Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji skargę oddala

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art.156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 267 z 27 stycznia 2013 r. tekst jednolity, dalej "k.p.a."), stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: "nadbudowa, przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego na cele mieszkalne z zewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.-kan., kotłownią gazową, c.o., wentylacji mechanicznej oraz ociepleniem elewacji od strony podwórka" na działce nr [...] obr. [...]-[...] przy ul. [...] w [...]".

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji zostało wszczęte z urzędu, po zawiadomieniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który we wniosku o rozważenie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazał – rozpoczęcie robót budowlanych bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich wykonanie.

Po wyjaśnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda [...] ( dalej "organ I instancji", "Wojewoda") stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jedynie ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, które wymagają uzyskania takiej decyzji. Celem decyzji o pozwoleniu na budowę jest umożliwienie inwestorowi realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Wskazał, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego i prowadzenie prac przy jego budowie – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę stanowi naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i w takiej sytuacji organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do przyjęcia toku postępowania określonego w art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego.

Wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że przeprowadzona w dniu 15 kwietnia 2008 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kontrola robót budowlanych prowadzonych w budynku frontowym przy ul. [...] w [...], wykazała wykonanie prac budowlanych na poddaszu budynku jak i innych częściach tego budynku. Były to następujące prace budowlane: wykonanie 3 biegów schodów żelbetowych wraz z podestem, nadmurowanie ścian kolankowych, rozwinięcie wewnętrznej instalacji wod.-kan., wykonanie połaci dachowych od strony podwórza. Zakres wykonanych prac pokrywał się z zakresem prac, na które Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] udzielił pozwolenia na budowę.

Wobec tego w ocenie Wojewody, Prezydent Miasta [...] udzielając pozwolenia na budowę na roboty budowlane, które zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, naruszył w sposób rażący art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Nadto za okoliczność pozostającą bez znaczenia, uznał, że organ nadzoru budowlanego nie zakończył postępowania administracyjnego w odniesieniu do samowolnie wykonanych robót w budynku frontowym przy ul. [...] w [...]. Podkreślił, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie może służyć legalizacji samowoli budowlanej.

W odwołaniu od decyzji Wojewody stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę, A. L. (dalej "skarżąca"), zarzuciła organowi:

a) obrazę przepisów postępowania:

-) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z . 156 § 2 k.p.a. poprzez jej nietrafną wykładnię i zastosowanie, podnosząc przy tym, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wywołała nieodwracalne skutki prawne,

-) art. 16 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a.,

-) art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a.,

-) art. 7. 77 oraz 107 k.p.a.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przez organ I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Wojewodę.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nietrafne zastosowanie normy art. 156 § 2 k.p.a., gdyż w jej ocenie doszło do nieodwracalnych skutków prawnych, co spowodowało znaczny nakład finansowy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. L. pozwolenia na nadbudowę, przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego na cele mieszkalne z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.-kan., kotłownią gazową, c.o., wentylacji mechanicznej oraz ociepleniem elewacji od strony podwórka na działce nr ew [...], przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i podzielił stanowisko Wojewody [...], iż badana w trybie nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Za powyższym stanowiskiem przemawia również literalna wykładnia art. 28 ust. 1 w/w ustawy - roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - co oznacza, że nie tylko zakończenie, ale również rozpoczęcie i prowadzenie robót przed uzyskaniem pozwolenia na budowę stoi w oczywistej sprzeczności z cytowanym przepisem. Stosownie do art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Według organu odwoławczego zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jednoznacznie i bezspornie wskazuje, że przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], w budynku przy ul. [...] w [...] wykonano następujące prace budowlane: trzy biegi schodów, nadmurowano ściany kolankowe od strony podwórza i wykonano pięć otworów okiennych, przemurowano i nadmurowano ściany wewnętrzne(równoległa do ściany frontowej), przemurowano kominy w strefie poddasza, usunięto elementy konstrukcyjne w więźbie dachowej, rozwinięto wewnętrzną instalację wod.-kan., wykonano połać dachową od strony podwórza, obłożono ściany graniczne od wewnątrz w trakcie od podwórza bloczkami [...], wykonano właz na dach od strony podwórza oraz wykonano pokrycie połaci dachowej w ¾ powierzchni dachu od strony podwórza. Natomiast w poddaszu oficyny prawej dokonano adaptacji lokalu mieszkalnego, doprowadzono instalacje wewnętrzne oraz przebudowano elementy konstrukcji dachowej.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził brak w aktach sprawy dokumentacji potwierdzającej wykonanie prac budowlanych na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę, jak również brak legalizacji rozpoczętych prac bądź orzeczenia w stosunku do nich nakazu rozbiórki.

