Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Marciniak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 37 ust, 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 Nr.38 poz. 229 ze zm.), w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23) nakazał P. F. rozbiórkę budynku inwentarskiego (gołębnika), wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w związku z pismem P. F. z dnia [...] września 2015 r., została przeprowadzona kontrola w sprawie budowy obiektu budowlanego na działkach o nr ew. [...] i [...] w [...]. Na podstawie kontroli stwierdzono, że na ww. działkach usytuowany jest budynek przeznaczony do hodowli gołębi. Obiekt ten składa się z części dwukondygnacyjnej o wymiarach zewnętrznych ok. 5,45 x 2,4 m i wysokości ok. 3,75 m oraz części jednokondygnacyjnej o wymiarach zewnętrznych ok. 2,4 x2,3 m i wysokości ok. 1,75m. Obiekt usytuowany jest w odległości ok. 0,35 m od ściany budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. Konstrukcja obiektu jest drewniana, obita papą, dach o konstrukcji drewnianej pokryty blacha ze spadkiem w kierunku działki nr ew. [...]. Całość usytuowana na posadzce betonowej wykonanej na gruncie. Obecny podczas kontroli P. F. wyjaśnił, że obiekt wykonał latem 1993 r. i nie posiada na jego wykonanie pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, uzyskał natomiast ustną zgodę od ówczesnego właściciela działki sąsiedniej (nr ewid. [...]) T. P. (obecnie nieżnącego) na ustawienie gołębnika częściowo na jego działce.

Zawiadomieniem znak: [...] z dnia [...] listopada 2015 r., zostało wszczęte postępowanie w sprawie ww. obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę.

W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego P. F. w piśmie, które wpłynęło w dniu [...] grudnia 2015 r., podał, ze gołębnik został wybudowany ok. 15 lat temu a następnie rozbudowany do obecnych rozmiarów. Przesłuchany P. F. (uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań) wskazał, że gołębnik został wybudowany w latach 1992-1993. Wobec rozbieżności w zakresie ustalenia daty powstania obiektu przeprowadzono dalsze postępowanie dowodowe. Świadek M. B. pouczony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznał, że gołębnik został wykonany na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, to jest w latach 1992 – 1993.

Organ pierwszej instancji wskazał, że przystępując do oceny przedmiotowego obiektu i w świetle przepisów ww. ustawy - prawo budowlane należało przyjąć, że stanowi on budynek inwentarski. Za taką oceną przemawia wydzielenie obiektu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci ścian i dachu oraz posadowienie na płycie betonowej stanowiącej jego fundament trwale powiązany z gruntem, co odpowiada definicji budynku zamieszczonej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Natomiast przeznaczenie obiektu do hodowli gołębi jednoznacznie wskazuje na jego funkcję inwentarską związaną z utrzymywaniem zwierząt.

Organ podkreślił, że gołębnik nie może być uznany za budynek gospodarczy w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane i przepisów wykonawczych, gdyż zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) przez budynek gospodarczy - "należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych;". Jak wynika z powyższej definicji budynek gospodarczy służy do przechowywania rzeczy, natomiast gołębie jako ptaki, czyli istoty żyjące, nie są rzeczą. Podobną ocenę prawną tego rodzaju obiektów zawierają między innymi wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2235/13, VII SA/Wa 527/14 i VIII SĄ/Wa 1259/14) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt II SA/G16 i 5/07).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ustalenia w sprawie wskazują na zakończenie budowy przedmiotowego obiektu przed [...] grudnia 1994 r., zatem, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w przedmiotowej sprawie, będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Do obiektów wykonanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, których budowa została zakończona do dnia [...] grudnia 1994 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z 1974 r. Ponieważ zarówno przepisy prawa budowlanego z 1994 r. jak i z 1974 r. nie zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego przed przystąpieniem do jego budowy należy stwierdzić, że przedmiotowy obiekt został wykonany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 37 ust 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych; lub użytkowych dla otoczenia.

Z powyższego przepisu wynika konieczność ustalenia czy realizacja obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013r., II OPS 2/13 "przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r., - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 234, poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracyjny, z tym, że w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.".

