Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1160/24 w sprawie ze skargi M.J. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji urządzenia wodnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.J. na rzecz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Gliwicach kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1160/24, oddalił skargę M.J. (dalej jako strona, skarżąca lub skarżąca kasacyjnie) na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Gliwicach (dalej jako Dyrektor RZGW lub organ odwoławczy) z dnia 28 czerwca 2024 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji urządzenia wodnego.

Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. strona wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gliwicach (dalej jako organ pierwszej instancji lub Dyrektor ZZ) o wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji wylotu do rzeki [...], zlokalizowanego na działce nr [...] obręb L. w [...] poprzez zapłatę opłaty legalizacyjnej w wysokości 5.000,15 zł oraz zaliczenie uiszczonej poprzednio opłaty od wniosku. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny odnoszący się do legalizacji urządzenia wodnego - wylotu kanalizacji deszczowej do rzeki [...], odpisy uproszczonych wypisów z rejestru gruntów, odpis pisma Urzędu Miasta [...] z dnia 4 marca 2024r. wraz z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r. organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji wnioskowanego przez stronę wylotu do rzeki [...]. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia 28 września 2023 r., znak [...], Dyrektor ZZ nałożył na stronę obowiązek likwidacji urządzenia wodnego, tj. wylotu do rzeki [...], które zostało wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego. Jak wyjaśniono, po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor RZGW decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r., znak [...], orzekł o uchyleniu pkt III ww. decyzji organu pierwszej instancji w brzmieniu "Ustalić termin wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt I decyzji: obowiązek przywrócenia do stanu pierwotnego, o którym mowa w pkt I decyzji, na warunkach określonych w punkt II decyzji, należy wykonać do dnia 30 listopada 2023 r." i w tym zakresie orzekając nadał mu treść: "Likwidację wylotu do rzeki [...] wykonanego na działce nr [...] obręb L. w [...] należy wykonać w terminie do 6 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się prawomocna". W pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Dyrektor ZZ wskazał także, iż strona pismem z dnia 20 grudnia 2023 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji tego samego wylotu do rzeki [...], ale wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. Zdaniem organu pierwszej instancji ze względu na fakt, że na stronę został nałożony obowiązek likwidacji urządzenia o legalizację którego się ubiega to nie jest możliwe ponowne rozpatrzenie wniosku w zakresie legalizacji, a tym samym nie zaszły przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania zgodnie z wnioskiem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nałożony na stronę obowiązek likwidacji wylotu jest inną uzasadnioną przyczynę, która stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania i jednocześnie podstawę do orzeczenia o odmowie jego wszczęcia.

Wskutek rozpoznania zażalenia strony Dyrektor RZGW wzmiankowanym na wstępie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz zacytował przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że przesłanką odmowy wszczęcia postępowania we wnioskowanej sprawie było nałożenie na stronę obowiązku likwidacji urządzenia wodnego, którego dotyczył zawarty w piśmie z dnia 10 kwietnia 2024 r. wniosek o legalizację. W ocenie organu odwoławczego sprawa zakończona decyzją o nałożeniu na stronę obowiązku likwidacji urządzenia wodnego nie jest tożsama ze sprawą wydania decyzji o legalizacji tego urządzenia. W związku z powyższym nie została spełniona przesłanka uprawniająca organ pierwszej instancji do odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie tożsamości spraw i wydanie już rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Dyrektora RZGW z akt postępowania wynika jednak, że przedmiotem żądania strony było wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji wylotu do rzeki [...] poprzez zapłatę opłaty legalizacyjnej w wysokości 5.000,15 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ustawa Prawo wodne nie przewiduje wydania w formie decyzji administracyjnej żądanej w podaniu strony z dnia 10 kwietnia 2024 r. legalizacji urządzenia wodnego poprzez zapłatę opłaty legalizacyjnej. Tym samym zdaniem Dyrektora RZGW zaistniała wskazana w art. 61a k.p.a. inna uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania w postaci braku podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia takiego żądania w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe stanowisko organ odwoławczy uznał, że pomimo błędnego wskazania przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania to samo rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego uchylenia.

