II OSK 1362/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-09-27	
Data wpływu	2012-05-25	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Solarski
Małgorzata Masternak - Kubiak
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6200 Choroby zawodowe	
Hasła tematyczne	Inspekcja sanitarna	
Sygn. powiązane	III SA/Kr 23/11	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art.141 par.4;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269; art.1; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2001 nr 98 poz 1071; art.7 art.77 par.1 art.80, art.84; Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych.
Dz.U. 1998 nr 21 poz 94; art.235(2), art. 237 par.1 pkt 4;  Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity	
Sentencja
Sygn. akt II OSK 1362 / 12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 23/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skarga kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez [...] K. Spółkę z o. o. w K. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził u L. M. chorobę układu wzrokowego wywołaną czynnikami fizycznymi - zaćmę spowodowaną działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, wymienioną w poz. 25 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem).

Organ I instancji wskazał, że L. M. był zatrudniony:

- od 8 sierpnia 1977 r. do 30 czerwca 1982 r. w [...] K. S.A. w K. na stanowisku elektromechanika, gdzie nie potwierdzono pracy w ekspozycji lub narażeniu na promieniowanie podczerwone lub długofalowe nadfioletowe, nie wykonywał prac związanych z obsługą urządzeń spawalniczych,

- od 1 lipca 1982 r. do 10 czerwca 1989 r. w [...] Sp. z o.o. w K. na stanowisku montera armatury i rurociągów, montera kotłów energetycznych. W latach 1984- 1985 zatrudniony był [...] we W. na stanowisku montera, wykonywał prace spawalnicze przy produkcji elementów zbrojeniowych i kratownic,

- od października 1990 r. do lipca 1994 r. prowadził własną działalność gospodarczą (handel obwoźny).

Od sierpnia 1994 r. przebywa na rencie chorobowej.

Z oceny narażenia zawodowego, dokonanej z uwzględnieniem zeznań świadków, wynika, że L. M. w [...] Sp. z o.o. we W., będąc zatrudnionym jako monter faktycznie pracował jako spawacz elektryczny i przez cały okres zatrudnienia był narażony na działanie promieniowania podczerwonego, a w trakcie pracy w [...] K., wykonując prace w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych i podczas obróbki cieplnej styków (wyżarzanie) oraz dorywczo wykonując prace spawalnicze, był narażony na promieniowanie podczerwone okresowo.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 7 sierpnia 2003 r. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie nie stwierdził podstaw do rozpoznania choroby układu wzrokowego, wywołanej czynnikami fizycznymi uzasadniając, że zgodnie z wykazem chorób zawodowych rozpatrywanie zawodowej etiologii zaćmy może być dokonywane do 10 lat od ustania narażenia na promieniowanie podczerwone, a badany zakończył pracę w narażeniu na nie w 1989 r.

Z kolei orzeczeniem lekarskim z dnia 7 października 2003 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu rozpoznał u strony chorobę zawodową- zaćmę wywołaną działaniem promieniowania podczerwonego. W uzasadnieniu podano, że stwierdzono obuoczną zaćmę, której leczenie operacyjne (w oku lewym) nastąpiło w 2002 r., ale powstanie tych zmian miało miejsce wcześniej. Organ zwrócił się o weryfikację orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, przekazując dokumentację lekarską L. M. z okresu wystąpienia pierwszych objawów chorobowych i leczenia w kierunku zaćmy wywołanej działaniem promieniowania podczerwonego. Orzeczeniem lekarskim z dnia 19 kwietnia 2010 r. ww. Instytut orzekł o rozpoznaniu choroby zawodowej- zaćmy wywołanej działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, o której mowa w poz. 25.5 rozporządzenia. Z uwagi na nieprawidłowy adres [...] w K. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w dniu 11 maja 2010 r. wydał ponowne orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej z wprowadzoną korektą adresu zakładu pracy.