Organ pierwszej instancji wskazał, że na terenie na którym jest usytuowany obiekt tj. działkach o nr ew. [...] i [...] w [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] ( dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r., Nr [...] poz. [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.). Zgodnie z załącznikiem nr [...] do ww. uchwały ww. działki znajdują się w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem [...], dla której jako podstawowe przeznaczenie ustalona została zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna z dopuszczeniem budynków gospodarczych i garażowych jako zintegrowanych z bryłą zabudowy istniejącej lub projektowanej. Usytuowanie spornego obiektu inwentarskiego sprzeczne jest zatem z postanowieniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto organ wskazał, że uwzględniając opisaną powyżej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego poddał analizie także pozostałe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego istniejące na terenie inwestycji od daty jej powstania. Plan ustanowiony uchwałą nr [...] rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 1994 r., ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] listopada 1994 r., oraz plan – Uchwała nr [...] w [...] z dnia [...] grudnia 1988 r.

I tak, wg. ustaleń ww. planu z 1994 r., działki objęte inwestycją znajdowały się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej osiedlowej z podstawowymi usługami towarzyszącymi dla obsługi osiedla oraz w strefie zieleni doliny [...] – główny ciąg zielony stanowiący oś systemu przewietrzania miasta, jako funkcje towarzyszące rekreacyjno wypoczynkowe ciągi piesze, funkcje inne ogrody przydomowe na zapleczu terenów zabudowy. Organ ocenił, że te ustalenia planistyczne także nie przewidywały budynków inwentarskich.

Podobnie nie był dopuszczalny przedmiotowy budynek inwentarski w świetle planu z 1988 r., który dla przedmiotowego terenu w/w działek przewidywał przeznaczanie pod zabudowę jednorodzinną i zieleń łąkową, adaptacje istniejącego zainwestowania, dla terenu doliny rzeki, objętego opieką Konserwatora przyrody, zachowanie naturalnych cech krajobrazowych terenów łęgowych wzdłuż obszarów doliny. Obszar chronionego krajobrazu integralnie związanego z zespołem miejskim.

W podsumowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowy budynek inwentarski jest usytuowany na terenie nie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę według ustaleń zarówno obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego jak i poprzednio obowiązujących planów od czasu jego wybudowania, a zatem podlega przymusowej rozbiórce, jak wynika z ww. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania P. F. od opisanej powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia na stronę odwołującą się obowiązku wykonania rozbiórki budynku inwentarskiego (gołębnika) zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] i [...] w [...] -utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postepowania oraz ustalenia faktyczne przyjęte przez organ pierwszej instancji oceniając, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ stopnia podstawowego było prawidłowe.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił także ocenę prawną okoliczności sprawy, w szczególności zakwalifikowanie obiektu jako budynku inwentarskiego (nie gospodarczego), zastosowanie przepisów ustawy prawo budowlane z 1974 r. oraz ustalenie braku możliwości legalizacji obiektu jako niedopuszczalnego w świetle analizy przepisów prawa miejscowego, planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie posadowienia budynku od daty jego budowy.

Organ drugiej instancji stwierdził - w okolicznościach sprawy zaszła przesłanka opisana w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku inwentarskiego wobec niezgodności charakteru obiektu z postanowieniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i planów wcześniej obowiązujących od daty budowy. Niezgodność to wymusza ustawowy obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej.

Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów odwołania organ drugiej instancji podkreślił, że w sytuacji zaistnienia okoliczności, o których mowa w przepisie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie jest możliwe wydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie samowoli budowlanej. Nie jest możliwe też, jak dochodził tego inwestor, odroczenie wykonania nakazu rozbiórki.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł P. F..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. wobec braku zebrania i prawidłowej oceny materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasadzenie zwrotu kosztów postepowania. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znalazł odrębne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w sprawie powinien być uwzględniony przepis art. 49 ustawy Prawo budowlane z 1995 r., zgodnie z którym nie można nakazać rozbiórki, o której mowa jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy i nie wszczęto postępowania - należy zatem obiekt zalegalizować.