Strona pismem z dnia 30 lipca 2024 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej jako Sąd Wojewódzki lub Sąd pierwszej instancji) na powyższe postanowienie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd Wojewódzki oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Jak wyjaśniono podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 61a § 1 i 2 k.p.a. Dalej wskazano, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r. Dyrektor RZGW nałożył na skarżącą obowiązek likwidacji wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego urządzenia wodnego zgodnie art. 190 ust. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm., dalej jako u.P.w.). Wyjaśniono, że w sprawie pozostaje bezsporne, że skarżąca jest właścicielem urządzenia wodnego oraz to, że nie legitymuje się ona pozwoleniem wodnoprawym na jego wykonanie. Skarżąca nie zgodziła się jednak z nałożonym na nią obowiązkiem likwidacji i podjęła zabiegi w celu legalizacji przedmiotowego urządzenia wodnego. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca złożyła wniosek o legalizację spornego urządzenia wodnego w dniu 15 kwietnia 2024 r., a więc trzy dni po wydaniu przez Dyrektora RZGW decyzji nakładającej na nią obowiązek jego likwidacji. Wskazana wyżej decyzja Dyrektora RZGW była decyzją ostateczną, czyli wykonalną, a jej wykonanie jest zagwarantowane zastosowaniem przepisów o egzekucji administracyjnej.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego w świetle treści art. 190 u.P.w., zanim dojdzie do wydania nakazu likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, organ powinien zainteresowanemu podmiotowi umożliwić legalizację tego urządzenia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu 20 grudnia 2023r. złożyła wniosek do Dyrektora ZZ o legalizację urządzenia wodnego - wylotu do rzeki [...]. W związku z uzyskaniem informacji o wystąpieniu przez skarżącą z wnioskiem o legalizację oraz o wydanie pozwolenia wodnoprawnego organ odwoławczy zawiesił postępowanie odwoławcze. Wobec pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 12 marca 2024 r. organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie, a następnie wydał decyzję z dnia 12 kwietnia 2024 r. W sytuacji, w której skarżącą poinformowano o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania organ odwoławczy nie miał podstaw do uznania, że sprawa dotycząca wniosku skarżącej jest jednak nadal w toku. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zakwestionowała zasadność pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania poprzez skorzystanie z możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu administracji.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy kwestią zasadniczą pozostawała odpowiedź na pytanie czy po ostatecznym nałożeniu na skarżącą obowiązku likwidacji urządzenia wodnego posiada ona, zgodnie z brzmieniem art. 190 ust. 1 u.P.w., prawo do skutecznego złożenia wniosku o jego legalizację. W ocenie Sądu pierwszej instancji wykładnia systemowa art. 190 u.P.w. w sposób jednoznaczny wskazuje na brak takiej możliwości. W systematyce przywołanego artykułu kluczową rolę odgrywa jego ust. 13, który wyraźnie odnosi się do braku działania ze strony właściciela urządzenia wodnego lub nieuzyskania przez niego decyzji o jego legalizacji. W tym momencie aktualizuje się obowiązek organu właściwego w sprawach pozwoleń wodnoprawnych do nałożenia na właściciela urządzenia wodnego obowiązku jego likwidacji. W ocenie Sądu pierwszej instancji art. 190 u.P.w. w sposób oczywisty uniemożliwia właścicielowi urządzenia wodnego wnoszenie wniosku po nałożeniu na niego obowiązku likwidacji urządzenia wodnego ostateczną i wykonalną decyzją właściwego organu, którą w kontrolowanej sprawie była decyzja Dyrektora RZGW.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w sprawie zachodzi podstawa do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego "z innej przyczyny", tj. nie z powodu tożsamości sprawy, jak to błędnie ocenił organ odwoławczy, ale z powodu wydania ostatecznej i wykonalnej decyzji Dyrektora RZGW nakładającej na skarżącą obowiązek likwidacji urządzenia wodnego. Organ pierwszej instancji w ocenie składu orzekającego wskazał prawidłowo oczywistą i wynikająca z wykładni art. 190 u.P.w. przesłankę odmowy wszczęcia postępowania. Sąd pierwszej instancji uznał, że pomimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego co do samej przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego uchybienie to nie miało istotnego wpływu na prawidłowość samego rozstrzygnięcia.

Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się skarżąca zaskarżając go w całości. W wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucono:

a) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 151 u.p.p.s.a. i niezasadne oddalenie przedmiotowej skargi w sytuacji, w której postanowienie organu została wydane z naruszeniem przepisów ustawy k.p.a., a to art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 61a § 1 i 2, art. 77 i art. 80 k.p.a., podczas gdy wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w rezultacie powinno skutkować wydaniem postanowienia na korzyść skarżącej,

b) naruszenie art. 190 ust. 1 i ust. 13 u.P.w., poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, iż strona straciła możliwość uniknięcia likwidacji przedmiotowego wylotu do rzeki, wobec czego nie jest możliwym złożenie wniosku o legalizację urządzenia wodnego,

c) niezastosowanie przepisu art. 7a k.p.a., a w rezultacie nieuwzględnienie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania art. 151 u.p.p.s.a. poprzez uznanie postanowień organów obu instancji za prawidłowe,

d) naruszenie art. 1 § 2 u.p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 7a, art. 61a 1 i 2, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz oddalenie skargi, pomimo, że organy obu instancji wbrew ciążącym na nich obowiązkom nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Wojewódzki na podstawie art. 176 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 u.p.p.s.a.; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 176 u.p.p.s.a.; zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie skargi na podstawie art. 176 u.p.p.s.a., rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 u.p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych na podstawie art. 203 u.p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.),

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.).

Skarżąca kasacyjnie powołała się na obie podstawy kasacyjne, skutkiem czego w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, można przejść do oceny poprawności zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.

W zakresie zarzutów sformułowanych w ramach lit. a oraz lit. c należy zauważyć, że w judykaturze prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 u.p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. np. wyroki NSA z dnia 15 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 1193/25; z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1807/07; z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1247/06; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 31/07– dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu). Już ta okoliczność determinowała nieskuteczność wskazanych zarzutów.

