Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 922/16 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 922/16 oddalił skargę A. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łosicach z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], nakazującą A. F. i M. F. rozbiórkę dwóch wiat namiotowych na działce nr ewid. [...] w miejscowości N., gm. S.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łosicach z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że rozbiórka namiotów pociągnie za sobą koszty dla skarżącego, a dodatkowo może spowodować dla niego znaczne straty w działalności gospodarczej, ponieważ namioty służą do czasowego składowania kredy, która wymaga osłonięcia przed warunkami atmosferycznymi. Brak osłony może narazić skarżącego na utratę wartości surowca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że zdaniem Sądu rozważenie możliwości udzielenia ochrony tymczasowej należało ograniczyć do zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja organu pierwszej instancji wobec wniesienia odwołania oraz nienadania jej przez organ rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma przymiotu wykonalności.

Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, bowiem nie wykazał on niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W okolicznościach niniejszej sprawy już sam rodzaj obiektów objętych nakazem rozbiórki wpływać będzie na ocenę dolegliwości wykonania decyzji rozbiórkowej pod kątem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Inna wszak będzie sytuacja podmiotu zobowiązanego do rozbiórki domu mieszkalnego, a inna, gdy w niniejszej sprawie nakazowi rozbiórki podlegają niewątpliwie prostszej konstrukcji wiaty namiotowe o wymiarach 19 x 10,10 m i wys. 6,15 m oraz 20 x 12 m i wys. 6,75 m, wykonane z 2-3 warstw blokowych elementów betonowych ustawionych na gruncie i przykrytych plandeką na konstrukcji stalowej. Nie może przy tym ujść uwadze, że skarżący nie kwestionuje prostej formy tej konstrukcji, skoro w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łosicach z dnia [...] listopada 2015 r. wskazał, że są to obiekty namiotowe wykonane z pałąków i plandeki firmy francuskiej [...], identyczne jak namioty w sklepach sportowych, namioty wojskowe, namioty strażackie, namioty ratownictwa medycznego oraz jest to konstrukcja, w której nie mają zastosowania śruby, kotwy ani podobne elementy konstrukcyjne jak przy ustawianiu konstrukcji metalowych. Z tego względu strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem nie jakiejkolwiek, ale znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi fakt, że wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki będzie stanowiło pewne uszczuplenie w majątku skarżącego, co automatycznie nie oznacza jednak, że rodzi to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do tych przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie podał natomiast żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej ani nie przedstawił stosownych dokumentów, na których oparł swoją argumentację – przede wszystkim nie podał choćby szacunkowych kosztów rozbiórki przedmiotowych wiat. W okolicznościach niniejszej sprawy kwestie te nie były na tyle oczywiste, by nie wymagały od strony żadnej aktywności przy uzasadnianiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dopiero takie informacje pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy istotnie rozbiórka dwóch wiat do czasowego składowania kredy będzie wiązała się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej skarżącego. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez niego ochrony tymczasowej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.