Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1725/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2019 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1725/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...], Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, dalej także: "MPWIS", działając na podstawie art. 103 pkt 1 oraz pkt 1b lit. c, art. 104 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594) oraz art. 104 K.p.a. - w związku z faktem nie przestrzegania wymagań w zakresie prezentacji i reklamy środka spożywczego określonych w art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektyw Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 22.11.2011 r. str. 18 z późn. zm.), wymierzył:

1) karę pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych) za czyn wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt 1,

2) karę pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych) za czyn wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt.lb lit. c,

łącznie karę pieniężną w wysokości 2000 zł (dwa tysiące złotych) [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, dalej także: "Spółka".

W odwołaniu od powyższej decyzji [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na brak podstaw do wymierzenia Spółce [...] kar pieniężnych (bezprzedmiotowość postępowania).

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 104 ust. 1, art. 103 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 1541, ze zm.), art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 59) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zaistniała przewlekłość postępowania, albowiem kontrola sanitarna, która była podstawą do wydania decyzji wymierzającej kary została dokonana przez PPIS w dniu 28 lipca 2014 r., zakończyła się natomiast wydaniem przez GIS decyzji w dniu 28 maja 2019 r.

Zdaniem skarżącej, organ wadliwie ustosunkował się do argumentów strony uzasadniających umorzenie sprawy. W dacie przeprowadzenia kontroli nie obowiązywało rozporządzenie, na które powołuje się organ w pierwszoinstancyjnej decyzji. Obecnie powoływanie się przez organ drugoinstancyjny na ten przepis, który nie obowiązywał w dacie przeprowadzenia kontroli, nie może zostać przyjęte. Jednocześnie Spółka podniosła, że nie do przyjęcia jest utrzymanie decyzji MPWIS w Krakowie wymierzającego dwukrotną karę za to samo przewinienie. Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności oraz oświadczenia żywieniowe i zdrowotne są prezentacją środków spożywczych (reklamą). Pogląd ten jest wzmocniony faktem, że postępowanie w zakresie drugiego aspektu (oznakowania) umorzono, czyli zniknęła podstawa wymierzenia drugiej kary. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, w omawianej sprawie brak jest znamion naruszenia przez Spółkę przepisów art.103 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1 pkt 1 b lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ze względu na fakt natychmiastowego usunięcia przez Spółkę spornych zapisów ze stron internetowych. Tym samym, przedmiot postępowania o ukaranie nie istnieje.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 23 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę oraz złożył do akt sprawy załącznik do protokołu rozprawy. Ponadto wniósł alternatywnie o zmianę decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej lub umorzenie postępowania na podstawie art. 135 P.p.s.a. i art. 105 K.p.a. Oświadczył, że decyzja MPWIS z dnia 2 kwietnia 2015 r. nie była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Złożył również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 23 stycznia 2020 r. skarżąca uzupełniła skargę.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Powołując treść art. 7 ust. 1 lit. a), ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1169/2011; art. 52a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia; art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1924/2006, Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania organów była ocena znakowania produktu pn.: "[...]" wprowadzonego do obrotu przez skarżącą oraz ocena prezentacji i reklamy ww. środka spożywczego na stronach internetowych: www.[...].pl oraz www.[...].pl należących do skarżącej.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w Krakowie, dalej także: PPIS, przeprowadził analizę treści informacji dotyczących produktu "[...]" kapsułki zawartych na ww. stronach internetowych oraz stwierdził, że sposób prezentacji i reklamy zamieszczony na stronach internetowych www.[...].pl i www.[...].pl narusza przepisy zawarte w art. 46 ust. 1 pkt 1, pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, tj. przeprowadzonej w lipcu 2014 r. PPIS stwierdził, że przepisy te wskazywały, iż oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd (art. 46 ust. 1 pkt 1) oraz przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia lub odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4 tej oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006 (pkt 2). Podniósł, że wyżej wymienione przepisy stosuje się również do reklamy oraz prezentacji środków spożywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowania materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane (art. 46 ust. 2).

