Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt I GSK 657/19 oddalił skargę kasacyjną Zarządu Województwa Warmińsko – Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 329/18 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu części dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Pismem z dnia 28 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania pomimo, że wniosek w tym przedmiocie został sformułowany w piśmie skarżącego z dnia 29 mara 2019 r. stanowiącego odpowiedź na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 179 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Na kanwie powołanego przepisu, w zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego pomieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ukształtował się klarowny i jednoznaczny pogląd, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie podlega uwzględnieniu, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, a więc po upływie terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II OSK 2173/19 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2309/16).
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie zachodzą podstawy do zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną na gruncie niniejszej sprawy. W kwestii bowiem odpowiedzi na skargę kasacyjną wyjaśnić należy, że z uwagi na brak oświadczenia, o którym mowa w art. 66 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. - pismo pełnomocnika strony uznane zostało za niedoręczone organowi w trybie art. 66 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. (k. 95 akt sądowych) wobec powyższego, pismo to nie mogło wywierać skutków przewidzianych dla pisma stanowiącego odpowiedź na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a.
Jednocześnie skarżący, złożył w sprawie ponownie odpowiedź na skargę kasacyjną, lecz uczynił to z uchybieniem terminu, o którym mowa w przywołanym art. 179 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z analizy korespondencji procesowej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy, skarga kasacyjna została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 marca 2019 r. (k: 92 akt sprawy – zwrotne poświadczenie odbioru). Jak natomiast wynika z odcisku stempla pocztowego, odpowiedź na skargę kasacyjną nadano w urzędzie pocztowym w dniu 12 kwietnia 2019 r. (k. 101 akt sprawy – koperta). Mając na uwadze datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że termin do niewadliwego wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upływał z dniem 1 kwietnia 2019 r. Wniesienie odpowiedzi na rzeczoną skargę kasacyjną po upływie skutecznego terminu do dokonania tej czynności, jak już stwierdzono, stanowiło uchybienie termonowi z art. 179 p.p.s.a., wobec czego pomieszczony w nim wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy wyrokowaniu w dniu 23 listopada 2022 r., uwzględniony.
Z tych samych przyczyn nie zasługiwała na uwzględnienie niniejszy wniosek o uzupełnienie powołanego wyroku NSA o postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
