Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 24 października 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ) postanowieniem z 24 października 2025 r. znak: [...] odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku M. F. (dalej: wnioskodawca, skarżący) o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w L. (dalej: Burmistrz) z 8 listopada 2001 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz decyzją z 8 listopada 2001 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku F. F.– właścicielki działki numer ewidencyjny [...] o powierzchni 0,1107 ha, posiadającej księgę wieczystą Nr [...], orzekł o zatwierdzeniu podziału tej nieruchomości, polegającego na wydzieleniu działek: nr [...] o powierzchni 0,0018 ha, nr [...] o powierzchni 0,0120 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,01009 ha (dalej: decyzja podziałowa). Integralną częścią decyzji stanowiła mapa podziału wykonana przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w R. Pracownia Geodezyjna Nr [...] w L., zaewidencjonowana w Starostwie Powiatowym w L.– Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej za numerem [...] z 9 listopada 2001 r.

W dniu 23 września 2025 r. do Kolegium wpłynął wniosek skarżącego z 3 września 2025 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podziałowej, zarzucający, że nie została ona doręczona wnioskodawcy, co uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do złożenia środka odwoławczego w postaci skargi oraz dochodzenia swoich interesów. Ponadto skarżący zarzucił niezachowanie wymaganej procedury protokołowania czynności postępowania administracyjnego, polegającej na sporządzeniu protokołu

z czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie należytego udokumentowania ich w protokole (...), przy czym protokół ten nie został przez niego podpisany, a podpis ten stanowił element niezbędny dla potwierdzenia, zarówno uczestnictwa w czynności, jak i zgodności treści protokołu

z jej rzeczywistym przebiegiem. W konsekwencji pozbawiło to stronę postępowania realnej możliwości weryfikacji prawidłowości czynności, a tym samym uniemożliwiło skuteczne zgłaszanie zastrzeżeń i kwestionowanie prawidłowości ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał również we wniosku, że wspólna granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] przebiegała w linii prostej, zaś po dokonaniu projektu podziału działki nr [...] przez operat techniczny przebieg przedmiotowej granicy jest odmienny niż dotychczas (nie jest linią prostą).

Kolegium, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, postanowieniem z 24 października 2025 r. znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium powołało się na przepisy art. 157 § 2, art. 61a § 1 i 28 k.p.a. wskazując, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. jest możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Zatem samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność.

Dalej organ stwierdził, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne

i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 k.p.a. do złożenia wniosku. Drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym do tych "innych uzasadnionych przyczyn", dla których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, można zaliczyć sytuację, gdy żądanie jednostki dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 867/14, publ. cbosa).

Z kolei według orzecznictwa dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych została ograniczona do sytuacji oczywistego braku przymiotu strony, a nie sytuacji, gdy ocena tej kwestii wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (np. wyrok NSA z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 330/17, publ. cbosa). Przy dokonywaniu tej oceny organ nie może gromadzić dowodów ani czynić ustaleń co do stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przeszkodą podmiotową, tj. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił podmiot niebędący stroną postępowania w sprawie podziału nieruchomości. Nie zawsze jest jednak tak, że ten, kto nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji

w trybie zwykłym, nie może skutecznie wnieść o stwierdzenie jej nieważności. Aby to było możliwe musi obowiązywać jednak przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który dawałby takie uprawnienie.

Zdaniem Kolegium w kontrolowanej sprawie takiego przepisu brak. Bezsporne jest bowiem, że skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w L.. Teren ten nie był objęty ani wnioskiem o podział działki, ani zakresem decyzji podziałowej. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem decyzji podziałowej był podział nieruchomości położonej w L., oznaczonej jako działka nr [...], której właścicielem była F. F.. W ocenie organu wyłączną podstawą podziału nieruchomości jest zgodność z planem miejscowym (jeśli obowiązuje - jak

w tym przypadku), a wyłączenia ograniczeń w podziale nieruchomości (art. 95 ustawy

z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami Dz.U. z 2026 r. poz. 399 t.j., dalej: u.g.n.) dotyczą przypadków, gdy podział nieruchomości jest dopuszczalny niezależnie od ustaleń planu miejscowego (lub decyzji o warunkach zabudowy). Co do zasady - tak w poprzednim, jak i obecnym stanie prawnym - właściciele nieruchomości sąsiednich

w stosunku do nieruchomości objętej decyzją o podziale nie mają statusu strony

w postępowaniu podziałowym.

Zasadniczo bowiem podział nieruchomości gruntowej jest wykonywaniem prawa własności nieoddziałującym na sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż polega na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości. Innymi słowy, prawidłowy podział nieruchomości nie zmienia (i nie kreuje nowych) granic zewnętrznych dzielonej nieruchomości. Przy tak przeprowadzonym podziale nie występuje zazwyczaj problem możliwego szerszego kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do stron postępowania zwykłego. Wnioskodawca nie jest zaś właścicielem (współwłaścicielem) żadnej

z nieruchomości, która była przedmiotem podziału.

