Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1387/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2022 r. nr SKO.4111/52/2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1387/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2022 r. nr SKO.4111/52/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Wielopole Skrzyńskie (dalej: Wójt, organ I instancji) z dnia 7 maja 2021 r. odmawiającą przyznania [...] świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu SKO wskazało, że mąż niepełnosprawnej córki skarżącej nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i to na nim, mimo prowadzonego procesu rozwodowego, spoczywa obowiązek alimentacyjny. Obowiązek alimentacyjny męża wyprzedza obowiązek krewnych małżonka wymagającego opieki. Sama okoliczność prowadzenia postępowania rozwodowego nie jest wystarczająca do wyłączenia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt. 2 lit. a) u.ś.r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję wniosła [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu w sprawie jest bezsporne, że córka skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast z oświadczenia złożonego do protokołu rozprawy wynika, że postępowanie rozwodowe zostało prawomocnie zakończone. Pomimo stanu wegetatywnego pozwanej (córki Skarżącej), powództwo zostało oddalone, z uwagi na zasady współżycia społecznego. Sąd będąc związany dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa materialnego wyrażoną w uchwale z dnia 14 listopada 2022 r. I OPS 2/22 - stwierdza, że wystąpiła negatywna przesłanka do przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad córką, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., tj.: córka pozostaje w związku małżeńskim a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na zastosowaniu przez wojewódzki sąd administracyjny w przedmiotowej sprawie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U.2023 poz. 390 ze zm.), podczas gdy w rzeczywistości przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. - w sytuacji w jakiej wyłącza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej matce lub ojcu osoby wymagającej opieki wyłącznie z uwagi na fakt, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; bez zbadania czy w realiach konkretnej sprawy obiektywnie możliwym jest sprawowanie opieki nad osobą wymagającą opieki przez współmałżonka, który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - jest sprzeczny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP;

2. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. podczas gdy w rzeczywistości przepis ten - w sytuacji w jakiej wyłącza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej matce lub ojcu osoby wymagającej opieki wyłącznie z uwagi na fakt, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; bez zbadania czy w realiach konkretnej sprawy obiektywnie możliwym jest sprawowanie opieki nad osobą wymagającą opieki przez jest współmałżonka który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - jest sprzeczny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W oparciu o przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym koszów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r. I OPS 1250/23 zawiesił postępowanie kasacyjne do czasu podjęcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięć w sprawach o sygnaturach akt: I OPS 2/24 i I OPS 1/25.

Uchwałami z dnia 6 października 2025 r. w sprawach I OPS 2/24 oraz I OPS 1/25 – Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w obu uchwałach o pozostawieniu przedstawionego zagadnienia prawnego bez rozpoznania z uwagi na fakt, że bardzo zbliżone zagadnienie, jednak badane w szerszym kontekście, było już przedmiotem uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 14 listopada 2022 r. I OPS 2/22.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2025 r. I OSK 1250/23 podjął postępowanie kasacyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie zauważenia wymaga, że nie podniesiono zarzutów proceduralnych wytykających błędy w ustaleniach faktycznych. A skoro tak - Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest przyjąć, że stan faktyczny sprawy przedstawia się w taki sposób, jak wynika to z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest czy świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane innemu członkowi rodziny, zobowiązanemu do alimentacji w dalszej kolejności, gdy małżonek jako zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności tej opieki faktycznie nie sprawuje.

Wskazać zatem należy, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie bowiem niesłuszny jest zarzut materialny naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba, że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z powyższego wynika, że dopóki współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie może być mowy o tym, aby inna niż współmałżonek osoba, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., uzyskała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem tylko posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności może zwolnić współmałżonka z obowiązku alimentacyjnego, a to z kolei zaktualizuje uprawnienie dalszych krewnych do tego świadczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2026 r. III SA/Kr 1525/25, LEX nr 4085643 ).

Tym samym nie można dopatrzyć się naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych. Fakt, że skarżąca kasacyjnie zrezygnowała z zatrudnienia i podjęła się opieki nad bardzo chorą, ubezwłasnowolnioną córką znajdującą się w stanie wegetatywnym, która wymaga całodobowej opieki, i której opiekunem prawnym jest właśnie skarżąca kasacyjnie matka, wypełnia tylko część przesłanek koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca w świetle prawa nie jest bowiem uprawniona do przyznania tego świadczenia w pierwszej kolejności.

Skarżąca kasacyjnie domaga się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi również na fakt, że w niniejszej sprawie współmałżonek osoby wymagającej opieki tej opieki faktycznie nie sprawuje ani nie zamierza, co więcej wniósł o rozwód z wymagającą opieki. Jednakże do protokołu rozprawy przed Sadem I instancji złożono oświadczenie z którego wynika, że postępowanie rozwodowe zostało prawomocnie zakończone. Pomimo stanu wegetatywnego pozwanej (córki skarżącej kasacyjnie), powództwo zostało oddalone, z uwagi na zasady współżycia społecznego.

