II SAB/Łd 201/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-22	
Data wpływu	2025-12-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka
Arkadiusz Blewązka /przewodniczący/
Beata Czyżewska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do załatwienia wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 54 par. 2, art. 119 pkt 4, art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1 pkt 3, par. 1a, art. 151, art. 200, art. 205 par.1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d, pkt 3; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Starosty Kutnowskiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Kutnowskiego do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącej S. M. z 27 października 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Starosta Kutnowski dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Starosty Kutnowskiego na rzecz skarżącej S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dj	
Uzasadnienie
27 października 2025 r. S. M., za pośrednictwem e-PUAP, zwróciła się do Starosty Kutnowskiego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej:

"1. Proszę o informację dotyczącą tego, kiedy zakończył swoją pracę w M. Ż. pan A. P. - były dyrektor. W jaki sposób został z nim rozwiązany stosunek pracy? Czy miał zapłacone za wykorzystany / niewykorzystany urlop. Czy Starostwo Powiatowe zamierza dochodzić zwrotu pensji z powodu nieprawnego jej pobierania (wyrok sądowy)?

2. W jakich godzinach pracują w M. w Ż. obecna kadra kierownicza- pani Dyrektor M. A., pani Wicedyrektor K. W., pani kierownik A. R. . W jakich godzinach pracują w innych podległych Starostwu Powiatowemu w Kutnie instytucjach - PCPR, Z. . Skany, ksera pism dowodowych proszę dołączyć do odpowiedzi.

Korespondencję w sprawie niniejszego wniosku proszę kierować na skrzynkę ePUAP: [...]."

Odpowiadając na wniosek pismem z 6 listopada 2025 r. Starosta Kutnowski poinformował, że uchwałą Nr 276/95/25 Zarząd Powiatu Kutnowskiego odwołał, z dniem 31 lipca 2025 roku, A. P. ze stanowiska Dyrektora M. . Wskazał także, że w pozostałym zakresie złożonego zapytania Powiat Kutnowski nie jest dysponentem informacji. Organ wyjaśnił również, że dysponentem informacji, o które wnioskodawczyni występuje jest M. w Ż. jako pracodawca dla zatrudnionych w nim osób. Organ prowadzący jedynie wykonuje czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora. Wobec powyższego zapytanie należy kierować do M. .

21 listopada 2025 r. S. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Kutnowskiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 27 października 2025 r., domagając się: pkt 1 - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; pkt 2 - zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. uzupełnienie informacji; pkt 3 - zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wskutek bezczynności organu skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP"), art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Motywując skargę jej autorka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdziła, że pomimo upływu terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił częściowej odpowiedzi. Wobec tego, w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Starosta Kutnowski wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ przytoczył treść wniosku z 27 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz udzielonej przezeń odpowiedzi na wniosek z 6 listopada 2025 r. Organ zaznaczył, że pismem z 6 listopada 2025 r. została udzielona odpowiedź na zadane pytanie w zakresie, w jakim informacją dysponuje organ tj. że Uchwałą Nr 276/95/25 Zarząd Powiatu Kutnowskiego odwołał z dniem 31 lipca 2025 roku, A. P. ze stanowiska Dyrektora M. w Ż. . W ww. piśmie S. M. została poinformowana, że w pozostałym zakresie złożonego zapytania Starosta Kutnowski nie jest dysponentem informacji. Dysponentem informacji w pozostałym zakresie, o które skarżąca wnioskowała jest M. w Ż. jako pracodawca dla zatrudnionych w nim osób i wskazano, że zapytanie należy kierować do M. w Ż. . Zakres zapytania w kwestii dotyczącej dochodzenia zwrotu pensji oraz godzin pracy pracowników M. w Ż. dotyczy kompetencji Dyrektora Placówki wynikających z przepisów prawa tj.:

- art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karty Nauczyciela - szkołą/placówką kieruje Dyrektor, jest przełożonym służbowym wszystkich pracowników szkoły;

- art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawa oświatowego - dyrektor szkoły/placówki w szczególności kieruje działalnością szkoły,

- art. 68 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawa oświatowego - dyrektor jest kierownikiem zakładu dla zatrudnionych w szkole/placówce nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami.

- art. 3 ustawy z dnia 16 czerwca 1974 r. Kodeksu Pracy zawiera definicje pracodawcy tj. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej jeżeli zatrudnia ona pracowników.

W związku z powyższym odpowiedź udzielona pismem z 6 listopada 2025 r. wyczerpała informacje, w zakresie jakim Starosta Kutnowski dysponował żądaną informacją, a skarżąca została poinformowana, kto jest dysponentem informacji w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu, co uzasadniało rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Starosta Kutnowski pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 27 października 2025 r., w którym S. M., domagała się udostępnienia informacji publicznej następującej treści:

"1. Proszę o informację dotyczącą tego, kiedy zakończył swoją pracę w M. Ż. pan A. P. - były dyrektor. W jaki sposób został z nim rozwiązany stosunek pracy? Czy miał zapłacone za wykorzystany/ niewykorzystany urlop. Czy Starostwo Powiatowe zamierza dochodzić zwrotu pensji z powodu nieprawnego jej pobierania (wyrok sądowy)?

2. W jakich godzinach pracują w M. w Ż. obecna kadra kierownicza - pani Dyrektor M. A., pani Wicedyrektor K. W., pani kierownik A. R. . W jakich godzinach pracują w innych podległych Starostwu Powiatowemu w Kutnie instytucjach - PCPR, Z. w Ż. . Skany, ksera pism dowodowych proszę dołączyć do odpowiedzi."

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych w pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.").

W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Po myśli art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. W sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, jak również w sytuacji, o której mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, by uwolnić się od zarzutu bezczynności.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

Dla uznania bezczynności organu konieczne jest wobec tego ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi (vide: wyrok NSA z 17 maja 2023 r., III OSK 1236/22).