W związku z powyższym wnioskodawca nie posiada przymiotu strony

w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, gdyż nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu. Wnioskodawca miałby interes prawny, gdyby podział dotyczył działki, której jest właścicielem. W sposób oczywisty wpływałoby to na jej prawo własności, zatem interes prawny, a przez to przymiot strony, wynikałby z art. 140 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady życia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy.

Ponadto, zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji administracyjnej, jeśli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także

w przypadku, gdy decyzja wywołałaby nieodwracalne skutki prawne. Oznacza to, że nawet jeśli decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (co jest podstawą do stwierdzenia nieważności na mocy art. 156 § 1 k.p.a.), nie można jej unieważnić po upływie tego terminu lub gdy spowodowała ona nieodwracalne konsekwencje prawne. W niniejszej sprawie działka nr [...] o pow. 0,1107 ha uległa podziałowi na działki nr [...]o pow. 0,0018 ha, nr [...] o pow. 0,0120 ha oraz nr [...] o pow. 0,1009 ha. Działki nr [...] i nr [...] w 2001 r. zostały zbyte na rzecz Skarbu Państwa

i przekazane w trwały zarząd Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej

w L. (KW Nr [...]). Działka nr [...] w 2023 r. również została zbyta.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, ewentualnie

o stwierdzenie, że decyzja podziałowa została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżonemu postanowieniu wnioskodawca zarzucił naruszenie:

1) art. 28 k.p.a. i art. 97 ust. 1 u.g.n. poprzez bezpodstawne pozbawienie skarżącego przymiotu strony postępowania, mimo że w odniesieniu do działki nr [...] należącej do F. F. przeprowadzono podział nieruchomości gruntowej

z naruszeniem prawa własności, który to podział ze względu na sposób wyznaczenia granic oraz skutki faktyczne i prawne oddziałuje bezpośrednio na sferę praw właściciela nieruchomości sąsiedniej, tj. działki nr [...], co skutkowało nieważnością decyzji zgodnie z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.;

2) art. 40 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie skarżącemu decyzji podziałowej, co uniemożliwiło stronie skorzystania z prawa do złożenia środka odwoławczego w postaci skargi, a w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez niezrealizowanie obowiązku zapewnienia stronie pełnej ochrony prawnej w toku postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na realizację prawa strony do obrony swoich interesów i skutkowało bezpodstawnym pozbawieniem jej możliwości dochodzenia swoich praw w drodze zaskarżenia decyzji organu administracji;

3) art. 67 § 1 oraz art. 68 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezachowanie wymaganej procedury protokołowania czynności postępowania administracyjnego, polegające na sporządzeniu protokołu z czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które to czynności miały kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego,

a w szczególności poprzez zaniechanie należytego udokumentowania ich w protokole, co pozostaje w sprzeczności z nakazem wynikającym z art. 68 § 2 k.p.a., zgodnie

z którym protokół powinien w sposób szczegółowy i kompletny odzwierciedlać przebieg dokonanych czynności, obejmując w szczególności wskazanie osób przeprowadzających czynności, osób uczestniczących, ustaleń poczynionych w ich wyniku oraz uwag zgłoszonych przez obecne osoby, przy czym protokół ten nie został opatrzony podpisem skarżącego, którego podpis stanowił element niezbędny dla potwierdzenia, zarówno uczestnictwa w czynności, jak i zgodności treści protokołu z jej rzeczywistym przebiegiem, co w konsekwencji pozbawiło stronę postępowania realnej możliwości weryfikacji prawidłowości czynności, a tym samym uniemożliwiło skuteczne zgłaszanie zastrzeżeń i kwestionowanie prawidłowości ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, co w dalszej kolejności skutkowało naruszeniem fundamentalnej zasady ochrony praw stron wyrażonej w art. 10 k.p.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na przebieg i wynik całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy stwierdzić, że skarżący pismem z 3 września 2025 r. zasadniczo wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Natomiast końcowo wskazał na upływ 10-letniego terminu od daty doręczenia tej decyzji, co skutkuje ewentualnie orzeczeniem o stwierdzeniu wydania decyzji podziałowej z naruszeniem prawa.

Celem nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie, czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156

§ 1 pkt 1-7 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać albo na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia jej nieważności albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Powyższe rozstrzygnięcia zapadają w jednym i tym samym postępowaniu, ponieważ jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności,

z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Potwierdza to art. 158 k.p.a., gdzie ujęto formy rozstrzygnięć w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. A zatem brak wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji nie uruchamia odrębnego postępowania w celu wydania decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wydanie decyzji stwierdzającej wydanie decyzji

z naruszeniem prawa następuje w ramach tego samego postępowania nadzorczego.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że jego podstawę prawną stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajdzie zastosowanie w sprawach

o stwierdzenie nieważności decyzji (o ile nie są one wszczynane z urzędu) w związku

z art. 157 § 2 k.p.a., który przewiduje możliwość inicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na żądanie strony.

Stroną postępowania administracyjnego, w myśl art. 28 k.p.a., jest natomiast każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest zaś strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, a także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2241/10, publ. LEX nr 1138119 i z 23 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 373/07, publ. LEX nr 485360).

