Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), art. 268a K.p.a., [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął L. P. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Rozpoznając sprawę na skutek odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy skarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a także na fakt, że skarżący dnia [...] marca 2007 r. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt [...]) za przestępstwo umyślne skarbowe. W świetle powyższego organ uznał, że jest zobligowany do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wyrok skazujący stronę nie uległ bowiem jeszcze zatarciu.

Od powyższej decyzji skargę złożył L. P., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że sprawa, której dotyczył wyrok skazujący, nie miała żadnych wątków kryminalnych. Powołał także szereg argumentów dla wyjaśnienia, iż sporny wyrok skazujący nie powinien był zapaść.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia, zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki:

- osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,

- przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych.

Nadto, podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – "cofa się" – wskazuje na to, że po stronie organu istnieje oblig cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2007 r. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 54 § 1 i 2 w zbiegu z art. 65 § 1 i 3 w zbiegu z art. 91 § 1 i 4 w zw. z art. 7 § 1 Kodeksu karnego skarbowego.

Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny.

W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do wydania skarżonej decyzji. Taki obowiązek został bowiem nałożony na organ przez ustawodawcę.

Na marginesie podkreślenia wymaga okoliczność, iż dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonej decyzji, należy także mieć na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych.

Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji, powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym.

Co się tyczy argumentów podniesionych w skardze, to nie mogły one być przedmiotem oceny ani tutejszego Sądu, ani organu. W sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje prawomocny, skazujący wyrok Sądu karnego, to zarówno organ, jak i Sąd administracyjny są nim związani. Nie jest więc możliwe, aby w niniejszym postępowaniu wyjaśniać okoliczności, które były już przedmiotem badania Sądu karnego.

Na trafność skarżonego rozstrzygnięcia nie wpływa również to, że po wyroku skazującym strona nadal posiadała broń. Sąd karny nie zajmował się bowiem kwestią pozwolenia na broń. Sporny wyrok stał się dopiero asumptem do wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego przez organy Policji i do wydania skarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).