Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia oddala skargę.

Pismem z 22 sierpnia 2023 r. P. P. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Przedstawiając opis zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą oraz na dzień złożenia wniosku jest krajowym rezydentem podatkowym. Działalność skarżącej dotyczy w szczególności wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD [...]). Na moment złożenia wniosku skarżąca jest opodatkowana na zasadach przewidzianych w Rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PDOP"), tj. ryczałtem od dochodów spółek. Wnioskodawczyni spełnia zatem wszystkie warunki opodatkowania ryczałtem.

Skarżąca zamierza wnieść wkładem niepieniężnym (aportem) nieruchomość, niestanowiącą przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, do spółki typu special limited partnership (Societe en commandite speciale) z siedzibą w [...] (dalej: "S."). Według prawa [...] S. nie posiada osobowości prawnej. Zgodnie zaś z prawem podatkowym [...] podatnikami podatku dochodowego są wspólnicy S. a nie sama spółka. Wnioskodawczyni będzie dysponować w S. "partnership interest", które nie są udziałami ani akcjami w kapitale spółki. Skarżąca będzie wspólnikiem o ograniczonej odpowiedzialności, tj. jako limited partner.

Wyjaśniono również, że kwestie związane z funkcjonowaniem S. zostały uregulowane w przepisach prawa [...], tj. w ustawie z dnia 10 sierpnia 1915 r. o spółkach handlowych (L. Act of 10th August 1915 on commercial companies) (dalej jako: "Prawo Spółek"). Wnioskodawczyni przedstawiła przy tym oryginalny tekst określonych przepisów wskazanego aktu w języku [...] oraz w tłumaczeniu na język [...] Uznano, że przytoczone przepisy przesądzają o braku posiadania przez S. osobowości prawnej oraz braku statusu podatnika podatku dochodowego. Prawa udziałowe skarżącej w S. nie są reprezentowane poprzez instrumenty finansowe. Żaden z przepisów Prawa Spółek nie stanowi, że "partnership interests" stanowi "ogół praw i obowiązków w S.". Pojęcie "ogółu praw i obowiązków" jest pojęciem jedynym w swoim rodzaju, które jest pojęciem ustawowym k.s.h. Prawa, obowiązki i status wspólnika spółki cywilnej kodeks cywilny nie określa jako "ogół praw i obowiązków". Na tej samej zasadzie Prawo Spółek nie określa praw udziałowych, czy szerzej, statusu wspólnika w S. jako "ogół praw i obowiązków". Innymi słowy, żaden przepis Prawa Spółek nie przewiduje, że prawa do udziału w zysku S. stanowią "ogół praw i obowiązków" który pokrywałby się pojęciowo z hipotezą przepisu art. 28j ust. 1 pkt 5 ustawy o PDOP.

Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zadała pytanie czy status wnioskodawczyni w S. oraz udział w zysku S. nie doprowadzi do utraty przez wnioskodawczynię prawa do opodatkowania ryczałtem?

W ocenie skarżącej jej status wspólnika w S. oraz udział w zysku S. nie doprowadzi do utraty prawa do opodatkowania ryczałtem.

Pismem z 30 października 2023 r. wezwano skarżącą m. in. o jednoznaczne wskazanie czy status wspólnika w S. oraz dysponowanie przez skarżącą partnership interest w S. będzie oznaczać posiadanie przez nią ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną oraz innych praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym czy też tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym lub w instytucji wspólnego inwestowania.

W odpowiedzi skarżąca w piśmie z 20 listopada 2023 r. stwierdziła, że nie może oraz nie powinna dokonywać oceny, o której mowa w wezwaniu. Powyższe stanowi obowiązek organu, którego nie może on przenieść na wnioskodawczynię. Taka informacja wskazana w opisie zdarzenia przyszłego, stanowiłaby wówczas element zdarzenia przyszłego, co mogłoby się przyczynić do pozbawienia ochrony wynikającej z interpretacji indywidualnej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 30 listopada 2023 r., nr [...] pozostawił wniosek skarżącej o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Uznano, że skarżąca nie uzupełniła wniosku o informacje wskazane w wezwaniu. Powyższe uniemożliwia merytoryczne wypowiedzenie się, co do skutków podatkowych przedstawionych we wniosku okoliczności. Stwierdzono również, że ocena kwestii objętych pytaniem organu nie może być dokonana przez organ bowiem nie jest ona uregulowana przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Ocenia ta odnosi się do przepisów prawa podatkowego [...].

Skarżąca wniosła zażalenie na wskazane powyżej postanowienie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o merytoryczne rozpoznanie wniosku.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 15 lutego 2024 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje uprzednie rozstrzygnięcie z 30 listopada 2023 r.