Zdaniem organu zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie lekarskie z dnia 19 kwietnia 2010 r. są podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły [...] K. Sp. z o.o. w K. podnosząc, że badania w środowisku pracy czynników fizycznych i chemicznych przeprowadzane cyklicznie od 1997 r. do 2003 r., na wszystkich stanowiskach pracy nie wykazały przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń. Po powrocie do [...] K. L. M. skierowano go na badania lekarskie, w których uznano go za zdolnego do pracy jako montera armatury i rurociągów na wysokości. Nie ma, zatem podstaw do stwierdzenia, iż choroba L. M. została spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia, na których działanie był on narażony podczas wykonywania pracy na rzecz [...] K.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu jest wyczerpująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie potwierdziło narażenie zawodowe L. M. na promieniowanie podczerwone w latach 1982- 1989. Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie wykazało, że strona, pracując w [...] K., oprócz innych czynności wykonywała również prace w czasie, których była narażona na działanie promieniowania podczerwonego (wyżarzanie, dorywczo spawanie) lub też przebywała w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych. Wykonywanie tych czynności zostało potwierdzone przez odwołującą się stronę w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 18 listopada 2003 r., w notatce służbowej z dnia 1 grudnia 2003 r. Wykonywanie czynności pomocniczych przy spawaniu potwierdzili również świadkowie przesłuchani w trakcie prowadzonego postępowania. Narażenie zawodowe L. M. na promieniowanie podczerwone ustało w czerwcu 1989 r., a zatem zgodnie z tym przepisem wystąpienie objawów chorobowych do lipca 1999 r. upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Zaćmę rozpoznano u strony we wrześniu 2002 r. i już wtedy kwalifikowała się ona do zabiegu operacyjnego. Jak wskazał organ odwoławczy, w swym orzeczeniu Instytut podał, iż wprawdzie brak jest dokumentacji potwierdzającej czasokres zmian zaćmowych, jednakże biorąc pod uwagę obraz i zaawansowanie zmian zaćmowych, wiek pacjenta i narażenie na promieniowanie podczerwone, schorzenie to z przeważającym prawdopodobieństwem można uznać za zawodowe. Oznaczało to, zdaniem Instytutu, iż pierwsze objawy zaćmy wystąpiły w okresie uprawniającym do rozpoznania choroby zawodowej.

Skargę na powyższą decyzję wniosły [...] K. Sp. z o.o. w K. (zwane dalej skarżącą Spółką), zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez wadliwe zakwalifikowanie choroby L. M. jako choroby zawodowej w rozumieniu rozporządzenia, a także naruszenie art. 235² Kodeksu pracy w związku z poz. 25.5 załącznika do rozporządzenia poprzez dopuszczenie do zastosowania innego okresu dokumentowania choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznał, iż zasługiwała ona na uwzględnienie.

Cytując treść art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz wskazując na wydane na podstawie art. 237 § 1 tej ustawy rozporządzenie, Sąd podkreślił, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być zamieszczone w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia oraz spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Jak zauważył Sąd, w rozpatrywanej sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 19 kwietnia 2010 r. i z dnia 11 maja 2010 r. W orzeczeniach tych Instytut podał, iż wprawdzie brak jest dokumentacji potwierdzającej czasokres zmian zaćmowych, jednakże biorąc pod uwagę obraz i zaawansowanie zmian zaćmowych, wiek pacjenta i narażenie na promieniowanie podczerwone, schorzenie to z przeważającym prawdopodobieństwem można uznać za zawodowe. Nie mając, jak podkreśliły organy, kompetencji do podważenia wskazanych w nich rozpoznań klinicznych, stanęły one na stanowisku, że takie stwierdzenie jednostki orzeczniczej oznacza, iż pierwsze objawy zaćmy wystąpiły u uczestnika postępowania w okresie uprawniającym do rozpoznania choroby zawodowej, a więc w okresie 10 lat po ustaniu pracy w narażeniu, tj. w okresie wskazanym w załączniku do rozporządzenia dla zaćmy wywołanej działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, wymienionej pod poz. 25.5. Narażenie zawodowe badanego na promieniowanie podczerwone ustało w czerwcu 1989 r., a zatem zgodnie z tym przepisem wystąpienie objawów chorobowych do lipca 1999 r. upoważniało do rozpoznania choroby zawodowej.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i bez niej lub sprzecznie z nią organ nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