W konkluzji GINB wskazał, że wydana decyzja przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 28 ust. 1 oraz 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Powyższe naruszenie wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja inwestycji nie oznacza nieodwracalności skutków prawnych uniemożliwiających stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodał w zakresie wywodów zawartych w odwołaniu, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, nadto za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z nie poinformowaniem stron o możliwości zapoznaniu się z aktami sprawy. Nie dopatrzył się również innych naruszenia przepisów postępowania zaznaczonych w odwołaniu.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wniosła A. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła naruszenie :

-) prawa stanowiące podstawę wznowienia postępowania, tj.: art. 10 § 1 k.p.a.,

-) art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez niezawiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkich stron,

-) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a., poprzez jej nietrafną wykładnię i zastosowanie, a w szczególności błąd w ustaleniach faktycznych i nietrafnym stwierdzeniu, iż wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy wszczęte już prace budowlane stanowić będzie rażącą obrazę normy art. 32 ust. 4aPrawa budowlanego,

-) art. 16 § 1 k.p.a., poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, art. 8 k.p.a. poprzez przerzucenie nieprawidłowego działania organu na stronę postępowania,

-) art. 7, 77 oraz 107 k.p.a., poprzez aprobatę działań Wojewody [...], które polegało na całkowitym zaniechaniu zbadania czy zachodzą przesłanki dla odmowy stwierdzenia nieważności.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że doszło do rażącej obrazy art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Nadto podkreślono zarzuty stanowiące przesłanki wznowieniowe, okoliczności związane z wadliwie ustalonym stanem faktycznym, co doprowadziło do błędnego wskazania naruszenia treści art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Autor skargi wywiódł argumenty dotyczące art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy na jej mocy doszło do nieodwracalnych skutków prawnych.

W ocenie autora skargi, organy zaniechały przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania, celem ustalenia kręgu stron postępowania.

W podsumowaniu skargi, zaznaczono, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, kiedy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem kwestionowana decyzja nie narusza prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badając prawidłowość wydawanych aktów administracyjnych Sąd uwzględnia zastosowanie oraz trafność wykładni przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Analiza akt sprawy wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe, ograniczające się do ustalenia, czy badane rozstrzygnięcie organu administracyjnego nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad - wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na oczywistej sprzeczności treści rozstrzygnięcia z naruszonym przepisem prawa. Celem postępowania niewaznościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji dla ustalenia czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

W ocenie Sądu wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wada zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w sposób rażący naruszała przepis art. 28 ust. 1 i 32 ust. 4a Prawa budowlanego.

W postępowaniu nieważnościowym wbrew wynikającej z art. 16 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji ostatecznych wyjątkowo, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną i w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99).

Niewątpliwie decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany wydana została po wykonaniu części prac budowlanych co potwierdza: pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, protokół z kontroli robót budowlanych z dnia 15 kwietnia 2008 r. w budynku przy ul. [...] w [...] oraz pośrednio sam projekt budowlany, w którym przewidziano wykonanie prac budowlanych, które zostały już zrealizowane. Prawidłowo zatem organy wskazały, że decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na tym, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie zaś do art. 32 ust. 4a prawa budowlanego nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Tym samym Sąd nie podziela wywodów skargi odnoszących się do błędów w ustaleniach faktycznych. W tym zakresie jest ugruntowane orzecznictwo Sądów administracyjnych (wyroki w sprawach VII SA/Wa 1349/2005, VII SA/Wa 516/2004, VII SA/Wa 366/09, II OSK 1318/09). W wyrokach tych jednoznacznie stwierdza się, iż niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, jeśli inwestycja została zrealizowana.

Dlatego tez stwierdzić należy, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy organy administracji orzekające w sprawie słusznie uznały, iż wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta [...] nr [...], z dnia [...] lipca 2012 r., nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie powinna budzić wątpliwości konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji jako dotkniętej wskazaną kwalifikowaną wadą prawną.

Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy budowa została już zrealizowana, rażąco narusza art. 28 ust 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdyby przyjąć dopuszczalność wydania pozwolenia na budowę po zakończeniu robót budowlanych, to elementy konieczne decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogłyby być w niej zamieszczone, bowiem dotyczyłyby stanu, który został już zakończony, a nie który ma dopiero nastąpić. Nie jest celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ani legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też nie może taka decyzja dokonywać oceny robót już wykonanych. W konsekwencji więc oczywistym winno być, że pozwolenie na budowę mogło być udzielone przed rozpoczęciem, a nie w trakcie lub po zakończeniu robót budowlanych.

