Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi "A" S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. o nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 3.552,- zł (trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt dwa złote 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent Miasta [...] decyzją z 12 grudnia 2017 r., nr [...] odmówił X. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku za wskazany rok na kwotę [...]zł. Z decyzji wynika, że skarżąca spółka 05 stycznia 2015 r. złożyła wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł dołączając do wniosku korektę deklaracji, w której zmniejszyła m.in. powierzchnię gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. W ocenie skarżącej przyczyną powstania nadpłaty było skutkiem:

1) błędnego opodatkowania budynku lokomotywowni wachlarzowej o powierzchni [...] m2 jako budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy lokomotywownia nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości;

2) błędnego opodatkowania budynku dworca (dalej: "budynek I") o powierzchni [...] m2 oraz magazynu przesyłkowego (dalej: "budynek II") o powierzchni [...] m2 zlokalizowanych na terenie Miasta [...], przy ul. [...] jako budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy budynki powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych;

3) błędnego opodatkowania działki nr [...], obręb [...] jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy grunt ten powinien być w części zwolniony z opodatkowania, a w części nie podlegać podatkowi od nieruchomości.

W odniesieniu do budynku lokomotywowni wachlarzowej skarżąca podniosła, że obiekt ten ze względu na zerwany dach nie posiada cech budynku, określonych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."). Obiekt ten ponadto nie stanowi całości techniczno-użytkowej, a więc nie jest obiektem budowlanym w związku z czym w ogóle nie może być przedmiotem opodatkowania. Lokomotywownia nie posiada instalacji wodociągowej i elektrycznej, brak jest także instalacji centralnego ogrzewania. Odwołując się do powyższego przepisu oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 290 ze zm. – dalej: "P.b.") Prezydent wskazał, że uszkodzenie poszycia dachowego, jak również zakwalifikowanie obiektu budowlanego do rozbiórki nie może stanowić podstawy do wyłączenia takiego obiektu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Złożone przez spółkę zdjęcia świadczą o tym, że budynek nie jest pozbawiony całkowicie poszycia dachowego tylko ma liczne prześwity. Również ze złożonych dokumentów nie wynika aby omawiany obiekt był całkowicie pozbawiony poszycia dachowego. Mimo wezwania skarżąca nie przedstawiła ostatecznej decyzji o zgodzie na rozbiórkę budynku ani dziennika budowy potwierdzającego ten fakt. Z dokumentów tych wynika, że budynek lokomotywowni został uznany za zbędny i podjęto decyzję o jego likwidacji, przy czym faktycznie skarżąca nie rozpoczęła rozbiórki . Fakt, że powyższe zachowanie zostało spowodowane objęciem obiektu ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest nieistotny z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego.

Odnosząc się do budynku dworca oraz magazynu przesyłkowego skarżąca podniosła, że ze względu na stan tych obiektów nie są i nie mogą być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynki stały się obiektem dewastacji, większość okien została wybita, zniszczono elewację, rozkradzione zostały elementy instalacji elektrycznej i wodociągowej, co oznacza, że do budynków nie mogą być doprowadzone media. Na zły stan budynków składa się również przeciekający dach. Obiekty te nie nadają się do wykorzystania w działalności gospodarczej. W kontekście art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraziła pogląd, że obiekty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Prezydent odnosząc się do powyższego twierdzenia wskazał, że pojęcie względów technicznych nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Z dokumentów skarżącej wynika, że omawiane budynki są w złym stanie technicznym i wymagają remontu. Zły stan techniczny nie ma charakteru trwałego, ma on charakter przejściowy i spowodowany jest wyłącznie odkładaniem decyzji o realizacji remontu. Nie można uznać, że budynki nie są użytkowane ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, na trwałą przeszkodę, której nie można przezwyciężyć.