Co więcej w odniesieniu do zarzutu sformułowanego w ramach lit. c stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił, że przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, który to sąd nie stosuje przepisów k.p.a., a jedynie zobowiązany jest do kontroli legalności określonego aktu (w tym wypadku postanowienia). Tym samym chcąc poprawnie wywieść skargę kasacyjną, w sytuacji podniesienia zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., należało powołać również stosowny przepis u.p.p.s.a., który to akt prawny reguluje postępowanie sądowoadministracyjne.

Przechodząc dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut opatrzony lit. d został sformułowany w sposób niestaranny. W jego ramach wskazano na naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 1 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 61a 1 i 2 (powinno być art. 61a § 1 i 2), art. 77 i art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia zatem, że art. 1 u.p.p.s.a. stanowi zamkniętą całość i nie jest zbudowany z pomniejszych jednostek redakcyjnych. Tym samym autor skargi kasacyjnej powołał się na nieistniejący przepis. Co więcej – w odniesieniu do pozostałych przepisów powołanych w ramach tego zarzutu – podkreślić należy, że jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Tymczasem w zakresie powoływanych w tym zarzucie art. 7a k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. autor skargi kasacyjnej zaniechał precyzyjnego określenia naruszonych – w jego ocenie – przepisów. W tym zakresie dostrzeżone błędy skargi kasacyjnej niewątpliwie wpłynęły na zakres możliwej do przeprowadzenia w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli.

Przechodząc zatem do rozpoznania wskazanego zarzutu naruszenia prawa procesowego należy zauważyć, że jest on w immanentny sposób powiązany z zarzutem naruszenia art. 190 ust. 1 i ust. 13 u.P.w. Skarżąca kwestionuje bowiem założenie jakoby straciła możliwość uniknięcia likwidacji przedmiotowego wylotu do rzeki, wobec czego nie jest możliwym złożenie wniosku o legalizację urządzenia wodnego. Skarżąca powołuje się na okoliczność poinformowania jej o możliwości złożenia kolejnego wniosku o legalizację urządzenia wodnego i jej zdaniem odmowa wszczęcia postępowania była zatem sprzeczna ze wskazaną informacją.

W rezultacie takiej argumentacji konieczne jest odwołanie się do niekwestionowanej przez skarżącą chronologii zdarzeń rzutującej na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W dniu 28 września 2023 r. organ pierwszej instancji nałożył na stronę obowiązek likwidacji urządzenia wodnego, tj. wylotu do rzeki [...], które zostało wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 20 grudnia 2023 r. wpłynął pierwszy wniosek skarżącej o legalizację wskazanego urządzenia wodnego. Nie jest również kwestionowane przez skarżącą, że organ w toku postępowania odwoławczego (dot. decyzji o likwidacji urządzenia wodnego) zdecydował się na jego zawieszenie ze względu na złożenie wniosku legalizacyjnego. Wskutek pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 20 grudnia 2023 r. organ zdecydował się na podjęcie postępowania (postanowienie z dnia 12 marca 2024r.). W dniu 12 kwietnia 2024 r. organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie. Tymczasem dopiero w dniu 15 kwietnia 2024 r. do organu wpłynął kolejny wniosek legalizacyjny skarżącej.

Nie kwestionując zatem samej możliwości złożenia kolejnego wniosku legalizacyjnego należy podkreślić, że prowadzenie postępowania wywołanego takim wnioskiem zależne będzie od tego, czy w obrocie prawnym znajdować będzie się ostateczna decyzja o likwidacji urządzenia wodnego. W okolicznościach sprawy ostateczna decyzja w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego została wydana w dniu 12 kwietnia 2024 r., zaś kolejny wniosek legalizacyjny (datowany na dzień 10 kwietnia 2024 r.) wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2024 r. Jednocześnie należy wskazać, że w sytuacji, gdy żądanie nie pochodzi od strony lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rezultacie przyjąć należy, że w sytuacji, w której w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja nakazująca likwidację urządzenia wodnego to aktualizują się "inne uzasadnione przyczyny" dla których postępowanie w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego nie może być wszczęte, co zasadnie doprowadziło do odmowy wszczęcia kolejnego postępowania. Odmienne rozumowanie prowadziłoby do zaakceptowania sytuacji, w której potencjalna tylko możliwość złożenia wniosku legalizacyjnego całkowicie paraliżowałaby możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego. Jednocześnie uprzednie, ostateczne zakończenie postępowania w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego determinuje nieskuteczność wszczęcia postępowania w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego. W odmiennym wypadku mogłyby bowiem funkcjonować wykluczające się w istocie rozstrzygnięcia – o likwidacji urządzenia wodnego oraz o jego legalizacji. W rezultacie prawidłowo Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że decyzja z dnia 12 kwietnia 2024 r. jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Na marginesie można wskazać, że ewentualne uchylenie decyzji o likwidacji urządzenia wodnego ponownie umożliwi wystąpienie z wnioskiem o legalizację.

Z wyżej wskazanych przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.