Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1307/06 oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanego w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. o sygn. I SA/Po 1307/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 oraz art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) - oddalił wniosek R. Z. (dalej: skarżący) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłat zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za II kwartał 2005 r.

2. Uzasadniając postanowienie, WSA w Poznaniu wskazał, że w skardze na w.w. decyzję Dyrektora IS skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji, podnosząc, że w świetle przedstawionych w skardze okoliczności oraz z uwagi na orzeczone decyzje należy uznać za uzasadnione żądanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Powołując art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., WSA wskazał, że niezbędną przesłanką przyznania ochrony tymczasowej jest między innymi możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca rozłożenia na raty spłat zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za II kwartał 2005 r., która nie nadaje się i nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym.

3. Zażalenie od w.w. postanowienia WSA w Poznaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. Uzasadniając wniosek, wskazano na "dowody na potwierdzenie słuszności twierdzeń" podane w skardze. Zwrócono również uwagę na prawdopodobieństwo narażenia skarżącego na niepowetowaną szkodę, gdyż licytacja majątku dłużnika, byłaby skutkiem wykonania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 P.p.s.a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast stosownie do § 3 tegoż przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie skonstatował WSA w Poznaniu, chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Słusznie zwrócił uwagę WSA w Poznaniu, że niezbędną przesłanką przyznania ochrony tymczasowej jest między innymi możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Należy zgodzić się z poglądem, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne (por.: postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. II GZ 190/07, nie publ.). Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca rozłożenia na raty spłat zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za II kwartał 2005 r. Decyzja taka jest decyzją odmowną, a zatem nie nadaje się i nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym.

5. Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.