Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 51/22 o odrzuceniu skargi C. T. na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 51/22 odrzucił skargę C. T. (dalej określanego jako skarżący) na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.

Motywując rozstrzygnięcie Sąd podał, że skarżący w skardze zarzucił Lubelskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 13 sierpnia 2020 r. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia 20 marca 2014 r. Jak zauważył, przed tym Sądem toczyło się już postępowanie pod sygn. akt II SAB/Lu 45/21 w przedmiocie tego wniosku. Postępowanie to zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2216/21 oddalającym skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 45/21, którym oddalono skargę na bezczynność.

Sąd stwierdził zatem, że wcześniejsze prawomocne rozstrzygnięcie sądu tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej i z tego powodu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącą adwokatem, zaskarżając je w całości. Pełnomocnik zarzuciła:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zakresie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 269 § 1 w związku z art. 187 § 2 P.p.s.a. poprzez pominięcie mocy wiążącej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 o wykładnię prawną, na której oparta jest treść skargi;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zakresie naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 45 § 1 Konstytucji RP oraz w związku z art. 50 § 1, art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i powołanej uchwały w zakresie wykładni prawnej zawartej w treści uchwały polegającej na tym, że zaskarżone postanowienie pozbawia stronę skarżącą prawa do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 2, gdyż wniesiona skarga na podstawie art. 50 § 1, art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i ww. uchwały w ogóle nie została rozpatrzona;

3. uchybienie Sądu w zakresie pominięcia treści art. 145 § 1 P.p.s.a. polegające na braku rozważenia elementów podmiotowych, składających się na tożsamość sprawy ZOA-XVII.7721.28.2020 w ujęciu, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., czy organ nie naruszył zasad rzetelnej procedury w stosunku do skarżącego w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie art. 133 § 1 i § 3 P.p.s.a. polegające na tym, Sąd wydał zaskarżone postanowienie nie na podstawie akt sprawy znak ZOA- XVII.7721.28.2020, ponieważ organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a okoliczność ta została ujawniona przez stronę skarżącą w odpowiedzi na skargę;

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Zatem odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której sąd stwierdzi tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową z inną sprawą będącą w toku lub prawomocnie zakończoną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362).

Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na wcześniejsze rozpoznanie tej samej sprawy przez sąd. Ustalił bowiem, że przed tym sądem toczyło się już postępowanie prowadzone pod sygn. akt II SAB/Lu 45/21, w sprawie ze skargi skarżącego na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającą na nierozpoznaniu wniosku dnia 13 sierpnia 2020 r. o wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia 20 marca 2014 r. Postępowanie to zostało prawomocnie zakończone, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 45/21 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od tego orzeczenia przez skarżącego wyrokiem z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2216/21 oddalił skargę kasacyjną.

We wniesionej skardze z dnia 20 marca 2022 r. skarżący ponownie domaga się stwierdzenia bezczynności Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającej na nierozpoznaniu tego samego wniosku z dnia 13 sierpnia 2020 r. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia 20 marca 2014 r. Jest to sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym z już rozstrzygniętą w prawomocnym orzeczeniu sądu. Prawidłowo więc Sąd pierwszej instancji, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, uznał, że ponowna skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

W efekcie podniesione zarzuty, dotyczące w istocie przeprowadzonej już przez sąd kontroli prawidłowości działania organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 sierpnia 2020 r., nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wbrew argumentacji pełnomocnika Sąd wykazał, że sprawa objęta niniejszą skargą została już wcześniej rozpoznana i prawomocnie osądzona. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący wskutek zaskarżonego postanowienia został pozbawiony prawa do sądu. Skarżący mógł bowiem z tego prawa skorzystać tyle tylko, że na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Jak już wykazano kwestionując rozstrzygnięcie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2014 r., skarżący z tego prawa skorzystał. Brak merytorycznego rozpoznania skargi w tej sprawie spowodowany jest właśnie wcześniejszym prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu tożsamej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.