Podtrzymano stanowisko, że skarżąca w piśmie z 20 listopada 2023 r. nie udzieliła odpowiedzi na pytanie organu. Podtrzymano również pogląd, że ocena kwestii objętej pytaniem nie mogła być dokonana przez organ. Ocena ta odnosi się bowiem do prawa podatkowego [...].

Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie Dyrektora z 15 lutego 2024 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia wydanego w pierwszej instancji w całości w związku z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz w efekcie niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku wymagane przez te przepisy zostały spełnione; w konsekwencji wnioskodawczyni została pozostawiona w stanie niepewności co do ciążących na niej obowiązków wynikających z prawa podatkowego;

2) art. 3 pkt 2, art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, pomimo że wniosek spełnił wymogi formalne wniosku o interpretację indywidualną oraz dotyczył przepisów prawa podatkowego w rozumieniu O.p.; wydanie interpretacji nie wymagało również dokonywania ustaleń faktycznych organ powinien oprzeć się na opisie stanu faktycznego zawartym we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu należało orzec o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Wskazuje się, że wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi na pytanie postawione w wezwaniu z 20 listopada 2023 r. oraz, że dokonanie oceny poruszonej w tym pytaniu kwestii przez organ jest niemożliwe z uwagi na fakt, że ocena ta wymaga odniesienia się do przepisów prawa podatkowego zagranicznego. Skarżąca podnosi z kolei, że organ nie może żądać aby w opisie stanu faktycznego dokonywano oceny prawnej, czy też wskazywano czy dane prawo majątkowe stanowi "ogół praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną". Dokonanie oceny prawnej jest bowiem zadaniem organu.

Rację w sporze należało przyznać organowi podatkowemu.

Stosownie do postanowień art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Na mocy art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m. in. art. 169 § 1-2 i 4 tego aktu. W świetle art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jak stanowi zaś art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w przytoczonym ostatnio przepisie należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji.

Organ interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Co przy tym szczególnie doniosłe indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której to rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada [por. uchwała NSA z 07 lipca 2014 r., II FPS 1/14]. W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku. Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Z zastosowaniem się jednak do takich interpretacji prawodawca powiązał określone skutki, zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. W kontekście przytoczonego przepisu podkreślenia wymaga, że wyrażona w tym przepisie funkcja ochronna interpretacji aktualizuje się jedynie w sytuacji gdy adresat tejże interpretacji się do niej zastosuje. Innymi słowy funkcja ochronna interpretacji indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką interpretację pozyskał do stanowiska w niej wyrażonego. Najdalej idącym skutkiem zastosowania się do uzyskanej interpretacji jest uregulowane w art. 14m § 1 O.p. zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.

W realiach niniejszej sprawy wyjaśnić również należy, że specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe [tak: wyrok NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1543/13]. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej [tak: wyrok NSA z 05 maja 2015 r., II FSK 918/13]. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14]. W konsekwencji organ podatkowy wydając interpretację indywidualną jest bezwzględnie związany opisem stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku.

W realiach niniejszej sprawy skarżąca zwróciła się do organu z pytaniem ukierunkowanym na ustalenie czy jej status w S. oraz udział w zysku tego podmiotu nie doprowadzi do utraty prawa do opodatkowania na zasadach określonych w Rozdziale 6b ustawy o PDOP.

Istotne znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie miały postanowienia art. 28j ust. 1 ustawy o PDOP. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu ryczałem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie warunki określone w art. 28j ust. 1 pkt 1-7. Jednym z tych warunków, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 5 jest nieposiadanie udziałów (akcji) w kapitale innej spółki, tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym lub w instytucji wspólnego inwestowania, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną oraz innych praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika przy tym, ze wnioskodawczyni zamierza wnieść aport do S. . Wyjaśniono przy tym, że wskazana spółka z siedzibą w L. , zgodnie z jego prawem nie posiada osobowości prawnej. Podatnikami podatku dochodowego są wspólnicy tego rodzaju spółki a nie sama spółka.

Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego należy zwrócić uwagę na definicję legalną przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p. pod pojęciem tym należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez kraj umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez kraj innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Z kolei pod pojęciem ustaw podatkowych zgodnie z art. 3 pkt 1 analizowanego aktu należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Dostrzec przy tym należy, że pojęcie ustawy zalicza się do tzw. pojęć zastanych. Zostało ono użyte na gruncie Konstytucji w znaczeniu ukształtowanym we wcześniej obowiązujących przepisach konstytucyjnych. Przyjmuje się zgodnie, że ustawa to akt normatywny o charakterze powszechnie obowiązującym, wydany przez parlament w specjalnej, wieloetapowej procedurze, której główne elementy są unormowane w art. 118–123 Konstytucji RP [tak: P. Radziewicz [w:] Konstytucja R. P.. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, W. 2023, art. 87].

