I SA/Gl 1314/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-04-25	
Data wpływu	2018-12-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Wojciech Gapiński	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560	
Hasła tematyczne	Podatek dochodowy od osób prawnych	
Sygn. powiązane	II FSK 2158/19	
Skarżony organ	Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej	
Treść wyniku	Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1036;  art. 17 ust. 1 pkt 34; Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca) jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) z dnia [...] nr [...] dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wynagrodzenie otrzymywane przez wnioskodawcę w ramach świadczonych usług prawidłowo jest kwalifikowane jako przychód uzyskiwany z wykonywanej działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SEE) na podstawie zezwolenia i tym samym, ewentualny dochód osiągany w związku ze świadczeniem usług powinien korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.).

We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie:

▪ 29.1 pojazdy samochodowe z wyłączeniem motocykli,

▪ 29.3 części i akcesoria do pojazdów,

▪ 49.41 transport drogowy towarów,

▪ 52.1 magazynowanie i przechowywanie towarów,

▪ 52.2 usługi wspomagające transport,

▪ 71.2 usługi w zakresie badań i analiz technicznych,

▪ 72.1 usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych

oraz w zakresie sprzedaży odpadów powstałych w związku z prowadzeniem wyżej wymienionej działalności sklasyfikowanej w pozycjach 38.11.5 odpady inne niż niebezpieczne nadające się do recyklingu oraz 33.8 usługi w zakresie odzysku surowców, surowców wtórnych - według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego.

Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia wytwarza pojazdy samochodowe oraz części do tych pojazdów w oparciu o komponenty zamawiane u dostawców, dla których sporządzane są szczegółowe specyfikacje. Zdarza się, że ww. komponenty produkcyjne dostarczone przez dostawców są wadliwe, tj. niezgodne jakościowo ze specyfikacją. Po zidentyfikowaniu takich przypadków wnioskodawca podejmuje działania niezbędne do usunięcia skutków dostawy niewłaściwych komponentów. Działania te klasyfikuje jako usługi świadczone na rzecz dostawców (dalej: usługi).

Usługi są każdorazowo związane z wykryciem wady oraz z zaangażowaniem pracowników różnego szczebla (pracujących w różnych działach struktury organizacyjnej wnioskodawcy) w przeprowadzenie procesu reklamacji. Ww. zaangażowanie obejmuje:

▪ analizę kwestii jakościowych w ramach działów kontroli jakości i kontrolingu oraz na poziomie kierowniczym,

▪ wystawianie dokumentów reklamacyjnych,

▪ dodatkowe kontakty z dostawcami,

▪ ewentualne modyfikacje planów i działań pionu Zapotrzebowania Materiałowego,

▪ wystawianie dokumentów rozliczeniowych oraz

▪ rozliczanie korekt płatności.

Ponadto, w ramach usług przewiduje się również wykonywanie czynności związanych z technicznymi aspektami procesu reklamacji (jeśli będzie wymagać tego skala nieprawidłowości i uzgodnienia z dostawcą), tj.:

▪ selekcję potencjalnie wadliwej partii komponentów produkcyjnych,

▪ demontaż nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych,

▪ naprawę nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych oraz

▪ pakowanie i transport zwracanych, nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych.

Zasady świadczenia usług zostały ogłoszone przez Spółkę jednostronnie na platformie dla dostawców (jako modyfikacja procedury dotyczącej polityki jakości). Z powyższego wynika, że zidentyfikowanie przez Spółkę nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych stanowi automatyczną podstawę do realizowania usług.

Wadliwe komponenty produkcyjne są w trakcie świadczenia usług własnością Spółki.