W odniesieniu do gruntu – działki nr [...] obręb K. o powierzchni. [...] m2 skarżąca wskazała, że grunt ten powinien być w części zwolniony z opodatkowania, a w części nie podlegać podatkowi od nieruchomości. Sporna nieruchomość została oznacza w ewidencji gruntów i budynków oznaczeniem "Ls – Lasy", przez grunt ten przebiega ponadto linia kolejowa. Grunt zajęty pod linię kolejową podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. pozostała zaś część, na której znajdują się lasy nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatnikiem z uwagi na podleganie opodatkowaniu podatkiem leśnym. Grunty sklasyfikowane jako leśne nie są zajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej. Dokonując weryfikacji złożonego zestawienia nieruchomości opodatkowanych i zwolnionych w 2013 r. Prezydent ustalił, że skarżąca do opodatkowania zadeklarowała jedynie zabudowaną budynkiem stacji [...] część w/w działki o powierzchni [...] m2. Za nieprawdziwe uznał twierdzenie skarżącej, że działka była w całości opodatkowana według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za wyjątkiem wskazanego powyżej fragmentu działki, nieruchomość ta była już pierwotnie wyłączona z opodatkowania.

Zgodnie z decyzją Wojewody [...] z 26 kwietnia 2004 r., nr [...] działka położona w obrębie [...] arkusz mapy 1 działka nr [...] o powierzchni [...] ha była zajęta pod infrastrukturę kolejową. W uzasadnieniu decyzji z 09 maja 2012 r., nr [...] dokonującej podziału m. in. wskazanej ostatnio nieruchomości stwierdzono, że Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z 17 grudnia 2009 r. uznał przedmiotowe działki za tereny, na których usytuowane są linie kolejowe. Prezydent zauważył jednak, że w decyzji z 09 maja 2012 r. nie ma żadnego potwierdzenia, że linie kolejowe biegły również w czasie wydawania tej decyzji. Ze zdjęć lotniczych wynika, że w maju 2012 r. na wskazanym terenie nie było już żadnej widocznej infrastruktury kolejowej, w szczególności przez działki nie biegły linie kolejowe. Z załączonej przez skarżącą mapy, stanowiącej załącznik do decyzji z 09 maja 2012 r. również nie wynika czy w ogóle, a jeżeli tak to jaka znajdowała się tam infrastruktura kolejowa. W związku z powyższym Prezydent uznał, że od czerwca 2012 r. grunty oznaczone jako obszar [...], arkusz [...], działka [...] i [...] oraz [...]-[...] (powstałe z działki nr [...]) nie korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegając opodatkowaniu według stawek na gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Z powyższych względów powierzchnię gruntów opodatkowanych z zastosowaniem wskazanej ostatnio stawki zwiększono o [...] m2. W pozostałym zakresie organ podatkowy uznał za prawidłowe przedstawione przez spółkę zestawienie gruntów, budynków i budowli.

Kończąc uzasadnienie Prezydent wskazał, że suma zarachowań na poczet podatku od nieruchomości za 2013 r. wyniosła [...] zł. Na poczet odsetek od wskazanego zobowiązania zaliczył [...] zł wobec czego nie stwierdził wystąpienia nadpłaty.

Pismem z 02 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Decyzji Prezydenta Miasta [...] zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez brak wskazania przyczyn, na podstawie których organ zaliczył kwotę [...]zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 22 listopada 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium postępowanie podatkowe przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Decyzja Prezydenta zawiera obszerne uzasadnienie faktyczne, odzwierciedlające całość materiału dowodowego. Uzasadnienie to zwiera również opis analizy konta księgowego skarżącej, która wykazała, że w 2013 r. na poczet zobowiązania za ten rok skarżąca dokonała wpłat w wysokości [...] zł. Na poczet omawianego zobowiązania zaksięgowane zostały również wpłaty dokonane w 2014 r. w kwocie [...]zł oraz wpłaty dokonane w 2015 r. w kwocie [...]zł. Ponadto na podstawie art. 66 O.p. nastąpiło przejęcie składników majątkowych w zamian za zaległości podatkowe, z czego na poczet zobowiązań za 2013 r. zaksięgowano łącznie [...] zł. Suma zarachowań na poczet zobowiązań za 2013 r. wyniosła [...] zł. Na poczet odsetek od zobowiązań za omawiany rok zaliczono również kwotę [...]zł, konsekwencją czego było brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Prezydent zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych za 2013 r. dokonał m. in. na mocy decyzji z 29 września 2014 r., nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w zamian za przejęcie składników majątku. W decyzji tej wykazał kwoty zaległości podatkowych za podatek od nieruchomości oraz kwoty zaległych odsetek. Od omawianej decyzji nie zostało wniesione odwołania.