Kierując się brzmieniem powyższych definicji nie może budzić wątpliwości, że regulacje obcego prawa nie mieszczą się w pojęciu przepisów prawa podatkowego.

Rozważyć należy jaki wpływ powyższa okoliczność powinna wywierać na tok rozpatrywania wniosku skarżącej w niniejszej sprawie.

Analizując powyższą kwestię należy odwołać się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym wskazuje się, że wnioskodawca może być zobowiązany przez organ do podania jakie skutki prawne wywołało lub wywoła zdarzenie opisane we wniosku o interpretacje np. w zakresie prawa handlowego, cywilnego, rodzinnego itd. lub nawet prawa podatkowego państwa obcego, do którego interpretacji nie są powołane krajowe organy podatkowe w ramach procedury wydawania interpretacji podatkowych [tak: wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., II FSK 2454/12].

Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązkiem podmiotu występującego o wydanie interpretacji jest przedstawienie w opisie stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego nie treści samych przepisów obcego prawa, bowiem krajowe organy podatkowe nie są właściwe do dokonywania ich wykładni lecz skutków ich zastosowania, które są istotne z punktu widzenia stosowania przepisów prawa krajowego. W sytuacji, gdy stosownie do postanowień art. 14b § 3 O.p. to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego, to wnioskodawcę obciąża obowiązek przedstawienia skutków określonego zdarzenia faktycznego i prawnego oraz konsekwencji wynikających z prawa obcego [por.: wyrok NSA z 20 marca 2013 r., II FSK 1510/11].

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji. Trafnie zwrócono się do wnioskodawczyni o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego poprzez jednoznaczne wskazanie, czy status wspólnika w S. oraz dysponowanie przez wnioskodawczynię partnership interest w S. będzie oznaczać posiadanie ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną oraz innych praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym czy też tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym lub w instytucji wspólnego inwestowania.

Mając zaś na uwadze nie udzielenie przez skarżącą odpowiedzi na to pytanie trafnie orzeczono o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Wbrew zapatrywaniom skarżącej organ podatkowy nie miał jakichkolwiek kompetencji do weryfikowania w trybie postępowania interpretacyjnego tego czy posiadanie przez nią partnership interest w S. należy uznać za m. in. posiadanie ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 5 ustawy o PDOP. Jak wynika z powyższych rozważań w przypadku przedstawienia opisu stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego z elementem prawa obcego wnioskodawca może być zobowiązany przez organ do podania jakie skutki prawne wywołało lub wywoła zdarzenie opisane we wniosku o interpretacje np. w zakresie prawa handlowego. Powtórzyć w tym miejscu należy, że obowiązkiem podmiotu występującego o wydanie interpretacji jest przedstawienie w opisie stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego nie treści samych przepisów obcego prawa podatkowego a ich skutków prawnych. W toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są bowiem w żadnej mierze uprawnione do przeprowadzania wykładni obcego prawa. Akty prawne państw trzecich nie mieszą się bowiem w definicji przepisów prawa podatkowego sformułowanej w art. 3 pkt 2 O.p. Zamierzonego rezultatu nie może przy tym wywrzeć odwołanie się w skardze do wyroku WSA w Poznaniu z 07 listopada 2023 r., I SA/Po 683/23; WSA w Bydgoszczy z 10 października 2023 r., I SA/Bd 375/23 oraz WSA w Krakowie z 12 kwietnia 2023 r., I SA/Kr 147/23. Wskazane orzeczenia zapadły w nieporównywalnych okolicznościach faktycznych, w których brak było elementów z udziałem prawa obcego. W sprawach tych wnoszono bowiem o dokonanie wykładni przepisów normujących tzw. ulgę IP Box.

W konsekwencji uznać należy, że zapadłe w sprawie postanowienia odpowiadają prawu. Rozstrzygnięcia te stanowią w szczególności wynik prawidłowego zastosowania postanowień art. 14g § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 169 O.p. Prawidłowo uznano również, że regulacje obcego prawa nie mieszczą się w definicji przepisów prawa podatkowego sformułowanej w art. 3 pkt 2 powołanego aktu. Za oczywiście bezzasadne należało uznać zarzuty skargi podniesione w pkt 1 jej petitum. W realiach niniejszej sprawy nie mogło dojść do naruszenia art. 165a O.p. bowiem przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia organu. Przepis ten stosowany odpowiednio na mocy art. 14h rozważanej ustawy uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania interpretacyjnego gdy tymczasem w realiach niniejszej sprawy wydane zostało rozstrzygnięcie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.