II SA/Bk 192/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-06-14	
Data wpływu	2012-03-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku	
Sędziowie	Danuta Tryniszewska-Bytys /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Roleder
Stanisław Prutis	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 1997 nr 90 poz 557; art. 182 par. 2; Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908; art. 114 ust. 1 pkt 1 b, art. 124 ust. 1 pkt 2 b, art. 140 ust. 1 pkt 4 c;  Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity	
Tezy
Skuteczność doręczenia zastępczego w trybie awizowania uzależniona jest od prawidłowego wykonania wszystkich czynności składających się na awizację oraz od umożliwienia odebrania stronie korespondencji w sposób zgodny z prawem.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Ł. z dnia [...] grudnia 2012 roku numer [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego A. P. kwotę 200,00 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-	
Uzasadnienie
II SA/Bk 192/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...].01.2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty Ł. z [...].12.2011 r. znak [...], którą cofnięto A. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, B+E, C, C+E.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

Wyrokiem z 22.02.2011 r. w sprawie II K [...] Sąd Rejonowy w Ł. skazał A. P. za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i wymierzył mu karę grzywny oraz środek karny w postaci dwóch lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, z wyłączeniem kat. C i E, zaliczając na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 15.10.2010 r. O powyższym wyroku sąd zawiadomił Starostę Ł. przesyłając odpis wyroku celem wykonania. Następnie Starosta zawiadomił o wykonaniu środka karnego skazanego, sąd i Komendę Miejską Policji w Ł.

Wnioskiem z 10.03.2011 r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. wystąpił do Starosty Powiatowego w Ł. na podstawie art. 114 ust. 1 lit. "b" prawa o ruchu drogowym o sprawdzenie kwalifikacji A. P. z uwagi na przekroczenie limitu 24 punktów karnych.

W dniu 29.03.2011 r. Komendant Miejski Policji w Ł. skierował A. P., na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. "b" prawa o ruchu drogowym, na badania psychologiczne wskazując na przekroczenie limitu 24 punktów karnych. Przedmiotowe skierowanie było dwukrotnie awizowane, nie zostało osobiście odebrane przez adresata i zostało zwrócone nadawcy. W zaistniałej sytuacji organ ocenił, że A. P. nie poddał się badaniu psychologicznemu i wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Zawiadomienie w tym przedmiocie kierowca odebrał 08.06.2011 r.

W dniu 13.06.2011 r. do Starosty Ł. wpłynął również wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ł. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia A. P. uprawnienia do kierowania pojazdami. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym.

Decyzją z [...].06.2011 r., wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym, Starosta Ł. orzekł o cofnięciu A. P. uprawnienia kategorii B, C, B+E, C+E wydanego [...].08.2006 r. Wskazano, że strona w wyznaczonym terminie tj. do 09.05.2011 r. nie poddała się badaniu psychologicznemu.

Rozpoznając odwołanie A. P. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z [...].09.2011 r. stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. Wskazano, że przesyłka zawierająca decyzję pierwszoinstancyjną była po raz pierwszy awizowana 22.06.2011 r., a następnie czynność tę powtórzono w dniu 04.07.2011 r. W związku z nieodebraniem przesyłki przez adresata doręczenie nastąpiło 06.07.2011 r., a czternastodniowy termin na złożenie odwołania upłynął 20.07.2011 r. Faktyczne odebranie korespondencji w dniu 08.08.2011 r. nie miało wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania. Dlatego jego wpłynięcie 22.08.2011 r. było spóźnione. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W wyniku skargi złożonej przez A. P. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., stosując tryb autokontroli przewidziany w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z [...].11.2011 r. uchyliło własne orzeczenie z [...].09.2011 r. uznając, że skuteczne doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej miało miejsce dopiero w dacie 08.08.2011 r. Ustalono, że pracownicy poczty nie wydali żonie skarżącego złożonej w placówce pocztowej i awizowanej korespondencji zawierającej decyzję pierwszoinstancyjną, co wykluczyło odebranie jej w terminie awizowania.