W konsekwencji, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], PPIS w Krakowie nakazał skarżącej prawidłową prezentację i reklamę produktu "[...]" umieszczonego w witrynie internetowej: www.[...].pl i www.[...].pl - poprzez usunięcie oświadczeń zdrowotnych oraz informacji odwołujących się do właściwości leczniczych zamieszczonych przy prezentacji ww. środka spożywczego w opisie dotyczącym tego produktu. Kwestionowane zwroty organ zaznaczył podkreśleniami (pkt 1a i 2a decyzji ). Jednocześnie w decyzji tej określono termin wykonania.

MPWIS - decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] - utrzymał w mocy decyzję PPIS w powyższym zakresie. Uchylił natomiast rozstrzygnięcie decyzji PPIS w części dotyczącej jej pkt 1b i 2b oraz umorzył postępowanie organu I instancji. Pkt 1b i 2b dotyczyły umieszczenia w witrynie internetowej stwierdzenia "wskazującego na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia".

Jednocześnie ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., PPIS w Krakowie umorzył w części postępowanie w zakresie pkt 1 decyzji dotyczącego oznakowania środka spożywczego pn. "[...]" kapsułki 120 szt (numer serii: [...], najlepiej spożyć przed końcem: 03 2016 r.). Jak wskazał, Spółka poinformowała organ, że ostatnia seria produktu, do wytworzenia której zostało zastosowane opakowanie z zapisami zakwestionowanymi przez organ została wyprodukowana w czerwcu 2014 r. (seria: [...], najlepiej spożyć przed końcem: 03 2016 r.). Kolejne serie produktu "[...]" kapsułki będą wprowadzane do obrotu w terminie późniejszym. Ta część decyzji rozstrzygnięcia nie została zakwestionowana przez skarżącą.

Od decyzji MPWIS z dnia [...] kwietnia 2015 r. strony nie wniosły skargi do sądu administracyjnego.

Podczas kontroli sprawdzającej w dniu 3 czerwca 2015 r. przedstawiciele PPIS w Krakowie stwierdzili wykonanie pkt 1a i 2a decyzji z 17 czerwca 2014 r.

W piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. PPIS w Krakowie wezwał Spółkę do podania wielkości obrotu zakładu wyrażonej w ujęciu ilościowym i wartościowym (wartość netto), a w wymiarze czasowym - dotyczącym ostatniego roku obrotowego, tj. za cały rok 2014. Organ wskazał, że wezwanie do podania tych danych jest związane z postępowaniem wyjaśniającym mającym na celu skierowanie wniosku o ukaranie grzywną w związku z nieprawidłową reklamą i prezentacją ww. produktu. Ponowne wystąpienie do Spółki w tym zakresie organ skierował w dniu 14 września 2015 r.

Następnie, wnioskiem z 29 września 2015 r., na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 1b lit. c) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, PPIS w Krakowie wystąpił do MPWIS o ukaranie skarżącej karą pieniężną za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie prezentacji i reklamy na stronie internetowej www.famina.pl oraz www.[...].pl.

Sąd stwierdził, że art. 104 ust. 1 ww. ustawy wprost wskazuje, że kary pieniężne, o których mowa w art. 103 tej ustawy wymierza w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. Przy czym, co istotne, nałożenie takiej kary jest niezależnie od postępowania w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości - w niniejszym przypadku - w prezentacji i reklamie produktu "[...]" (zawierającej oświadczenia zdrowotne oraz informacje odwołujące się do właściwości leczniczych zamieszczonych przy prezentacji ww. środka spożywczego). Żaden z przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie uzależnia możliwości zastosowania kary od wydania decyzji stwierdzającej naruszenie przepisów prawa żywnościowego. Przesłanką wymiaru kary jest nieprzestrzeganie wymagań w zakresie wprowadzania w błąd konsumentów i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Pogląd, zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary na podstawie art. art. 103 ust. 1 pkt 1 i 1b lit. c oraz art. 104 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest samoistne i nie wymaga odrębnego stwierdzania naruszenia przepisów prawa dominuje w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2203/15, Lex nr 2316278; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2335/15, Lex nr 2316279).