W związku z obsługą reklamacji, wnioskodawca ponosi szereg kosztów, w tym koszty administracyjne. W celu pokrycia tych kosztów wnioskodawca pobiera od dostawców stałą opłatę administracyjną z tytułu otwarcia reklamacji a związaną z wykrywaniem wad oraz zaangażowaniem pracowników różnego szczebla i różnych działów w przeprowadzenie reklamacji takie, jak koszty związane z analizą kwestii jakościowych w ramach działów kontroli jakości i kontrolingu oraz na poziomie kierowniczym, wystawianiem dokumentów reklamacyjnych, dodatkowymi kontaktami z dostawcami, ewentualną koniecznością modyfikacji planów i działań pionu zapotrzebowania materiałowego, wystawianiem dokumentów rozliczeniowych oraz rozliczaniem korekt płatności. Opłata ta określona została w oparciu o skalkulowaną stawkę godzinową (stanowiącą pochodną kosztów) i szacowany czas obsługi reklamacji.

W niektórych przypadkach (gdy skala nieprawidłowości skutkuje koniecznością wykonania dodatkowych, poza samą obsługą procesu reklamacyjnego, czynności) wnioskodawca ponosi koszty związane z wykonaniem dodatkowych czynności w ramach obsługi procesu reklamacji, tj. koszty selekcji potencjalnie wadliwej partii, koszty demontażu części, koszty ich naprawy, pakowania i transportu zwracanych części, koszty zmiany sekwencji produkcji lub nawet koszt zatrzymania produkcji. W ramach świadczonych usług obciąża nimi dostawców. Wynagrodzenie w tym zakresie jest pochodną czasu niezbędnego na wykonanie usług, skalkulowanej uśrednionej stawki godzinowej zaangażowanych pracowników (odpowiadającej kosztom po stronie wnioskodawcy) oraz ewentualnych dodatkowych kosztów wynikających z konieczności dokonania odpowiednich napraw.

W związku z powyższym, wnioskodawca wystawia na dostawców faktury z tytułu obsługi reklamacji w procesie produkcyjnym.

Wszystkie opłaty z tytułu obsługi reklamacji w procesie produkcyjnym, które są pobierane w ramach procesu obsługi reklamacji w procesie produkcyjnym przez wnioskodawcę mają na celu odzyskanie kosztów ponoszonych przez wnioskodawcę w związku z koniecznością otwierania i obsługi procesów reklamacyjnych, zaangażowania odpowiedniej grupy pracowników zajmujących się reklamacjami. Prace te są ściśle związane z procesem produkcyjnym i dążeniem do zapewnienia jak najwyższej jakości wytwarzanych samochodów/części co stanowi podstawowy przedmiot/cel działalności wnioskodawcy. Brak zachowania należytej staranności na tym etapie skutkowałby w przyszłości zwiększeniem skali napraw gwarancyjnych, do wykonania których zobowiązany byłby już wnioskodawca. Wnioskodawca uzyskał potwierdzenie Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w L. (GUS), że obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z obsługi procesu reklamacji komponentów produkcyjnych stanowi element procesu produkcyjnego objętego klasyfikacją: PKWiU 29.1 POJAZDY SAMOCHODOWE, Z WYŁĄCZENIEM MOTOCYKLI (jeśli usługi będą świadczone w związku z wadliwymi komponentami do produkcji pojazdów samochodowych) albo PKWiU 29.3 CZĘŚCI I AKCESORIA DO POJAZDÓW (jeśli usługi będą świadczone w związku z wadliwymi komponentami do produkcji części do pojazdów) - "(...) obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z obsługi procesu reklamacji komponentów produkcyjnych, nie jest odrębnie klasyfikowane i mieści się w grupowaniu obejmującym działalność podstawową".

Analogiczne przypadki będą występować również w przyszłości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wynagrodzenie otrzymywane przez wnioskodawcę w ramach świadczonych usług prawidłowo jest kwalifikowane przez niego jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie zezwolenia i tym samym, ewentualny dochód osiągany w związku ze świadczeniem usług powinien korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. ?