Ponadto, zdaniem skarżącego przedmiotowy budynek ma charakter budynku gospodarczego bowiem jest przeznaczony do rekreacji indywidualnej - hodowla gołębi jest właśnie taką rekreacją. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie II SA/O 322/12 skarżący stwierdził, że gołębie nie są zwierzętami ani gospodarskimi ani domowymi.

Skarżący podniósł, że zwracał się o odroczenie wykonania rozbiórki na okres 15 lat gdyż hodowla jest jego jedynym zajęciem. Gołębnik nikomu nie przeszkadzał. Hodowlą gołębi zajmował się również jego brat, a po tym jak jej zaniechał zawiadomił nadzór budowlany, co doprowadziło do wszczęcia niniejszego postępowania.

Skarżący wskazał, że w jednym ze swoich wyroków Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu stwierdził, że wydanie nakazu rozbiórki "za wszelką cenę" nie jest zgodne z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, nie jest do pogodzenia z wartościami takimi jak poszanowanie życia prywatnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organów obu instancji, które legły u podstaw wydanego nakazu rozbiórki. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Wbrew zarzutom skargi postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszystkich ustawowych zasad, o których mowa w przepisach art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a.

Już przed organem pierwszej instancji miało miejsce staranne postępowanie dowodowe, prowadzące do wnikliwego zbadania okoliczności sprawy, a podjęte rozstrzygnięcie poparte zostało prawidłową i wzorowo przedstawioną argumentacją prawną.

W okolicznościach niniejszej sprawy pierwszorzędne znaczenie miało ustalenie charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego – gołębnika.

Nie może budzić wątpliwości, że ten konkretny obiekt, jak wnikliwie ustalił i omówił to organ pierwszej instancji, stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Sąd podziela stanowisko organów i stwierdza, że obiekt nie spełnia definicji budynku gospodarczego zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.).

W przepisie wskazuje się, że przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Już w tym miejscu wyjaśnić należy, że w brew ocenie skarżącego przedmiotowy budynek nie jest budynkiem rekreacji indywidualnej. Zgodnie z § 3 pkt 7 ww. rozporządzenia, przez budynku rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku.

W § 209 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia mowa jest o budynkach inwentarskich jako służących do hodowli inwentarza. Powszechnie przyjmuje się, że inwentarz żywy to zwierzęta takie jak bydło domowe, trzoda chlewna, konie, osły, muły, owce, kozy, lamy, wielbłądy, zwierzęta futerkowe, króliki, koty, psy oraz drób i inne ptactwo domowe.

Zdaniem Sądu gołębie hodowane w gołębnikach to nic innego jak inwentarz żywy i w takim rozumieniu ptactwo domowe.

Jak podaje internetowe wydanie encyklopedii PWN – gołąb domowy, Columba jest bowiem rodzajem ptactwa domowego. Pochodzi od dzikiego gołębia skalnego, udomowionego w epoce kamienia jest przedmiotem hodowli prowadzonych przez człowieka. Obecnie oprócz licznych ras gołębi domowych istnieją dzikie rasy gołębi. Gołąb domowy jest rozpowszechniony w hodowli amatorskiej także jako ptak lotny (pocztowe gołębie) lub na mięso.

Sąd stwierdza - przedmiotowy w sprawie budynek – gołębnik, służący do chowu gołębi domowych stanowi budynek inwentarski. Tak też prawidłowo został zakwalifikowany przez organy obu instancji.

Na marginesie ww. wskazań sąd stwierdza - skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 maja 2012r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 322/12 (wyrokiem z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2023/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku). Wyroki zapadły na tle innych okoliczności sprawy niż wynikające z ustawy Prawo budowlane (chodziło m.in. o art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach).

Sąd aprobuje ustalenie daty budowy w świetle materiału dowodowego sprawy. Dano wiarę inwestorowi, jego zeznania oparte zostały zeznaniami świadka. Budynek w warunkach samowoli budowlanej powstał zatem przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W niniejszym postępowaniu konieczne było zatem dokonanie oceny czy przedmiotowy budynek inwentarski wymagający w dacie budowy pozwolenia na budowę, wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej może zostać zalegalizowany w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepisu art. 48 (dot. rozbiórki samowoli budowlanej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. ustawę Prawo budowlane z 1974 r.