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że skarżąca naruszyła wyżej zacytowane obowiązujące przepisy prawa żywnościowego, tj. art. 7 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1169/2011 oraz art. 52a ustawy w zw. z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006.

W ocenie Sądu, treść zakwestionowanego przekazu prezentacji i reklamy produktu pn. "[...]" została przedstawiona w taki sposób, że przeciętny odbiorca reklamy, w tym szczególnie osoby chore na trądzik, będzie odnosił wrażenie, że produkt ten posiada właściwości lecznicze a w konsekwencji wprowadza w błąd konsumenta. Niewątpliwie sformułowania na obu witrynach internetowych co do właściwości witaminy B1, B2, B5, E są oświadczeniami zdrowotnymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1924/2006. Zgodnie z tym przepisem oświadczenie zdrowotne to każde oświadczenie, które stwierdza lub sugeruje (daje do zrozumienia), że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników a zdrowiem. Nawet prawidłowe zamieszczenie oświadczenia zdrowotnego nie oznacza, że przekaz reklamowy nie wprowadza w błąd konsumentów sugerując, że suplement diety ma właściwości produktu leczniczego. Oświadczenia zaprezentowane przez Spółkę nie znajdują się w wykazie oświadczeń zdrowotnych opublikowanych a oświadczenia co do witaminy B1 (tiamina jest niezbędna dla skóry głowy) zostały odrzucone przez Komisję. Przy prezentacji tego środka na obu witrynach, znajdowały się informacje odnoszące się do jednostki chorobowej trądzik sklasyfikowanej w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób Zdrowotnych i Problemów Zdrowotnych pod poz. L.70.9 . Z kolei w opisie środka "[...]" znajdowały się sformułowania, które sugerowały, że jest to produkt leczniczy bo takie właściwości posiadają jego poszczególne składniki (bratek trójbarwny/fiołek, witamina A, E, B1, B2, B5, B6, cynk, skrzyp polny, pokrzywa zwyczajna).

Sąd uznał, że organ odwoławczy słusznie wskazał, że zgodnie z ustawową definicją, zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia "suplement diety jest to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego".

Efekt fizjologiczny, w przypadku suplementu diety należy rozumieć jako optymalizację prawidłowych fizjologicznych funkcji organizmu (utrzymanie, wspomaganie, optymalizowanie), a nie przywracanie, odbudowę, zapobieganie, czy też modyfikację funkcji fizjologicznych, właściwych dla produktu leczniczego.

W konsekwencji, prezentacja i reklama suplementu diety (w tym zawierająca niedopuszczalne oświadczenia zdrowotne) nie może u odbiorcy rodzić przekonania, że stosowanie "[...]" zapobiegnie kłopotom z cerą trądzikową.

Istotne jest więc, że prezentacja i reklama suplementu diety powinna podawać konsumentom rzetelną informację, zawierającą niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia produktu, mając na uwadze również to, że suplementy diety są przeznaczone dla osób zdrowych i mają na celu utrzymać bądź zachować podstawowe funkcje fizjologiczne organizmu, a nie zapobiegać chorobom bądź też ich leczyć. Zaś w celu przywrócenia bądź odzyskania właściwego stanu zdrowia stosuje się produkty lecznicze. W orzecznictwie sądów krajowych i Trybunału Sprawiedliwości jednoznacznie przyjmuje się, że środek spożywczy nie może posiadać właściwości produktu leczniczego oraz nie przywraca, nie odbudowuje, ani też nie modyfikuje funkcji fizjologicznych organizmu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1902/2008; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 272/15 - oba publ. Cbosa; wyrok TS z dnia 21 marca 1991 r. w sprawie C-369/8 Jean-Marie Delattre, publ. ECR 1991, s.1-01487, pkt 40).