Zdaniem wnioskodawcy, wynagrodzenie otrzymywane w związku ze świadczeniem usług stanowi przychód z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia i tym samym taki przychód powinien korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W ocenie Spółki, wynagrodzenie otrzymywane z tytułu świadczonych usług mieści się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu również dlatego, że usługi są immanentnie związane z procesem produkcyjnym prowadzonym na terenie SSE, gdyż ten aspekt działalności nie występowałby, jeżeli nie byłaby prowadzona działalność sklasyfikowana pod nr PKWiU dział 29, grupy 29.1, 29.3 na podstawie zezwolenia. Należy zwrócić uwagę, że pobierane wynagrodzenie za usługi stanowi de facto wynagrodzenie za angażowane moce produkcyjne oraz poniesione nakłady związane z realizacją zamówienia na produkty strefowe, co niewątpliwie stanowi element prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej (produkcyjnej/usługowej) na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, objętej zezwoleniem strefowym. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że obsługa procesu reklamacji jest niezbędna do zakończenia procesu wytworzenia produktu o określonej jakości. Również z przyczyn obiektywnych, pobierane opłaty od dostawców nie mogą być uznane za samodzielną działalność, ponieważ zawsze będą stanowić zdarzenie wynikające z podstawowej działalności wnioskodawcy.

Zdaniem organu interpretacyjnego w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe, czemu wyraz dał w zaskarżonej interpretacji.

Organ interpretacyjny w pierwszej kolejności przywołał adekwatne w sprawie przepisy prawa, mianowicie art. 17 ust. 1 pkt 34, art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p. oraz art. 12 i 16 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1010, ze zm.).

Odwołując się do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w tej sprawie, organ interpretacyjny zauważył następnie, że zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono przedmiot i warunki prowadzenia działalności. Z kolei wskazane wyżej regulacje prawne ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy.

Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest więc łączne wystąpienie dwóch warunków:

1. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,

2. uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji i dlatego - zdaniem organu interpretacyjnego - jeśli przedmiot działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również dochody z takiej działalności nie będą podlegałyby zwolnieniu.

Organ interpretacyjny podkreślił nadto, że zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w tym zezwoleniu.

Zwolnieniem podatkowym objęty jest zatem dochód wygenerowany bezpośrednio z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, wymienionej wprost w zezwoleniu.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia oraz ww. regulacje podatkowe na grunt analizowanej sprawy organ interpretacyjny stwierdził, że uzyskany przez Spółkę przychód w postaci wynagrodzenia z tytułu obsługi reklamacji w procesie produkcyjnym nie stanowi/nie będzie stanowić przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie uzyskanego zezwolenia. Tym samym, dochody uzyskane z tego tytułu nie korzystają/nie będą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wydaną interpretację indywidualną, pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu interpretacyjnego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pełnomocnik skarżącej zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i art. 14c § 2 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez nie odniesienie się do argumentów skarżącej wymienionych w jej stanowisku w sprawie oceny prawnej opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z których to wynika, że usługi polegające na obsłudze przez Spółkę procesu reklamacji dostarczonych przez dostawców nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych są częścią działalności gospodarczej świadczonej w ramach zezwolenia na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i w związku z tym wynagrodzenie otrzymane z tytułu ich świadczenia korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., a także poprzez nieuwzględnienie w ocenie prawnej stanowiska Spółki potwierdzenia Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w L., że obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z obsługi procesu reklamacji komponentów stanowi element procesu produkcyjnego objętego klasyfikacją PKWiU 29.1 albo 29.3;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dochód osiągnięty w związku ze świadczeniem usług przez Spółkę polegających na obsłudze procesu reklamacji dostarczonych przez dostawców nieprawidłowych (niezgodnych ze specyfikacją) komponentów produkcyjnych nie jest uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i tym samym nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

Nawiązując do wskazanych wyżej naruszeń przepisów o charakterze proceduralnym, pełnomocnik wskazał w pierwszej kolejności na specyfikę postępowania z wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Podkreślił, że organ ma obowiązek zawarcia oceny stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę. Tymczasem organ interpretacyjny pominął okoliczności wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę, nie uwzględniając, że obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z wykonywania na ich rzecz usług stanowią element procesu produkcyjnego objętego klasyfikacją PKWiU 29.1 albo 29.3 (a więc i treścią zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE), a także nie odniósł się w uzasadnieniu prawnym interpretacji do argumentów zawartych przez skarżącą w opisie stanu faktycznego.