W okolicznościach kontrolowanej sprawy bezspornym jest, że Starosta Kutnowski będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko jest w jej posiadaniu.

Przechodząc dalej do oceny, czy żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d, pkt 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że żądane przez skarżącą informacje posiadają walor informacji publicznej.

Treść wniosku dostępowego z 27 października 2025 r. w zestawieniu z udzieloną nań przez organ pisemną odpowiedzią z 6 listopada 2025 r. dowodzi, że Starosta Kutnowski ustosunkował się do niego częściowo. Mianowicie, organ w piśmie z 6 listopada 2025 r. wskazał, że uchwałą Nr 276/95/25 Zarząd Powiatu Kutnowskiego odwołał, z dniem 31 lipca 2025 roku, A. P. ze stanowiska Dyrektora M. w Ż. . Dodatkowo organ podał, że w pozostałym zakresie złożonego zapytania Powiat Kutnowski nie jest dysponentem informacji. Organ wyjaśnił również, że dysponentem informacji, o które wnioskodawczyni występuje jest M. w Ż. jako pracodawca dla zatrudnionych w nim osób. Organ prowadzący jedynie wykonuje czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora. Wobec powyższego zapytanie należy kierować do M. w Ż. . Przyjąć w związku z powyższym trzeba, że organ co do zasady udostępnił w drodze czynności materialno-technicznej informację publiczną odnoszącą się do punktu 1 wniosku obejmującego pytanie – "kiedy zakończył swoją pracę w M. Ż. A. P. - były dyrektor. W jaki sposób został rozwiązany stosunek pracy z A. P. choć nie zostało to wprost wyartykułowane w treści odpowiedzi na wniosek. W pozostałym zakresie organ poinformował wnioskodawczynię, że nie jest dysponentem informacji.

Zauważyć w związku z powyższym należy, że na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym, które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, powszechnie aprobowany jest pogląd przyjmujący, że z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji i została przez niego wytworzona, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów, a w związku z tym obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Komentarz do art. 4, uwaga 6, Lex online, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z 28 listopada 2019 r., II SAB/Kr 397/19; w Gdańsku z 25 stycznia 2024 r., III SAB/Gd 239/23; we Wrocławiu z 12 września 2023 r., IV SAB/Wr 196/23; w Gorzowie Wielkopolskim z 23 sierpnia 2023 r., II SAB/Go 52/23; w Rzeszowie z 6 czerwca 2023 r., II SAB/Rz 37/23 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 sierpnia 2016 r., I OSK 122/15 i 26 lutego 2020 r., I OSK 3401/18; z 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24 - dostępne jak wyżej wskazano). Oznacza to, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Tak więc dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest to, czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę. Nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także, jakie przepisy prawa materialnego i czy w ogóle zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy, obowiązek przekazania dotyczy nie tylko tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, ale także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku konieczności prowadzenia dokumentacji. A contrario z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej stanowi negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku, o czym adresat wniosku winien poinformować wnioskodawcę by uwolnić się od zarzutu bezczynności. Jednakże aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić (vide: wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21 - Lex nr 3189017). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (vide: wyroki NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09; z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, 14 września 2023 r., III OSK 1209/12, 13 czerwca 2024 r., III OSK 2234/22, 12 grudnia 2024 r., III OSK 1752/24, 14 stycznia 2025 r., III OSK 1739/24, 11 kwietnia 2025 r. III OSK 1421/24 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że organ z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ustosunkował się do punktu 1 wniosku dostępowego, co czyni skargę w tym zakresie niezasadną. Organ nie odniósł się natomiast wprost do punktu 2 wniosku, co uzasadnia podniesiony w skardze zarzut bezczynności. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że jego odpowiedź dotyczyła również godzin pracy pracowników M. w Ż., niemniej jednak zauważyć trzeba, że w świetle art. 54 § 2 p.p.s.a. argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę nie może zastępować czy uzupełniać działań podmiotu zobowiązanego podjętych w ramach rozpoznania wniosku dostępowego. Uwadze Starosty umknął bowiem fakt, że strona skarżąca pytała również o godziny pracy w innych podległych Starostwu Powiatowemu w Kutnie instytucjach – PCPR, Z. w Ż.. Odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako uzupełnienie podejmowanych przez podmiot zobowiązany czynności. W odpowiedzi na skargę organ powinien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć wyraz w działaniach podjętych w celu rozpoznania wniosku dostępowego.

Na marginesie poczynionych dotychczas rozważań zauważyć trzeba, że w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej składa się z kilku punktów, zaś w każdym z tych punktów wnioskodawca sformułował kilka pytań, organ chcąc uwolnić się od zarzutu bezczynności powinien jasno i rzeczowo ustosunkować się do każdego z punktów i pytań z osobna, co pozwoliłoby dodatkowo uniknąć jakichkolwiek niedomówień co do zakresu udzielonej przezeń odpowiedzi.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Starostę Kutnowskiego do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącej S. M. z 27 października 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Na powyższą ocenę rzutuje fakt, że organ pismem z 6 listopada 2025 r. z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odniósł się do wniosku, choć uczynił to nie w pełnym zakresie. Bezczynność organu choć ewidentna, to jednak nie miała charakteru rażącego. Nie była celowa i zamierzona, nie była również wyrazem lekceważącego podejścia organu do wniosku skarżącej.

W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie.

W punkcie 4 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego należnych skarżącej od organu. Zasądzona kwota 100 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi.

Zasady zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego unormowane zostały w art. 200 p.p.s.a. Na gruncie powyższego unormowania ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości zasądzenia od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

dj