W ocenie Sądu, sposób prezentacji i reklama zakwestionowanego suplementu diety bezsprzecznie wskazują, że skarżąca naruszyła ww. przepisy obowiązującego prawa żywnościowego. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego (poparte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2335/15, co do prawidłowości zastosowania przepisów rozporządzenia nr 1169/2011, które weszły w życie po naruszeniu norm wskazanych w art. 46 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli w 2014 r. W celu bowiem wykonania kompetencji Unii instytucje przyjęły rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Rozporządzenia mają zasięg ogólny. Wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Tym samym, w związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 1169/2011, zawierającego w art. 7 ust. 1, 3 i 4 tożsame przepisy jak w art. art. 46 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy - nastąpiła derogacja tych ostatnich, znajdujących się w polskim ustawodawstwie. Tym samym, powoływanie się przez Spółkę na przepis intertemporalny - art. 54 ust. 1 rozporządzenia - nie ma znaczenia w kontekście nałożenia kary za stwierdzone uchybienia w dniu kontroli w 2014 r.

Zdaniem Sądu, w postępowaniu w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że skarżąca nie przestrzegała wymagań określonych w przepisach prawa żywnościowego (tym bardziej, że stwierdzone uchybienia po wydaniu decyzji sama usunęła), stąd niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego .

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy i zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 i pkt 1b lit. c) ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia

Zgodnie z art. 17 w związku z art. 16 rozporządzenia 178/2002, całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub w prezentacji i reklamie, ponosi podmiot działający na rynku spożywczym (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1044/10). Zatem to skarżąca, jako podmiot wprowadzający przedmiotowy produkt do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponosi pełną odpowiedzialność za jego prezentację i reklamę.

W niniejszej sprawie organ, uwzględniając okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj i stopień stwierdzonych uchybień, wymierzył Spółce karę w wysokości należącej do niższych granic przewidzianych w art. 103 ust. 1 pkt 1 i 1b ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przesłanką wymiaru kary jest nieprzestrzeganie wymagań w zakresie reklamy i prezentacji suplementu diety, ta zaś sytuacja - jak wskazano powyżej - w niniejszej sprawie miała miejsce.

Uwzględniając okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj i stopień stwierdzonych uchybień, wymierzył Spółce karę w wysokości odpowiadającej wartościom przewidzianym w ustawie, tj. kwotę łączną 2.000 zł przy możliwej górnej granicy do 113 503,80 zł.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, zostały uwzględnione: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym oraz cel aby kara była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Uwzględniono również fakt, iż organ nie posiada wiedzy aby skarżąca we wcześniejszym okresie również nie przestrzegała prawa żywnościowego w zakresie znakowania, w tym prezentacji i reklamy środków spożywczych. Ponadto także i to, że organ nie mógł poczynić rozważań co do przesłanki w zakresie wielkości produkcji zakładu za rok 2014 albowiem Spółka na zapytania organu w tym zakresie nie reagowała. W konsekwencji, w ocenie Sądu, tak ustalony wymiar kary nie przekracza granic uznania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła:

naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącą uzupełniających zarzutów przedstawionych na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 23 stycznia 2020 r., potwierdzonych złożonym w tym samym dniu pismem procesowym skarżącej tj. zarzutu wymierzenia kary na podstawie innych przepisów, niż te obowiązujące w dacie dokonania kontroli spółki przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz zarzutu naruszenia art. 42 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady nieretroaktywności prawa, co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ gdyby Sąd rozpoznał szczegółowo ten zarzut, z pewnością doszedłby do przekonania, że wymierzenie kary na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w chwili rzekomego dokonania naruszeń przez spółkę, z pewnością stanowi naruszenie prawa, a w konsekwencji Sąd uchyliłby przedmiotową decyzję;