Inwestor, który rozpoczyna budowę przy braku ostatecznej decyzji, niewątpliwie naruszył jednoznaczny w swej treści art. 28 Prawa budowlanego i tym samym naraża się on na ryzyko, iż decyzja zezwalająca na budowę zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Strona skarżąca w skardze przedstawiła dokonaną przez siebie wykładnię kwestionowanych przepisów, z którą nie sposób się zgodzić.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w tym naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., to wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut powyższy może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (m.in. wyroki NSA z dnia: 11 stycznia 2013r., sygn. akt II GSK 1142/11; 18 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1490/11; 16 października 2012r., Sygn. akt II OSK 1122/11; 2 września 2009r., sygn. akt II OSK 1320/08; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt II GSK 431/12). Po wtóre, obowiązek o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a. dotyczy wyłącznie dowodów zebranych przez organ. A contrario, jeżeli organ administracji nie załącza nowych dokumentów przepis art. 10 § 1 K.p.a. nie znajduje zastosowania (wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2009r., sygn. akt I SA/Łd 1426/08).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż po pierwsze odwołująca się nie podjęła nawet próby wskazania, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać w związku z brakiem zawiadomienia przez organ wojewódzki, o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a. Po wtóre, podkreślenia wymaga, iż w toku postępowania po doręczeniu stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania do organu wojewódzkiego nie wpłynęło żadne pismo od skarżącej.

Kolejny zarzut skargi dotyczący nie zawiadomienia wszystkich stron postępowania, jest również niezasadny. Warto w tym miejscu przytoczyć przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 203 ze zm.). Z przepisów tejże ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, nalezą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przepisy art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Rozstrzygnięcia zaś przyznające prawa lub nakładające obowiązki na właścicieli lokali dotyczą praw i obowiązków właścicieli innych lokali tylko w takim zakresie, w jakim są oni członkami wspólnoty mieszkaniowej.

W orzecznictwie przyjmuje się, iż uregulowanie art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali oznacza, że to zarząd reprezentuje wspólnotę na zewnątrz, a w każdym razie uregulowanie to nie wyklucza działania członków wspólnot na zewnątrz w obronie własnych praw. W tym miejscu zauważyć należy, że jeżeli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny własny interes prawy, to istnieje podstawa aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie w której może wystąpić także wspólnota. ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999r. IV SA 1996/97, LEX nr 48720 i wyrok SA z dnia 13 grudnia 1999r., IV SA 1997/97 LEX nr 48719). Natomiast w wyroku z dnia 23 stycznia 2008r. II OSK 1912/06, LEX 510758 Naczelny Sąd Administracyjny doprecyzowując powyższy pogląd wskazał, iż właściciel lokalu (członek wspólnoty) może wykazać swój indywidualny interes prawny w sprawach nie dotyczących nieruchomości wspólnej, zaś czynności prawne w tym zarządzaniu rzeczą, czynności faktyczne, np remont, konserwacja i czynności polegające na załatwieniu spraw urzędowych dotyczących rzeczy wspólnej, przed urzędami i sądami należą do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd.

Stanowisko skarżącej dotyczące wywołania przez decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], nieodwracalnych skutków prawnych jest błędne. Wskazać należy, iż nieodwracalność skutków prawnych decyzji, o której stanowi art. 156 § 2 k.p.a., należy rozpatrywać wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i przysługujących organom administracji publicznej środków prawnych, które umożliwiają przywrócenie stanu zgodnego prawem. W warunkach niniejszej sprawy, skutek taki osiągnięty zostanie właśnie poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Powyższe umożliwi z kolei przeprowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego, w ramach jednak odrębnego postępowania, o którego skutkach w ramach prowadzonego obecnie przesądzać nie można. Ostatecznie jednak dojdzie bądź do legalizacji samowoli budowlanej bądź też do rozbiórki w zakresie zrealizowanych samowolnie robót budowlanych. Legalizacji robót budowlanych nie służy bowiem, co zaznaczyć należy, decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Zauważyć jednocześnie należy, iż ewentualne zachowanie przeprowadzonej samowolnie inwestycji budowlanej w niezmienionym stanie na skutek jej legalizacji, a zatem swego rodzaju nieodwracalność stanu faktycznego, z którą będziemy mieli do czynienia w tej sytuacji, nie jest tożsama z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji, wydanej w trakcie jej realizacji. Nieodwracalność skutków prawnych decyzji, o której stanowi art. 156 § 2 k.p.a., odnosi się bowiem nie do stanu faktycznego, lecz do zdarzeń prawnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2012 r., w sprawie II OSK 1318/09.

Zarzut skargi co do kosztów legalizacji samowoli budowlanej, przerzucania na stronę, jak wskazuje autor skargi jest chybiony. Ponadto nie ma on znaczenia dla niniejszej sprawy.

Również na marginesie potwierdzić za organem należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).