Ponownie rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...].11.2011 r. uchyliło w całości decyzję Starosty Ł. z [...].06.2011 r. o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem SKO Starosta nie zastosował przepisu art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego, bowiem nie cofnął kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie wynikającym z wyroku, co powinien był uczynić stosując wskazany przepis wykonawczy. Z akt sprawy nie wynika również, czy nadano bieg wnioskowi Komendanta Wojewódzkiego Policji z 10.03.2011 r. o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W ocenie SKO trudno również ustalić, na jakiej podstawie Starosta przyjął, że termin poddania się kontrolnemu badaniu psychologicznemu upływał wobec A. P. w dniu 09.05.2011 r., skoro skutek doręczenia przedmiotowego skierowania nastąpił najwcześniej 14.04.2011 r. W tych okolicznościach SKO oceniło, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiło z naruszeniem prawa, bowiem wymagało uprzednio wydania decyzji w oparciu o przepis art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego oraz rozpatrzenia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W zawiadomieniu wymienił art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego, art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym oraz wskazał, że wszczęcie postępowania następuje wskutek wydania prawomocnego wyroku skazującego w sprawie II K [...], otrzymania wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji strony oraz w związku ze skierowaniem kierowcy przez Komendanta Miejskiego na badania psychologiczne.

W trakcie postępowania kierowca złożył wyjaśnienia wskazując, że nie mógł zgłosić się w wyznaczonym terminie na badania psychologiczne, bowiem uniemożliwiono mu odebranie korespondencji zawierającej skierowanie na badania. Przebywał on poza miejscem zamieszkania, a żonie nie wydano przesyłki w placówce pocztowej.

Starosta Ł. decyzją z [...].12. 2011 r., wydaną na podstawie art. 182 w zw. z art. 2 pkt 9 kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym orzekł o cofnięciu A. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, B+E, C, C+E. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie wszczęto wskutek otrzymania wyroku karnego skazującego stronę w sprawie II K [...], wniosku Policji o skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji oraz w związku ze skierowaniem go przez Policję na badania psychologiczne. Ostatnio wymienionym badaniom strona się nie poddała w terminie i nie przedstawiła ich wyników właściwemu organowi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P. Wyjaśnił, że jego zdaniem przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych powinno skutkować skierowaniem go na sprawdzenie kwalifikacji. Nieprawidłowe było również skierowanie go na badanie psychologiczne, bowiem takim badaniom poddawany był w styczniu 2011 r. z wynikiem pozytywnym. Co prawda uzyskał informację, że inna była podstawa skierowania w styczniu 2011 r. (jazda pod wpływem alkoholu), a inna w marcu 2011 r. (przekroczenie dopuszczalnego limitu punktów karnych), jednak jego zdaniem badania są ważne przez 5 lat i niezależnie od przyczyny ich wykonywania są identycznie przeprowadzane. Stąd nie było podstaw ponownego na nie kierowania. Wskazał, że chciałby odzyskać kategorię uprawnień C, C+E, bowiem ułatwiłoby to znalezienie pracy i utrzymanie rodziny. Wniósł o uznanie za aktualne wyników badań psychologicznych ze stycznia 2011 r.

Decyzją z [...].01.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. Wskazało, że w sprawie zaistniały dwie podstawy do cofnięcia uprawnień odwołującemu się. Pierwsza wynika z art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego i konieczności wykonania wyroku wymierzającego środek karny w postaci dwuletniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, z wyjątkiem kategorii C i E, a druga z art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym i niepoddania się przez kierowcę badaniom psychologicznym. Organ wskazał, że dopuszczalne jest dwukrotne kierowanie na badania w sytuacji, gdy kierowca jechał w stanie nietrzeźwości i gdy przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce, a wskutek niepoddania się badaniom organ I instancji miał prawo cofnąć kierowcy uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych wszystkich posiadanych przez niego kategorii.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. P. Powtarza ona w znacznej części zarzuty odwołania. Skarżący wskazuje, że powinien zostać skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz że powinny mu zostać uznane badania psychologiczne ze stycznia 2011 r., w których uzyskał wynik pozytywny. Wskazał, że w grudniu po raz kolejny wykonywał badania lekarskie, z kolejnego skierowania z powodu jazdy w stanie nietrzeźwości i wówczas zostały mu uznane badania psychologiczne ze stycznia 2011 r., o czym poinformował Starostę. Obecnie odbywa terapię przeciwko uzależnieniom w specjalistycznym ośrodku. Wskazał, że dzięki kategorii uprawnień C i E uzyskuje wynagrodzenie i utrzymuje rodzinę, zatem ich odzyskanie jest dla niego istotne. Jego zdaniem mimo błędnego prowadzenia postępowania tylko on ponosi tego konsekwencje, a nieprawidłowości po stronie urzędników nie są sankcjonowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Przed rozpoznaniem skargi zostały złożone przez skarżącego: pisemne wyjaśnienia, orzeczenie psychologiczne nr [...] z 11.06.2012 r. o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz karta informacyjna leczenia szpitalnego z 02.03.2012 r. (k. 23-25).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek powody uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej sąd uwzględnił przede wszystkim z urzędu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a.