II. naruszenia prawa materialnego, tj.:

1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej w skardze kasacyjnej: u.b.ż.ż.) w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c u.b.ż.ż. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu spółce kary pieniężnej w łącznej wysokości 2000 zł za naruszenia, które w dacie kontroli Spółki dokonywanej przez PPIS tj. w dniu 28 lipca 2014 r. nie stanowiły podstawy do nałożenia tej kary (przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż oraz art. 103 ust. I pkt 1b lit. c u.b.ż.ż w brzmieniu przewidującym sankcje za naruszenia przepisów zarzucanych skarżącej wszedł w życie dopiero w dniu 13 grudnia 2014 r., a w konsekwencji naruszenie art. 42 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i postępowanie niezgodne z zasadą lex prospicit non respicit.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Pismem z dnia 23 września 2020 r., Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Spółka, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a Główny Inspektor Sanitarny, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594), dalej: "ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia" lub "ustawa", w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie, z dniem 13 grudnia 2014 r., ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), dalej także "ustawa z dnia 7 listopada 2014 r.".

Przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje sankcję w postaci kary pieniężnej za delikt polegający na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 33 ust. 3 i 4, art. 45 ust. 3 i 4, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52a, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3 i art. 44 pkt 2.

W punkcie 1 decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora sanitarnego, z dnia [...] listopada 2015 r., wymierzono [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie karę pieniężną w wysokości 1000 zł za czyn wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt 1, tj. naruszenie art. 52a ustawy poprzez zamieszczenie na stronach internetowych niedozwolonych oświadczeń zdrowotnych.

Według art. 52a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006.

Przepis art. 52a nie obowiązywał w okresie popełnienia przez skarżącą deliktu polegającego na nieprzestrzeganiu wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006. Jednak w okresie tym obowiązywał przepis art. 46 ust. 1 pkt 2, który stanowił, że oznakowanie środka spożywczego nie może m.in. zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006. W okresie obowiązywania art. 46 ust. 1 pkt 2, m.in. do tego przepisu odwoływał się art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tak więc czyn zarzucany skarżącej, polegający na zamieszczeniu, w odniesieniu do spornego produktu, niedozwolonego oświadczenia zdrowotnego, podlegał karze pieniężnej zarówno przed wskazaną wyżej nowelą ustawy, która weszła w życie z dniem 13 grudnia 2014 r., jak i po tej dacie. W poprzednim stanie prawnym podstawę ukarania stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności. W stanie prawnym ukształtowanym nowelą z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podstawę prawną stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 52a ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. W obu systemach czasowych przesłanki materialne hipotezy oraz dyspozycje, łącznie z wysokością kary, były takie same.

Tak więc, zachowanie polegające na zamieszczeniu w odniesieniu do spornego produktu niedozwolonego oświadczenia zdrowotnego stanowiło delikt w czasie jego popełnienia, a karalność w drodze administracyjnej kary pieniężnej nie ustała po dniu 13 grudnia 2014 r.

Wybór podstawy prawnej rozstrzygnięcia zależał, w takiej sytuacji, od norm intertemporalnych zawartych w ustawie z dnia 7 listopada 2014 r. W myśl art. 5 tej ustawy, wchodziła ona w życie z dniem 13 grudnia 2014 r. W konsekwencji, organy inspekcji sanitarnej, orzekając od dnia 13 grudnia 2014 r., także w odniesieniu do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, miały obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania. W stosunku do deliktu polegającego na zamieszczeniu niedozwolonego oświadczenia zdrowotnego oznaczało to obowiązek stosowania art. 101 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 52a ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006.

W punkcie 2 decyzji MPWIS z dnia [...] listopada 2014 r. wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 1000 zł za czy wymieniony w art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis ten przewiduje zaś wymierzenie kary pieniężnej za delikt polegający na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach rozporządzenia nr 1169/2011.