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się przy tym, że istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu

w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Wykazanie istnienia tego interesu prawnego obciąża jednak wnioskodawcę.

W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje fakt, że skarżący nie był stroną postępowania podziałowego, jak też na dzień 8 listopada 2001 r., czyli

w dacie wydania decyzji zatwierdzającej kwestionowany projekt podziału, nie posiadał żadnych praw rzeczowych do działki nr [...] objętej podziałem. Stanowiła ona wówczas własność F. F.. Jak wynika z treści wniosku o stwierdzenie nieważności z 3 września 2025 r. oraz ze skargi skarżący (jako właściciel działki sąsiedniej nr [...]) zarzuca, że został pominięty w czynnościach terenowych wykonywanych przez geodetę związanych z podziałem działki F. F. nr [...], pomimo że był obecny podczas tych czynności. Tym samym jako strona nie podpisał protokołu z tych czynności, nie doręczono mu decyzji podziałowej, nie korzystał z uprawnień strony, w tym art. 10 k.p.a. Skarżący zatem zakłada, że powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją poddziałową.

W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku podziału nieruchomości na podstawie przepisów u.g.n. o podział nieruchomości może wystąpić jej właściciel, współwłaściciel, użytkownik wieczysty lub współużytkownik wieczysty, gdyż tylko te podmioty są władne dysponować nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. Tym samym podmioty te są stronami postępowania administracyjnego, mogą one również - jako strony postępowania podziałowego - żądać wzruszenia decyzji podziałowej w nadzwyczajnych trybach weryfikacji decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1890/11, publ. LEX nr 1557071).

Zasadą jest więc, że właściciele nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości objętej decyzją podziałową nie mają statusu strony w postępowaniu podziałowym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podział nieruchomości gruntowej jest bowiem wykonywaniem prawa własności, nieoddziałującym na sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż polega na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości, a więc czynność taka nie ma wpływu na granice zewnętrzne dzielonego gruntu, które pozostają niezmienione (por. wyroki NSA: z 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/16, publ. cbosa, z 21 października 1999 r., sygn. akt I SA 285/99, publ. cbosa, z 17 sierpnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2248/98, publ. ONSA 2002, z. 2, poz. 69).

Z art. 93-98 u.g.n. wynika bowiem, że w zasadzie o tym, w jaki sposób będzie podzielona nieruchomość, decyduje jej właściciel. Jeżeli projektowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), nikt poza właścicielem nieruchomości (jej użytkownikiem wieczystym) nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek na jego nieruchomości. Uprawnienia właściciela w tym zakresie mogą być ograniczone tylko w przypadkach, kiedy z mocy wyraźnego przepisu podział nieruchomości może być dokonany z urzędu lub na wniosek osoby, która nie jest właścicielem nieruchomości, jednak taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr 1159 została wydana

w oparciu o art. 93 ust. 1 u.g.n. i art. 96 ust. 1 u.g.n., w okolicznościach zgodności tego podziału z ustaleniami Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta i Gminy w L. Nr [...] z dnia 23 października 1992 r. Skarżący niewątpliwie nie był i nie jest właścicielem czy użytkownikiem wieczystym działki objętej podziałem. Swój interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej upatruje w tym, że podział dokonany został na podstawie (w jego ocenie) odmiennie wytyczonej granicy między działkami nr [...] i nr [...] (tj. jej przebieg nie jest linią prostą), co odbiega od dotychczasowego operatu ewidencyjnego pochodzącego z opracowania nr 1961-194/96. Zdaniem Sądu tak przedstawiony interes nie jest wystarczający do przyjęcia, że jest to interes prawny, który uprawniałby skarżącego do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym podziału ww. nieruchomości. Ma on natomiast wszelkie cechy interesu faktycznego, który to jednak nie może być podstawą do uznania skarżącego za stronę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1266/25, publ. cbosa).

W postępowaniu o podział nieruchomości nie rozstrzyga się kwestii przebiegu granic między nieruchomością podlegającą podziałowi a nieruchomością sąsiednią. Kwestie sporne co do przebiegu granic między nieruchomościami mogą być rozwiązywane na gruncie postępowania rozgraniczeniowego, unormowanego

w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) lub w toku postępowania przed sądem powszechnym.

W związku z tym, że skarżący nie legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem podziału, nie miał interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony, tym samym nie jest również legitymowany do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.

W ocenie Sądu organ, po analizie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie występuje oczywisty brak przymiotu strony, upoważniający do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zarzuty skargi nie wnoszą żadnych nowych okoliczności mających wpływ na wynik kontrolowanego postanowienia, a orzecznictwo sądowoadministracyjne powołane w skardze dotyczy sytuacji, która nie została wykazana w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów prawa wskazanych w skardze, jak również innych, które Sąd winien brać pod uwagę z urzędu. Zarzuty te mogłyby być podstawą rozważań, gdyby skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją podziałową albo wykazał w postępowaniu nieważnościowym naruszenie własnego, skonkretyzowanego, aktualnego, zindywidualizowanego

i obiektywnego interesu prawnego. Dlatego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.