Konieczność wyeliminowania kwestionowanych decyzji wynika przede wszystkim z niewłaściwego zastosowania przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięć tj. art. 182 ustawy z 06.06.1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, po.z 557 z późn. zm.), dalej k.k.w. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" ustawy z 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z póxn. zm.), dalej p.r.d. W konsekwencji doprowadziło to do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostają decyzje zawierające nieprecyzyjną treść i mogące wywołać wątpliwości co do sposobu ich wykonania.

Kluczowe w sprawie było właściwe określenie zakresu przedmiotowego postępowania oraz precyzyjne orzeczenie o wszystkich zgłoszonych żądaniach, na co zwróciło uwagę SKO w decyzji kasatoryjnej z [...].11.2011 r., a co pominęło w zaskarżonej decyzji.

Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 22.11.2011 r. wynika, że sprawa dotyczy cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, B+E, C, C+E na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. po otrzymaniu: wyroku orzekającego środek karny zakazu prowadzenia pojazdów z wyłączeniem kategorii C, C+E, wniosku o sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" prawa o ruchu drogowym oraz w związku z niepoddaniem się przez skarżącego badaniom psychologicznym w terminie do 14.04.2011 r. W tak ustalonym przez organ zakresie przedmiotowym sprawy cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, B+E, C, C+E bez sprecyzowania, w oparciu o którą podstawę prawną i na jaki okres to cofnięcie w stosunku do poszczególnych kategorii następuje. W ocenie sądu tak sformułowane rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane, bowiem ingerencja w uprawnienia strony postępowania powinna odpowiadać standardom przejrzystości i jasności, których w sprawie niniejszej nie dochowano zarówno na etapie pierwszo, jak i drugoinstancyjnym.

Jak wyżej wskazano, jedną z podstaw prawnych zaskarżonej decyzji stanowił art. 182 § 2 k.k.w., zgodnie z którym organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z wyroku w sprawie II K [...] wynika, że wobec skarżącego orzeczono dwuletni środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyłączeniem kategorii C i E oraz że zaliczono na poczet tego środka okres zatrzymania prawa jazdy od 15.10.2010 r. Prawidłowe wykonanie tego przepisu przez Starostę powinno było polegać na wydaniu decyzji cofającej uprawnienia precyzyjnie "w orzeczonym przez sąd zakresie", co podkreślało również SKO w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej z [...].11.2011 r. Oznacza to, że Starosta – stosując art. 182 § 2 k.k.w. – zobowiązany był orzec o cofnięciu uprawnień wskazując wprost kategorię prawa jazdy objętą przez sąd zakazem oraz ustalając okres, którego dotyczy cofnięcie, a który również wynika z wyroku sądu (vide wyroki WSA we Wrocławiu z 30.11.2010 r., III SA/Wr 645/10 oraz WSA w Gdańsku z 05.11.2009 r., III SA/Gd 348/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Powyżej przedstawionych warunków nie dochowano.

Zgodnie z treścią art. 184 k.k.w. przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny albo przesyłając zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Taka data, jak również data końcowa zostały wskazane w piśmie sądu z 04.03.2011 r. w sprawie II K [...] oraz w zawiadomieniu o wykonaniu środka karnego z 09.03.2011 r. Okres ustalonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów nie został natomiast uwzględniony w zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej, co stanowiło naruszenie powołanego wyżej przepisu art. 182 § 2 k.k.w. i miało wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć przy tym należy, że w stanie faktycznym sprawy niniejszej przepis art. 182 § 2 k.k.w., mimo że zamieszczony jest w akcie prawnym zawierającym przepisy prawa karnego, nienależącym do systemu prawa administracyjnego, stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji administracyjnej (vide wyrok NSA z 26.01.2006 r., I OSK 361/05, CBOSA).

Na marginesie jedynie wskazać można, że SKO w decyzji z [...].11.2011 r. trafnie zwracało Staroście uwagę na konieczność wykonania wyroku skazującego poprzez wydanie odrębnego orzeczenia na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. Mimo niewykonania tego zalecenia organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od kolejnej decyzji zaakceptował jako zgodną z prawem "zbiorczą" treść decyzji z [...].12.2011 r., nieposiadającą wyodrębnionego rozstrzygnięcia na podstawie art. 182 § 2 k.k.w.