Również przepis art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy nie obowiązywał w okresie popełnienia zarzucanego skarżącej czynu. Konkretyzując delikt dokonany przez skarżącą, organy inspekcji sanitarnej pierwszej i drugiej instancji wskazały na naruszenie przepisów art. 7 ust. 1a, ust. 3, ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004.

W związku z tym odnotować należy, że w stanie prawnym sprzed 13 grudnia 2014 r., przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy przewidywał wymierzenie kary pieniężnej za czyn polegający m.in. na nieprzestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49. Obowiązujący wówczas przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. b stanowił, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2, oznakowanie środka spożywczego nie może m.in. przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4.

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 13 grudnia 2014 r. przepis art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy odwołuje się do wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach rozporządzenia nr 1169/2011. Wymagania te są określone w art. 7 ust. 1-4 tego rozporządzenia. W myśl art. 7 ust. 1 pkt b, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 3, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w prawie Unii mającym zastosowanie do naturalnych wód mineralnych i żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego, informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości.

Dodać jeszcze trzeba, że według art. 7 ust. 4, ust. 1, 2 i 3 mają również zastosowanie do:

a) reklamy;

b) prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane.

Zachowanie polegające na wprowadzeniu konsumenta w błąd poprzez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada oraz przypisywanie środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływania się do takich właściwości, stanowiło zatem delikt w stanie prawnym obowiązującym do dnia 13 grudnia 2014 r. oraz od tej daty. W pierwszym przypadku przesłanki materialne zostały określone w art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, zaś w drugim wypadku chodzi o podstawę w postaci art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy w związku z art. 7 ust. 1-4 rozporządzenia nr 1169/2011.

Konieczne jest spostrzeżenie, że według uzasadnienia projektu noweli z dnia 7 listopada 2014 r., propozycja uchylenia ust. 4 w art. 27, ust. 1 i 2 w art. 45, art. 46, art. 47, ust. 1 w art. 48 oraz art. 49 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zawarta w art. 2 pkt 3-7 projektu ustawy wynika z określenia wymagań zawartych w przepisach ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia i w przepisach rozporządzenia nr 1169/2011 (odpowiednio art. 2 ust. 2 lit. j, art. 7 ust. 1, art. 17, art. 13 ust. 1, art. 8 i art. 9). Z uwagi na stosowanie przepisów rozporządzenia nr 1169/2011, co do zasady, od dnia 13 grudnia 2014 r. (patrz art. 55 tego rozporządzenia) krajowe unormowanie art. 46 oraz unormowania rozporządzenia zawarte w art. 7 ust. 1-4 miałyby charakter równoległy.

W zakresie materialnym omawianego deliktu, nowela która weszła w życie z dniem 13 grudnia 2014 r., nie zmieniła przesłanek kwalifikujących zachowanie polegające na przypisywaniu środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada oraz przypisywaniu środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływania się do takich właściwości. Nie zmieniła się także sankcja administracyjna za ten delikt.

Skoro, jak wyżej wskazano, unormowanie międzyczasowe sprowadzało się do regulacji, według której, ustawa weszła w życie z dniem 13 grudnia 2014 r., to obowiązkiem organów było powołanie podstawy prawnej obowiązującej od tej daty.

W obu omówionych przypadkach nie ma podstaw do stawiania zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady nieretroaktywności prawa.

Zagadnienie działania norm prawnych w czasie jest związane z zasadą demokratycznego państwa prawnego sformułowaną w art. 2 Konstytucji RP. Od razu jednak warto rozróżnić obie zastosowane wobec skarżącej sankcje. W pierwszym przypadku (pkt 1 decyzji MPWIS Nr 153/2015/8 podstawę prawną stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 52a ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. Przesłanki materialne hipotezy deliktu oraz dyspozycja, łącznie z wysokością kary, były takie same jak przesłanki materialne art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, które to normy obowiązywały w okresie popełnienia deliktu. Istotą sankcjonowanego zachowania było zamieszczenie niedozwolonych oświadczeń zdrowotnych w rozumieniu rozporządzenia nr 1924/2006. Podstawę materialną wymierzenia kary pieniężnej po wejściu w życie noweli z dnia 7 listopada 2014 r. w dalszym ciągu stanowił przepis art. 101 ust. 1 pkt 1, z tym, że określając niedozwolone zachowanie nawiązał do art. 52a, do którego to przepisu "przeniesiono" zawarte poprzednio w art. 46 ust. 1 pkt 2 odwołanie się do normy art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006. Podkreślić warto, że "przeniesienia" tego dokonano w obrębie tej samej ustawy.