Kolegium podkreśliło, że skarżąca nie kwestionowała istnienia zaległości jak i odsetek. Kwoty odsetek zostały wskazane w postanowieniach organu pierwszej instancji o zarachowaniu wpłat wydawanych po każdej wpłacie. Postanowienia te nie zostały zaskarżone. Dodatkowo w wyniku określenia zobowiązania podatkowego powstała zaległość podatkowa, od której organ pierwszej instancji obliczył odsetki. Wyjaśniło również, że wpłaty podatku zostały zaksięgowane zgodnie z art. 62 § 1 O.p. Pobrane odsetki zostały naliczone zgodnie z art. 53 § 4 oraz art. 55 § 1 i 2 powołanego aktu. Stwierdziło, że począwszy od 2012 r. skarżąca dokonywała wpłat na poczet podatku od nieruchomości z opóźnieniem.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika pismem z 01 lutego 2019 r. wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję SKO w [...] wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania podatkowego w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 70 § 1 w zw. z art. 212 O.p. gdyż decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego została spółce doręczona po upływie terminu przedawnienia;

2) art. 233 § 2 O.p. poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji, mimo, że została ona wydana z naruszeniem art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i art. 210 § 1 pkt 6 powołanego aktu poprzez brak wskazania podstawy zaliczenia kwoty [...]zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Rozstrzygnięcie sprawy wymagało dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty.

Sąd zdecydował, że w pierwszej kolejności oceni zarzuty przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l., osoby prawne (...) są obowiązane: wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Z uwagi na treść powyższych przepisów zasadniczy termin przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego upływał z końcem 2018 r. Z akt sprawy nie wynika przy tym aby doszło do wystąpienia okoliczności skutkujących zawieszeniem bądź przerwaniem biegu omawianego terminu. W niniejszej sprawie dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, decydujące znaczenie ma data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania. Pogląd ten przeważa w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA: z 22 kwietnia 2014 r., II FSK 2466/14; z 06 maja 2015 r., II FSK 333/14; z 15 kwietnia 2016 r., II GSK 1214/14; z 09 czerwca 2016 r., II FSK 1683/14; z 02 września 2016 r., II FSK 2074/14; z 21 lutego 2017 r., II FSK 38/15, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezspornie zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu z art. 70 § 1 O.p., jednak jej doręczenie nastąpiło już po jego upływie, tj. 02 stycznia 2019 r. Mając powyższe na uwadze sąd konsekwentnie stwierdza, że z końcem 2018 r. doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego czego procesowym skutkiem jest bezprzedmiotowość postępowania (art. 208 § 1 O.p.) w zakresie w jakim zmierzało ono do określenia wysokości tego zobowiązania.

W stanie faktycznym sprawy, mając na uwadze fakt, że zaskarżona decyzja poza określeniem wysokości zobowiązania podatkowego zawierarównież rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania stwierdzenia nadpłaty sąd wskazuje , że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 O.p.) nie pokrywa się z terminem wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 79 § 2 O.p.). Uwzględniając specyfikę niniejszej sprawy, wyrażającą się wszczęciem postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w związku z wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nadpłaty , uwzględniając uchwałę poszerzonego składu NSA z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 , sąd stwierdza, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 O.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia. Sąd rozważania poczynione w powołanej powyżej uchwale uznaje za aktualne również w obecnym stanie prawnym mimo zmiany art. 79 § 1 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem, postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Z postanowień zdania drugiego powołanego przepisu wynika, że w razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie w jego ramach żądania stwierdzenia nadpłaty. Z przepisu tego nie można jednak wyprowadzić wniosku, że bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie żądania stwierdzenia nadpłaty. Bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie uchyla ciążącego na organie podatkowym obowiązku rozpoznania żądania zawartego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty zgłoszonego przed upływem terminu wskazanego w art. 79 § 2 O.p. W omawianej sytuacji organ będzie jednak musiał ograniczyć swoje rozstrzygnięcie do stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty.

Sąd podkreśla, że w sprawie nie ma sporu co do dochowania przez skarżącą terminu na wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Mimo zatem bezprzedmiotowości postępowania w zakresie zmierzającym do określenia wysokości zobowiązania podatkowego brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w zakresie zmierzającym do rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o stwierdzenie oraz zwrot nadpłaty.

