Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 3 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 613/18 w przedmiocie wpisu od skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z 21 czerwca 2018 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100,- zł od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 29 marca 2018 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca wskazała, że skarga — jako niepodpisana — nie wywoływała żadnych skutków prawnych, w konsekwencji na tym etapie postępowania nie było podstaw do wzywania strony do uiszczenia wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Kwestionując legalność wydanego w sprawie zarządzenia, skarżąca twierdzi, że przewodniczący wydziału naruszył sekwencję czynności procesowych, tj. przedwcześnie wezwał stronę do opłacenia skargi, mimo iż nie została ona przez stronę podpisana, a więc nie odpowiadała wymogom formalnym pisma, o których mowa w art. 46 § 1 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Ze stanowiskiem powyższym nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, że pismo skarżącej nie mogło otrzymać prawidłowego biegu zarówno wskutek niezachowania warunków formalnych, o których mowa w powołanym powyżej przepisie, jak i ze względu na brak fiskalny, w postaci nieuiszczenia wpisu od skargi. Twierdzenie, że niepodpisana skarga nie wywołuje żadnych skutków prawnych stoi w jawnej sprzeczności logiką procesową, na której ufundowana jest procedura sądowoadministracyjna. Wszak uchybienia formalne pisma, w tym skargi, podlegają konwalidacji w trybie art. 49 § 1 oraz art. 220 § 1 p.p.s.a.; w tym przypadku nie znajduje zastosowania art. 222 p.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Ostatni z powołanych przepisów stosuje się wyłącznie w przypadkach, gdy niemożność nadania pismu prawidłowego biegu ma charakter trwały i nieusuwalny; w przypadku wniesienia pisma obarczonego brakiem formalnym, sąd (przewodniczący) zobowiązany jest wezwać stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia. Gdyby przyjąć argumentację zaprezentowaną w zażaleniu, konsekwentnie należałoby stwierdzić, że przewodniczący nie powinien w ogóle wzywać skarżącej do uzupełnienia niepodpisanej skargi, a pismo należałoby pozostawić bez rozpoznania; takie rozumienie logiki czynności procesowych stoi nie tylko w sprzeczności z zasadami racjonalności, ale także nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Chybiony jest również podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisów prawa normujących zasady pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zaskarżonym zarządzeniu przewodniczący powołał prawidłową podstawę prawną nałożonego na stronę obowiązku fiskalnego, wskazując właściwy publikator oraz zaznaczając fakt, że powołane rozporządzenie Rady Ministrów z 2003 r. ulegało późniejszym zmianom legislacyjnym.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i art. 198 p.p.s.a.