Odrębną z kolei podstawę do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3 tej ustawy. O orzeczenie na tej podstawie wnioskował w sprawie niniejszej Prokurator pismem z 04.06.2011 r. Skarżący kwestionował wymienione skierowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na pozytywny wynik badania psychologicznego ze stycznia 2011 r.

W tej kwestii zauważyć należy w pierwszej kolejności, że co do zasady nie ma racji skarżący podważając możliwość wielokrotnego kierowania na badania psychologiczne i wyprowadzania z okoliczności niepoddania się każdorazowym badaniom negatywnych konsekwencji. W ocenie sądu wprowadzona przez ustawodawcę możliwość wydania skierowania na różnych podstawach prawnych (co ma miejsce w sprawie niniejszej), za każdym razem z innych przyczyn, jak również kategoryczne sformułowanie przepisu art. 124 ust. 1 "badaniu psychologicznemu ... podlega" – uprawnia do wniosku, że organ kierujący nie ma wyboru co do wydania skierowania na badania jeśli zostaną spełnione odpowiednie warunki. Taki wynik wykładni gramatycznej znajduje potwierdzenie również przy zastosowaniu wykładni funkcjonalnej. Celowe jest bowiem poddawanie szczególnie restrykcyjnej kontroli stanu zdrowia i eliminowanie z ruchu drogowego tych kierowców, którzy nagminnie naruszają przepisy prawa. Zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu lądowym powinno stanowić kategorię nadrzędną wobec interesu kierowcy wielokrotnie niestosującego się do zasad obowiązujących na drogach. W konsekwencji niepoddanie się każdorazowo badaniom powinno skutkować zastosowaniem podstawy z art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" prawa o ruchu drogowym.

Odrębną kwestią była natomiast dopuszczalność cofnięcia skarżącemu uprawnień na skutek niestawienia się na badanie w tym konkretnym wypadku. Organ przyjął, że wskutek dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej skierowanie – zostało ono doręczone w trybie zastępczym 14.04.2011 r., a w konsekwencji termin stawienia się na badanie upłynął 14.05.2011 r. Zauważyć jednak należy, że skarżący w piśmie z 01.12.2011 r. wyraźnie wskazał na brak możliwości podjęcia awizowanej przesyłki przez jego żonę, co wynikało z nieprawidłowej pracy operatora pocztowego. Wpływ tych okoliczności na skuteczność doręczenia przedmiotowego skierowania nie został należycie przez organy oceniony. Przypomnieć należy, że skuteczność doręczenia zastępczego w trybie awizowania uzależniona jest od prawidłowego wykonania wszystkich czynności składających się na awizację oraz umożliwienie odebrania stronie korespondencji w sposób zgodny z prawem. Wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. "b" ustawy z 12.06.2003 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.) przesyłka może być wydana ze skutkiem doręczenia, w placówce operatora, osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Z akt postępowania wynika, że w placówce pocztowej funkcjonowała nieprawidłowa praktyka polegająca na niewydawaniu osobom uprawnionym awizowanej korespondencji w placówce operatora. Między innymi z tego powodu ustalono inny niż wynikający z daty awizacji termin doręczenia decyzji z [...].06.2011 r., co skutkowało przyjęciem zachowania terminu do wniesienia odwołania. Z akt wynika też, że działania mające na celu wyeliminowanie tych nieprawidłowości podjęto w placówce pocztowej dopiero w listopadzie 2011 r., a więc kilka miesięcy po doręczeniu spornego skierowania na badania psychologiczne. Bez wyjaśnienia okoliczności doręczenia skierowania, a w szczególności tego, czy skarżący lub uprawniony członek jego rodziny miał możliwość odebrania korespondencji i zapoznania się z jej treścią przedwczesne było wywiedzenie w tym konkretnym przypadku skuteczności doręczenia spornego skierowania w trybie zastępczym (podwójnego awizo). Zauważyć należy, że korespondencja zawierająca przedmiotowe skierowanie w ogóle nie dotarła do rąk adresata, a została zwrócona nadawcy. Jeśli wynikało to z pozbawienia uprawnień do jej odebrania z placówki operatora, jak wywodzi skarżący, a co wymaga ustalenia – niedopuszczalne staje się przyjęcie domniemania skuteczności doręczenia w tym trybie. Nie bez znaczenia jest również fakt, że skierowanie jest zaskarżalne. Przyjęcie skuteczności doręczenia w warunkach, które na to nie pozwalały, pozbawiało również stronę prawa do drugiej instancji.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić trzeba, że wobec wątpliwości dotyczących prawidłowości doręczenia stronie skierowania na badania psychologiczne z 29.03.2011 r. – przedwcześnie organ ustalił, że skarżący nie dochował terminu poddania się badaniom psychologicznym i przedwcześnie wyprowadził konsekwencje w postaci konieczności zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. i cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na tej podstawie. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie da się bowiem w sposób jednoznaczny przesądzić, że skarżący mógł się w ogóle zastosować do obowiązku wynikającego ze skierowania, co wyklucza obciążanie go na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy negatywnymi skutkami.