W ocenie składu orzekającego, nie można się niestety zgodzić z argumentacją autora skargi kasacyjnej. Odpowiadając na sporne w sprawie zagadnienie posłużyć się należy jednoznacznym stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt I OSP 2/22 podjętej w pełnym składzie (7 sędziów), w której Sąd stwierdził, że formułując warunki odstąpienia od literalnego rozumienia przepisu, w orzecznictwie wskazuje się, że może to mieć miejsce, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania w jakieś sprawie albo gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi. W przypadku objętych wnioskiem przepisów nie zachodzą okoliczności wskazujące na błąd legislacyjny czy poddające w wątpliwość racjonalność albo celowość przyjętego rozwiązania. Dalej w uchwale skazuje się, że zarówno art. 18, jak i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, zobowiązują państwo do zapewnienia rodzinie pomocy i ochrony, nie konkretyzując warunków jej przyznania i pozostawiając tym samym ustawodawcy określenie form i przesłanek jej świadczenia. Zgodnie natomiast z art. 81 Konstytucji RP, praw określonych w art. 71 Konstytucji RP można dochodzić w granicach określonych w ustawie. Świadczenie pielęgnacyjne jest instrumentem wspierania rodzin będących w trudnej sytuacji ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Obowiązek wsparcia rodziny jako wspólnoty nie oznacza jednak obowiązku wspierania każdego z jej członków w taki sam sposób. Przez odesłanie do standardów określanych w ustawie, ustrojodawca w Konstytucji upoważnił ustawodawcę do przyjęcia szczegółowych form i zasad realizowania wskazanych zadań państwa. Ich katalog może być różny, a przyjęte rozwiązania ustawowe zróżnicowane.

W świetle powołanej uchwały należy przyjąć, że nie jest rolą sądu administracyjnego znalezienie optymalnego rozwiązania normatywnego dla zasad przyznawania w konkretnym przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, ale zbadanie czy w danej sprawie organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Decyzja wydawana w kwestii przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest bowiem decyzją uznaniową. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej uchwale brzmienie nadane ustawie przez ustawodawcę względem standardów konstytucyjnych nie jest przeciwskuteczne, rażąco i w sposób oczywisty je naruszające. Wprowadzenie przez ustawodawcę określonej kolejności dla członków rodziny do ubiegania się przez nich o przyznanie świadczenia socjalnego nie oznacza, że państwo nie wywiązuje się z obowiązku ochrony rodziny i nie uwzględnia jej dobra, jak też nie udziela wsparcia rodzinom znajdującym się w trudnym położeniu ze względu na niepełnosprawność. To właśnie sytuacja rodziny jako całości, związana ze stanem zdrowia poszczególnych jej członków, uzasadnia udzielanie pomocy. Świadczenia dla opiekunów zostały ukształtowane w sposób, który zapewnia szerokie możliwości roztoczenia opieki nad osobą niepełnosprawną przez członków rodziny, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny.

W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego zasady dostępu do niego zostały określone z uwzględnieniem pierwszeństwa małżonka osoby wymagającej opieki, jako zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności. W przypadku sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim, warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom wymienionym w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r., jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane - zdaniem składu poszerzonego - nie może również zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca - jak wskazano w uchwale - był przy tym uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w art. 2 zasadą sprawiedliwości społecznej. Zastosowanie takiego zobiektywizowanego kryterium, a nie zależnego od ocen stanu faktycznego dokonywanych każdorazowo przez organ, nie narusza w oczywisty sposób wartości wiązanych z państwem prawnym, takich jak pewność prawa i przewidywalność rozstrzygnięć władzy publicznej w stosunku do obywatela.

W konsekwencji, jeszcze raz podkreślić należy, Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej uchwale stwierdził, iż "warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności" (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2022 r., I OSK 148/22; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2022 r., I OSK 161/22).

Pogląd ten podziela skład orzekający w niniejszej sprawie a to skutkuje uznaniem skargi kasacyjnej za nieuzasadnioną.

"W kwestii kolejności dostępu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca nie odsyła do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a ustawa zawiera własną regulację, która nie jest aktualnie w pełni koherentna z modelem przyjętym w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, co bynajmniej nie świadczy o braku spójności systemowej. W kwestii kryteriów i przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ustawa o świadczeniach rodzinnych ma charakter autonomiczny i brak podstaw do przyjmowania, że art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) [...] powinien być interpretowany z uwzględnieniem art. 132 k.r.o. i wskazanych w nim przesłanek odnoszących się do braku możliwości lub nadmiernych trudności w zadośćuczynieniu obowiązkom alimentacyjnym" (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2026 r. I OSK 348/25, LEX nr 4024638). A także: "Wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. negatywna przesłanka [...] dotyczy krewnych osoby dotkniętej niepełnosprawnością, którzy mogliby się ubiegać o to świadczenie w sytuacji, gdy podopieczny pozostaje w związku małżeńskim. Z wzajemnej relacji między art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. wynika zatem, że prawidłowa wykładnia ostatniego z wymienionych przepisów wskazuje na pierwszeństwo współmałżonka w sprawowaniu opieki nad osobą niepełnosprawną i w konsekwencji także w ubieganiu się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast niepełnosprawność współmałżonka osoby wymagającej opieki jest okolicznością uzasadniającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innym członkom rodziny zobowiązanym do alimentacji" (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2026 r. I OSK 34/25, LEX nr 4023776).

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu jest wiadomo, że zagadnienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jest przedmiotem skargi konstytucyjnej z 25 kwietnia 2023 r. zarejestrowanej pod sygn. akt SK 66/24. Wniesiono w niej do Trybunału Konstytucyjnego o "stwierdzenie, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim uniemożliwia osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji w sytuacjach, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.) nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale z przyczyn obiektywnych nie może sprawować realnie i efektywnie opieki nad osobą wymagającą wsparcia, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 18 Konstytucji zw. z art. 71 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji.", zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2026 r. I OSK 348/25.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - statuującego zasadę równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nietrudno dostrzec brak orzeczenia w tym konkretnie zakresie którego dotyczy rozpoznawana sprawa. W świetle przywołanej uchwały I OPS 2/22 należy jednak uznać, że niezgodność nie zachodzi.

Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.