z dnia 4 lipca 2025 r. niewątpliwie błędnie wskazano nazwę organu I instancji jako "Starosty Oświęcimskiego". Jak wynika z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności z decyzji z dnia 26 lutego 2025 r., nr K.I.W.5430.1.89.2025.AG, organem prowadzącym postępowanie był Starosta Krakowski. Błędne przywołanie nazwy innego organu w części opisowej uzasadnienia, stanowi podręcznikowy przykład oczywistej omyłki pisarskiej, wynikającej z przeoczenia lub błędu redakcyjnego, która nie zmienia merytorycznej treści rozstrzygnięcia.

Również oczywistą omyłką podlegającą sprostowaniu było wskazanie, iż skarżący poddał się "sprawdzeniu kwalifikacji", podczas gdy z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący poddał się "badaniom psychologicznym". Podstawą wydania decyzji o cofnięciu uprawnień był właśnie fakt niepoddania się przez skarżącego sprawdzeniu kwalifikacji. Wpisanie błędnie w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 lipca 2025 r. przez SKO, że skarżący przeszedł takie "sprawdzenie kwalifikacyjne", jest jawną i oczywistą sprzecznością logiczną w tekście uzasadnienia, wynikającą z oczywistego przeoczenia. Sprostowanie tego błędu w pełni mieści się w granicach art. 113 § 1 k.p.a.

Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że prawidłowo ustalone w niniejszej sprawie okoliczności uprawniały organ do sprostowania z urzędu dostrzeżonych oczywistych omyłek pisarskich.

Odnosząc się do zarzutów skargi, jakoby błędy te świadczyły o braku badania materiału dowodowego i stanowiły niedopuszczalną merytoryczną zmianę decyzji, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Skarżący upatruje w tych omyłkach dowodu na "automatyzm" działania organu, jednak tryb z art. 113 § 1 k.p.a. służy właśnie do usuwania takich technicznych niedoskonałości, które nie rzutują na treść rozstrzygnięcia. Merytoryczna treść decyzji z dnia 4 lipca 2025 r. dotyczyła utrzymania w mocy decyzji o cofnięciu uprawnień z powodu niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie. Sprostowanie ww. omyłek w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 września 2025 r. nie zmieniło tego rozstrzygnięcia, nie zmieniło podstawy prawnej ani nie wprowadziło nowych obowiązków dla strony.

Wskazać również należy, że podnoszona przez skarżącego kwestia błędnego określenia kategorii prawa jazdy (kategorii A, B, T zamiast kategorii B) w decyzji Kolegium z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.UP/4121/50/2025, nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu z dnia 3 września 2025 r. Jak ustalono, omyłka dotycząca kategorii prawa jazdy została sprostowana przez Kolegium odrębnym postanowieniem z dnia 7 listopada 2025 r. nr SKO.UP/4121/50/2025, od którego skarżący również wywiódł skargę do tut. Sądu. Sprawa ta zarejestrowana pod sygn. III SA/Kr 56/26 zostanie rozpoznana w odrębnym postępowaniu. W konsekwencji argumentacja ta nie mogła wpłynąć na ocenę legalności postanowienia kontrolowanego w niniejszej sprawie, które ograniczało się wyłącznie do sprostowania nazwy organu oraz rodzaju przeprowadzonych badań. Choć wystąpienie innych wadliwości redakcyjnych świadczy o pewnej niestaranności organu przy sporządzaniu uzasadnienia, nie odbiera to cechy "oczywistości" omyłkom sprostowanym w zaskarżonym akcie i nie podważa dopuszczalności zastosowania trybu z art. 113 § 1 k.p.a. w badanym zakresie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Analiza zaskarżonego postanowienia pozwala na stwierdzenie, że błędy podane w uzasadnieniu decyzji były wynikiem błędu redakcyjnego organu, mieszczącego się w pojęciu "innych oczywistych omyłek". Sprostowanie to nie doprowadziło do ponownego, odmiennego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, lecz jedynie do usunięcia oczywistych niezgodności między treścią uzasadnienia a stanem faktycznym wynikającym z akt sprawy i osnowy decyzji. Sprostowane omyłki nie prowadzą do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a jedynie do sanacji oczywistych niedokładności technicznych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 119 p.p.s.a., oddalił skargę.