Z powyższych przyczyn, Sąd pierwszej instancji uznał, że obowiązkiem organów było zwrócenie się do jednostki orzeczniczej, nie tylko o sprecyzowanie na ile to możliwe daty pierwszych symptomów powstania rozpoznanego schorzenia, wymienionego w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, ale co najważniejsze, o wskazanie, czy jednostka orzecznicza analizowała przesłaną jej za pismem z dnia 18 listopada 2009 r. dokumentację lekarską wobec budzącego wątpliwości stwierdzenia jednostki orzeczniczej, iż takiej dokumentacji jest brak. Stwierdzenie choroby zawodowej po ustaniu pracy w narażeniu jest możliwe, aczkolwiek pod warunkiem, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Samo wystąpienie objawów choroby nie jest wystarczające, lecz wymagane jest udokumentowanie tych objawów, co może oznaczać zaświadczenie lekarskie lekarza prowadzącego byłego pracownika, kartę informacyjną leczenia szpitalnego lub inny dokument o tym charakterze, który pozwalałby na bezsporne ustalenie wystąpienia objawów choroby. Dlatego też tak ważne jest ustosunkowanie się jednostki orzeczniczej do wskazanej dokumentacji lekarskiej, czy obrazuje ona w dostateczny sposób powstanie symptomów zaćmy u L. M. w dziesięcioletnim okresie liczonym od 1989 r., tj., od ustania pracy w narażeniu.

W tym zakresie Sąd uznał za trafny przedstawiony we wniesionej skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnienie powyższych, istotnych kwestii może nastąpić w ramach tzw. uzupełniającego postępowania dowodowego, które władny jest przeprowadzić organ odwoławczy. Nie chodzi tu, bowiem o przeprowadzanie nowych dowodów, lecz o jednoznaczną ocenę i potwierdzenie istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności.

Dodatkowo Sąd wskazał, iż z obowiązujących przepisów nie wynika, aby organy orzekające w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej miały obowiązek ustalania, u którego pracodawcy choroba zawodowa powstała. Ich zadaniem jest jedynie stwierdzenie, czy istniejące schorzenie ma charakter zawodowy, bowiem w przypadku, gdy pracownik świadczył pracę dla kilku podmiotów, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową bez znaczenia jest, w jaki stopniu zostało ono spowodowane zatrudnieniem u każdego z tych pracodawców z osobna. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy, będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u osoby świadczącej na jego rzecz pracę w narażeniu zawodowym, stanowi odrębną kwestię, która wykracza poza zakres przedmiotowy niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanki do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 ustawy, co wynikało z błędnej wykładni art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. poprzez rezygnację z zawarcia w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej

rozstrzygnięcia, a w szczególności wyjaśnienia, jaki konkretnie był wpływ

stwierdzonego naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy oraz na czym polegała jego "istotność";

3. naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez nieprawidłowe wykonywanie wymiaru sprawiedliwości wynikające z dokonania błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego a w konsekwencji nieprawidłowej oceny czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu kasacji stwierdzono, że wydane przez organy administracyjne decyzje były poprzedzone przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania dowodowego, czyniącego w pełni zadość art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a. W szczególności organy uzyskały niezbędne orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 19 kwietnia 2010 r. i 11 maja 2010 r. oraz dokonały prawidłowej oceny ich wartości dowodowej. Orzeczenia te są jasne i precyzyjne oraz stanowią nie budzący wątpliwości dowód nie tylko na rozpoznanie określonej jednostki chorobowej, ale również co najmniej znacznego prawdopodobieństwa powstania pierwszych symptomów chorobowych w okresie narażenia na promieniowanie, a więc w okresie do lipca 1999 r. Jak wskazał Instytut, wprawdzie stwierdzenie zmian zaćmowych nastąpiło w 2002 r., ale powstawanie tych zmian miało miejsce wcześniej, co wywiódł uwzględniając m.in. obraz i zaawansowanie zmian zaćmowych, wiek pacjenta i narażenie na promieniowanie podczerwone i zestawiając je z posiadaną specjalistyczną wiedzą medyczną. Instytut ten nie odwoływał się przy tym do braku otrzymania jakiejś istniejącej dokumentacji. Natomiast jedynie uprawdopodobnienie określonych przesłanek nie jest niezbędne do stwierdzenia choroby zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za nie zasługujący na uwzględnienie, a nadto błędnie skonstruowany należało uznać zarzut naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Zarzut ten przedstawiony jako samodzielny nie mógł, bowiem w ogóle stanowić przedmiotu oceny kasacyjnej. Zauważyć trzeba, a na co wielokrotnie również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że przepis ten, stwierdzający, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jest regulacją o charakterze ustrojowym, a zatem proceduralnym. Przepis ten mógłby być, zatem naruszony przez Sąd pierwszej instancji tylko wtedy, gdyby pomimo swojej właściwości i spełnienia wszystkich wymogów formalnych nie rozpoznał skargi w ogóle, bądź rozpoznają ją z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności. Przepis ten, co prawda może również stanowić podstawę kasacyjną w aspekcie prób podważania prawidłowości przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej, jednakże wymaga to wyraźnego jego powiązana z konkretnymi przepisami ustawy procesowej (por. przykładowo wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 172/08 LEX nr 562847; z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 1659/07 LEX nr 497758; z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II GSK 780/10 LEX nr 746149; z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1406/10 LEX nr 1107591). Powyższe warunki nie zostały spełnione w analizowanym zarzucie, co czyniło niemożliwym w ogóle odniesienie się do niego.

Za bezzasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z "art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a." Zauważyć trzeba, iż treść pierwszego ze wskazanych wyżej przepisów odnosi się jedynie do elementów formalnych, jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku Sądu. Stwierdzić trzeba, iż kontrolowany w niniejszej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej. Z uzasadnienia skarżonego wyroku wynika, które przepisy uznał Sąd pierwszej instancji za naruszone kontrolowaną decyzją i w czym naruszenie to się przejawiało. Natomiast istotność owego naruszenia, na którą wskazywał autor kasacji, jak wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnosiło się do wyjaśnienia części stanu faktycznego, tj. okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a więc elementu niezbędnego do uznania wykrytego u strony schorzenia za chorobę zawodową (art. 2352 w związku z art. 237 § 1 pkt 4 Kodeksu pracy w związku z załącznikiem do rozporządzenia).

Jak słusznie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, powyższa kwestia dotycząca okresu wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych nie została przez organ odwoławczy zbadana. Organ, bowiem przyjął bezkrytycznie lakoniczne wyjaśnienie zawarte w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 19 kwietnia 2010 r., poprawionym w dniu 11 maja 2010 r. w sytuacji, gdy analiza tegoż orzeczenia winna budzić uzasadnione wątpliwości. Słusznie zwraca przy tym uwagę autor kasacji, że w orzeczeniu tym wskazano na brak dokumentacji okulistycznej sprzed 2002 r., jednakże pomija już to, iż w żaden sposób nie można omówienia tego uznać za wystarczające, gdyż nie wyjaśnia ono w żaden sposób, czy zachowany został wymagany do stwierdzenia choroby zawodowej czasookres. Wskazane następnie okoliczności dotyczące obrazu i zaawansowania zmian zaćmy oraz wiek badanego nie odnosiły się do tego czasookresu, ale do związku przyczynowego pomiędzy stwierdzoną chorobą a charakterem pracy skarżącego kasacyjnie. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w powyższym orzeczeniu stwierdził: "Brak lekarskiej dokumentacji okulistycznej sprzed 2002 r. potwierdzającej czasookres powstania zmian zaćmowych, ale ze względu na obraz i zaawansowania zmian zaćmowych oraz wiek badanego, nie można wykluczyć związku przyczynowego powstałej zaćmy z charakterem pracy zawodowej badanego". Okoliczności te, słusznie uznał Sąd pierwszej instancji za wymagające dalszego zbadania przez organ administracyjny. Powyższe okoliczności uzasadniały, zatem bezzasadność zarzutu dotyczącego naruszenia skarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 w związku z art. 84 k.p.a.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając wystąpienia przesłanek z art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił wniesioną skargę kasacyjną.