Z kolei na poparcie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego autor skargi licznie powołał się na stanowiska sądów administracyjnych. Na ich gruncie skonstatował, że zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. może zostać objęty dochód ustalany łącznie z całej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika na terenie SSE w oparciu o wszystkie posiadane przez niego zezwolenia. Tym samym wyszczególnienie rodzajów działalności gospodarczej w zezwoleniu na jej prowadzenie na terenie SSE nie jest traktowane na gruncie ustawy podatkowej jako enumeratywny, zamknięty katalog przychodów, które mogą zostać objęte zwolnieniem od podatku dochodowego na postawie ww. przepisu. Zezwolenie nie powinno być traktowane jako wyłączne źródło, które wyznacza określone koszty i przychody tworzące dochód zwolniony od podatku (por. np. wyroki WSA w Rzeszowie i we Wrocławiu w sprawach o sygn. akt: I SA/Rz 345/16, I SA/Wr 1830/15 i I SA/Wr 70/16).

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w wydanej interpretacji.

Na rozprawie pełnomocnik organu interpretacyjnego na poparcie swojego stanowisko powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie o sygn. akt I SA/Go 383/14. Natomiast pełnomocnik skarżącej na poparcie swojego stanowiska powołał się dodatkowo na wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 1591/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie, czy wynagrodzenie otrzymywane przez wnioskodawcę w ramach świadczonych usług obsługi reklamacji dostarczanych przez dostawców nieprawidłowych komponentów produkcyjnych można zakwalifikować jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie zezwolenia i tym samym, ewentualny dochód osiągany w związku ze świadczeniem usług powinien korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Skarżąca prezentuje stanowisko, że wynagrodzenie otrzymywane z tytułu świadczonych usług mieści się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu dlatego, że usługi są immanentnie związane z procesem produkcyjnym prowadzonym na terenie SSE, gdyż ten aspekt działalności nie występowałby, jeżeli nie byłaby prowadzona działalność sklasyfikowana pod nr PKWiU dział 29, grupy 29.1, 29.3 na podstawie zezwolenia.

Natomiast organ interpretacyjny stoi na stanowisku, że każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową i dlatego jeśli przedmiot działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu.

W tak zarysowanym sporze należy przyznać jednak rację stronie skarżącej.

Organ interpretacyjny wydając zaskarżoną interpretację nie wziął pod uwagę okoliczności stanu faktycznego, którą podała skarżąca wnioskując o wydanie interpretacji indywidualnej, iż uzyskała potwierdzenie Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w L., że obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z obsługi procesu reklamacji komponentów produkcyjnych stanowi element procesu produkcyjnego objętego klasyfikacją: PKWiU 29.1 POJAZDY SAMOCHODOWE, Z WYŁĄCZENIEM MOTOCYKLI (jeśli usługi będą świadczone w związku z wadliwymi komponentami do produkcji pojazdów samochodowych) albo PKWiU 29.3 CZĘŚCI I AKCESORIA DO POJAZDÓW (jeśli usługi będą świadczone w związku z wadliwymi komponentami do produkcji części do pojazdów) - "(...) obciążenie dostawców opłatami wynikającymi z obsługi procesu reklamacji komponentów produkcyjnych, nie jest odrębnie klasyfikowane i mieści się w grupowaniu obejmującym działalność podstawową".

Ta okoliczność ma zdaniem Sądu znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur wydaje informacje dotyczące obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, ustalonych na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 997 z późn. zm. ), między innymi w zakresie:

PKD - POLSKA KLASYFIKACJA DZIAŁALNOŚCI (wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. - Dz. U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.).

PKWiU - POLSKA KLASYFIKACJA WYROBÓW I USŁUG (wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. - Dz.U. z 2015 r., poz. 1676 z późn. zm.).