W kwestii stwierdzenia nadpłaty sąd podziela zarzuty skargi podniesione w pkt 2 jej petitum. Skarżąca trafnie zauważa, że decyzja organu pierwszej instancji nie wskazuje podstawy zaliczenia [...] zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoją decyzję na stronie [...] wskazał na przeprowadzoną analizę konta księgowego skarżącej. Na skutek jej dokonania ustalono, że suma zarachowań na poczet zobowiązań za 2013 r. wyniosła [...] zł. Na poczet odsetek od wskazanego zobowiązania zaliczono [...] zł a w rezultacie nie stwierdzono nadpłaty.

Sąd stwierdza, że dowody zebrane w sprawie przez organ nie pozwalają na ustalenie prawidłowości powyższych twierdzeń organu pierwszej instancji. W aktach sprawy brak jest bowiem postanowień o zarachowaniach. Znajduje się jedynie decyzja Prezydenta Miasta [...] z 29 września 2014 r., nr [...] stwierdzająca wygaśnięcie zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za okres: od listopada 2011 do listopada 2013 r. w całości; od stycznia do maja 2014 r. w całości; czerwiec 2014 r. częściowo, tj. w kwocie [...]zł.

Niezależnie od powyższego sąd wskazuje, że orzeczenie w przedmiocie nadpłaty musi zostać poprzedzone skonfrontowaniem wysokości zobowiązania podatkowego w wielkości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wraz z kwotą należnych ewentualnie odsetek za zwłokę (obliczonych z uwzględnieniem zobowiązania podatkowego we wskazanej ostatnio wielkości) z kwotą wpłat zarachowanych na poczet tego zobowiązania bądź wynikających z niego odsetek za zwłokę. W toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie jest możliwe kwestionowanie postanowień o zarachowaniach. Zarachowań dokonuje się bowiem zgodnie z art. 62 § 4 O.p. w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z uwagi na postanowienia art. 219 O.p. postanowienia, na które przysługuje prawo wniesienia zażalenia po upływie terminu na dokonanie tej czynności mogą być podważane jedynie w nadzwyczajnych trybach wskazanych w art. 240-249 powołanego aktu (tj. w trybie wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności). Późniejsza zmiana wysokości zobowiązania podatkowego na skutek wydania przez organ decyzji w przedmiocie nadpłaty nie wypełnia żadnej z przesłanek wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności postanowienia.

Podsumowując powyższe rozważania sąd za trafne uznaje zarzuty naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej,

W toku powtórnego postępowania w sprawie obowiązkiem organów będzie włączenie do akt sprawy wszystkich postanowień o zarachowaniach odnoszących się do podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz ograniczenie się (z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 70 O.p.) jedynie do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Wydając decyzję w tym zakresie organy będą mieć na uwadze, że zmiana wysokości zobowiązania podatkowego (na skutek uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty) implikuje zmianę wysokości odsetek za zwłokę. Należy również mieć na względzie, że wydając decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego oraz postanowienia o zarachowaniu za podstawę obliczeń odsetek przyjęto inną niż aktualna wysokość zobowiązania podatkowego a z tym wiąże się inną wysokość samych odsetek za zwłokę. Orzekając w przedmiocie nadpłaty obowiązkiem organu jest dokonanie powtórnego obliczenia odsetek za zwłokę przyjmując za podstawę tych obliczeń zobowiązanie podatkowe w wielkości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Następnie należy zaś skonfrontować wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie nadpłaty wraz z kwotą należnych ewentualnie odsetek za zwłokę (obliczonych z uwzględnieniem zobowiązania podatkowego we wskazanej ostatnio wysokości) z kwotą wpłat zarachowanych na poczet tego zobowiązania bądź też wynikającej z tego zobowiązania zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Obliczenia w powyższym zakresie muszą zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji celem wywiązania się z wymogów nałożonych przez zasadę przekonywania (art. 124 O.p.) jak i postanowienia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Wobec powyższego sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), orzekł, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej sąd mając na względzie art. 206 p.p.s.a. wziął pod uwagę, że pełnomocnik reprezentował skarżącą również w analogicznego rodzaju sprawach o sygnaturze I SA/Po 212/19 oraz I SA/Po 213/19. Niniejsza jak i wskazane ostatnio sprawy charakteryzują się powtarzalnością rodzajową, zbieżnymi zarzutami oraz argumentacją. W rezultacie sąd doszedł do wniosku, że sporządzenie skargi i zastępowanie spółki w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika mniejszego niż zwykle nakładu pracy i z tej racji przyznał [...] wynagrodzenia należnego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).