Ustawa z 1974 r. przewiduje dwa sposoby usunięcia skutków samowoli budowlanej: albo należy nakazać przymusową rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu, albo następuje jego legalizacja. Zatem organ prowadzący postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (nawet zainicjowane wnioskiem strony) może zakończyć je tylko w dwojaki sposób tzn. albo legalizacją albo nakazaniem rozbiórki. I tu należy podkreślić - orzekając o nakazie rozbiórki organ nie mógł uwzględnić żądania jej odroczenia na okres 15 lat ani na żaden inny okres.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Sąd w pełni podziela ustalenia poczynione w sprawie z uwzględnieniem ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, kolejne od czasu budowy przedmiotowego w sprawie budynku nie dopuszczały na terenie, na którym został wzniesiony budynku inwentarskiego.

Wskazać należy, że przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową wiązało się zawsze z możliwością wznoszenia budynku gospodarczego o funkcji, którą powyżej opisano. Tego podstawowego przeznaczenia nie zmieniło by pewnie "trzymanie" niejako przy nim czy na wydzielonej niewielkiej części kilku kur nie powstałby w ten sposób budynek inwentarski – kurnik , okresowo tucznika – nie powstałaby tuczarnia, kilku gołębi nie powstałby w ten sposób gołębnik jako budynek inwentarski.

Przedmiotowy budynek, jak omówiono to wyżej musi zostać jednak zakwalifikowany jako inwentarski, to jego jedyna funkcja i wyłączne przeznaczenie dla hodowli gołębi, jak podał na rozprawie skarżący aktualnie 60 sztuk.

W nawiązaniu do przywołanego przez skarżącego stanowiska Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Sąd odniesie się do niego mimo, że dotyczy ono nakazu rozbiórki domu mieszkalnego, zatem innych okoliczności niż przedmiotowe (Ivanova i Cherkezov przeciwko Bułgarii - wyrok ETPC z dnia 21 kwietnia 2016 r., skarga nr 46577/15).

Artykuł 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowi o prawie do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Zgodnie z ww. przepisem każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności osób.

Zdaniem Sądu, nałożony na skarżącego nakaz rozbiórki budynku inwentarskiego, wzniesionego w okolicznościach samowoli - niedopuszczalnej od daty jej powstania do chwili obecnej, w świetle kolejnych przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, oparty na ustawowym przepisie - w określonych warunkach dopuszczającym legalizację samowoli, nie może być poczytany jako rozstrzygniecie naruszające ww. przepis Konwencji.

Ani organy ani Sąd nie mają wprost ustawowej podstawy do badania proporcjonalności wydania przedmiotowego nakazu rozbiórki, z punktu widzenia równowagi między interesem adresata decyzji rozbiórkowej a interesem publicznym - na co zwracał uwagę Trybunał w ww. sprawie. Podkreślenia wymaga jednak, że w odróżnieniu od procedury badanej w ww. wyroku, procedura poprzedzająca orzeczenie w przedmiocie nakazu rozbiórki, na podstawie art. 37 ust, 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 Nr.38 poz. 229 ze zm.), w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290), przewidująca pod pewnymi warunkami możliwość legalizacji samowoli budowlanej, faktycznie waży interes adresata i interes publiczny (tu związany z zachowaniem ładu przestrzennego).

Skoro nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej nie następuje automatycznie, lecz istnieje możliwość przeprowadzenia ustawowo określonej procedury legalizacyjnej to uznać należy, że w tej mierze prawo polskie, wyrażone wskazanymi wyżej przepisami, odpowiada standardom ww. Konwencji. Nakaz rozbiórki nie jest wydawany "za wszelką cenę".

W nawiązaniu do kolejnego zarzutu skargi Sąd podnosi – art. 49 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r. (Dz. U. nr 89, poz. 414) stanowił - nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Zgodnie z ust. 2 art. 49, jeżeli właściciel obiektu budowalnego nie uzyska pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 48 stosuje się odpowiednio.

Sąd stwierdza - przepis nie miał zastosowania w okolicznościach sprawy niniejszej obowiązywał do dnia 10 lipca 2003 r., a nade wszystko nie miał zastosowania do samowoli budowlanej popełnionej przed 1 stycznia 1995 r.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).