Zatem gdyby organ interpretacyjny wziął pod uwagę wszystkie elementy stanu faktycznego podanego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej to mógłby dojść do zgoła odmiennych wniosków niż w zaskarżonej interpretacji. Tak więc zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p., mających istotny wpływ na wynik sprawy zasługiwał na uwzględnienie.

Zasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię w świetle przedstawionego przez skarżąca stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1010 oraz z 2018 r. poz. 650), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Odnosząc się do akcentowanej przez organ interpretacyjny konieczności dokonywania wykładni przepisów statuujących zwolnienia i ulgi podatkowe w sposób zgodny z ich językowym brzmieniem trzeba podkreślić, że wspomniana reguła interpretacyjna opiera się niejako na dwóch zakazach, mianowicie zabrania dokonywania interpretacji rozszerzającej, ale także zabrania dokonywania interpretacji zawężającej. Takiej zaś interpretacji zawężającej powołanego przepisu dokonał w ocenie Sąd organ interpretacyjny.

Również orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołuje się autor skargi określa jaki należy rozumieć zwrot: dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. I tak dla przykładu w wyroku NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 245/16 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, że dochodem z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. są wszelkie przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu. NSA we wskazanym wyżej wyroku uznał rekompensatę uzyskaną przez spółkę od kontrahenta, który ze względów biznesowych zmniejszył wielkość dokonanego pierwotnie zamówienia za objętą zwolnieniem przedmiotowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Również NSA z wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r. uznał, że przychody osiągnięte ze sprzedaży przez spółkę prawa do emisji CO2 są przychodami osiągniętymi z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE. Poglądy zawarte we wskazanych przykładowo wyrokach NSA Sąd orzekający w pełni podziela. Ponadto również WSA we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1364/10, który rozpatrywał wprawdzie odmienne, ale zbliżone zagadnienie nie miał wątpliwości, że koszty poniesione przez Spółkę z tytułu pokrycia kosztów usługi serwisowej w ramach obsługi reklamacji na częściach wyprodukowanych na terenie SSE bezpośrednio związane są z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i w związku z tym stanowią tzw. koszty strefowe

W ocenie Sądu, wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącą z tytułu świadczonych usług mieści się w zwolnieniu podatkowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. z uwagi właśnie na charakter usług obsługi reklamacji dostarczanych przez dostawców nieprawidłowych komponentów produkcyjnych. Po pierwsze dlatego, że usługi te są immanentnie związane z procesem produkcyjnym prowadzonym na terenie SSE, gdyż ten aspekt działalności nie występowałby, jeżeli nie byłaby prowadzona działalność sklasyfikowana pod nr PKWiU dział 29, grupy 29.1, 29.3 na podstawie zezwolenia. Po drugie nie da się wyprodukować odpowiedniej jakości produktu końcowego z użyciem wadliwych komponentów produkcyjnych. Po trzecie zaś wynagrodzenie za usługi obsługi reklamacji wadliwych komponentów stanowi de facto wynagrodzenie za angażowane moce produkcyjne oraz poniesione nakłady związane z realizacją zamówienia na produkty strefowe, co niewątpliwie stanowi element prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej (produkcyjnej/usługowej) na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, objętej zezwoleniem strefowym. Po czwarte pobierane opłaty od dostawców nie mogą być uznane za samodzielną działalność, ponieważ zawsze będą stanowić zdarzenie wynikające z podstawowej działalności skarżącej, objętej zezwoleniem.

Reasumując zatem wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącą z tytułu świadczonych usług obsługi reklamacji wadliwych komponentów pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i racjonalnym związku z przedmiotem działalności gospodarczej określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez Spółkę na obszarze SSE i nie ma przeszkód, aby uznać, że dochody z tej działalności mieszczą się w zwolnieniu podatkowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

W świetle powyższych rozważań Sąd nie podzielił stanowiska, na które powołał się pełnomocnik organu interpretacyjnego zawartego w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Go 383/14.

Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 4 P.p.s.a., zasadzając na rzecz strony skarżącej koszty postepowania w kwocie 697 zł, obejmujące wpis od skargi - 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego - 480 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687).