Wskazać natomiast należy, że o ile zostanie bezspornie ustalone, iż doręczenie było skuteczne – będzie to skutkowało obowiązkiem wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. Powinno ono być jednak wyodrębnione od rozstrzygnięcia na podstawie art. 182

§ 2 k.k.w. i uwzględniać skutki wyroku skazującego w sprawie II K [...] w postaci orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii C i E. Oznacza to, że przedmiotowe rozstrzygnięcie powinno dotyczyć cofnięcia uprawnień tylko w tych kategoriach, w których skarżący zachował uprawnienia, a więc w kategoriach C i E. Orzeczenie przez sąd karny dwuletniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oznacza bowiem, że kierowca chcąc uzyskać prawo jazdy w kategoriach objętych zakazem powinien poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. "a" prawa o ruchu drogowym). Faktycznie zatem przedmiotowy zakaz ma skutek pozbawienia uprawnień. W niniejszej sprawie oznacza to, że w dacie orzekania o cofnięciu uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. – skarżący dysponował wyłącznie kategorią C, C+ E i tylko w tym zakresie możliwe było cofnięcie mu uprawnień.

Analiza zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej wskazuje, że organy nie uwzględniły wyżej wskazanych przepisów i okoliczności, co przesądza o konieczności wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

W ocenie sądu kontrolowane decyzje nie rozstrzygają także o całości przedmiotu sprawy. Jak wyżej wskazywano, oprócz wniosku Prokuratora o zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d. oraz konieczności orzeczenia na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. wskutek zawiadomienia Sądu Rejonowego o wyroku skazującym – do Starosty w dniu 15.03.2011 r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji złożony na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego wobec przekroczenia limitu punktów karnych. Ostatnio wymieniony wniosek nie został załatwiony. Organy co prawda wskazały, że cofnięcie uprawnień następuje "w związku" z tym wnioskiem, jednak faktycznie orzeczenie w tym przedmiocie tj. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji lub odmowie takiego skierowania – nie zostało wydane. W ocenie sądu inny jest przedmiot rozstrzygnięcia w oparciu o art. 182 § 2 k.k.w., inny w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 4 "c" p.r.d., a jeszcze inny na skutek wniosku złożonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. Rozpoznania tego ostatniego wniosku w sprawie zabrakło, czego nie dostrzegło SKO utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje nie zawierają rozstrzygnięcia o całym przedmiocie sprawy - którego dotyczy zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 22.11.2011 r. - wynikającym z kilku wniosków, złożonych przez Sąd Rejonowy, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Prokuratora. Nie wyjaśniono również czy zaistniały wszystkie przesłanki obciążenia skarżącego negatywnymi skutkami niezastosowania się do skierowania na badania lekarskie wydanego 29.03.2011 r., w szczególności czy miał on świadomość takiego obowiązku i czy skutecznie doręczono mu przedmiotowe skierowanie. Przekroczono również zakres orzeczenia na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. orzekając o bezterminowym cofnięciu uprawnień w zakresie kategorii B, B+E, C, C+E.

Wobec powyższego w ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawną i wyda orzeczenie, w którym rozstrzygnie o całym przedmiocie sprawy, określonym we wskazanym wyżej zawiadomieniu, uzupełniając materiał dowodowy w zakresie wyżej określonym, niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia na podstawie ar. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "c" p.r.d. i pamiętając o treści art. 182 § 2 k.k.w.

Już tylko informacyjnie można wskazać, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym skarżący przedłożył orzeczenie psychologiczne nr 177/12 z 11.06.2012 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

W punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

W punkcie 3. wyroku zasądzono zwrot kosztów na podstawie art. 200 p.p.s.a.