Takiego rodzaju zabiegu redakcyjno-porządkującego nie można określić jako retroaktywnego działania normy art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumianego jako nakaz oceny faktów istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, zaistniałych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów, w świetle tych nowych przepisów, tak jakby obowiązywały one w dacie zaistnienia tych faktów. Jak bowiem wynika z powyższych uwag, art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 52a ustawy w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006 w rzeczywistości nie zawiera nowej normy, nieobowiązującej w okresie zamieszczenia niedozwolonego oświadczenia zdrowotnego.

Podstawową regułą prawa międzyczasowego jest reguła tempus regit actum, oznaczająca, że zdarzenie prawne należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego w dacie, gdy miało ono miejsce (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 18 października 1995 r., sygn. akt III AZP 29/95 OSNAP 1996/8 /107; uzasadnienie wyroku TK z dnia 15 września 1999 r., sygn. akt K 11/99 OTK 1999/6/116; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 21 lutego 2000 r., sygn. akt OPS 6/99 ONSA 2000/3/89; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 12 marca 2001 r., sygn. akt OPS 14/00, ONSA 2001/3/101; wyrok TK z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt P 43/07; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 511/07; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 408/18).

Nie jest wykluczone wprowadzenie przez ustawodawcę, w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, normy odmiennej w działaniu od reguły nieretroakcji. Zastosowanie tego rodzaju zabiegu intertemporalnego nie może jednak pogarszać sytuacji prawnej podmiotu, na którego uprawnienia lub obowiązki nowe przepisy oddziałują. Retroaktywne działanie przepisów międzyczasowych musi wyraźnie wynikać z tych przepisów.

O takim unormowaniu retroaktywnym aspekcie unormowania można mówić w przypadku art. 5 noweli z dnia 7 listopada 2014 r. w odniesieniu do art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c w związku z art. 7 ust. 1-4 rozporządzenia nr 1169/2011. W okresie zamieszczenia na stronach internetowych informacji przypisujących środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada oraz przypisywaniu środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływania się do takich właściwości, nie obowiązywał ani przepis art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy, ani przepisy art. 7 ust. 1-4 rozporządzenia nr 1169/2011. Jest jednak oczywiste, że w wyniku zastosowania tych norm nie doszło do pogorszenia sytuacji prawnej sprawcy deliktu. Przesłanki materialne nowych przepisów odpowiadają przesłankom określonym w art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Jak już wyżej wskazano, dotyczy to zarówno hipotezy, jak i dyspozycji norm określających analizowany delikt, w tym także wysokości kary pieniężnej.

W konsekwencji, nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącą zarzutów, tj. wymierzenia kary na podstawie innych przepisów, niż przepisy obowiązujące w dacie dokonania kontroli Spółki przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Najpierw przypomnieć należy, że z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku. Natomiast obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (patrz: wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11; wyrok NSA z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3349/19).

Sąd pierwszej instancji podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Niezależnie od powyższych uwag zauważyć trzeba, że Sąd odniósł się do zagadnienia zastosowania norm rozporządzenia nr 1169/2011. Stwierdził, że przepis art. 54 ust. 1 tego rozporządzenia nie ma znaczenia w kontekście nałożenia kary za stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia. Odnotował uchylenie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy, w związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 1169/2011, zawierającego tożsame przepisy art. 7 ust. 1, 3 i 4. Powołał się w tym zakresie na orzecznictwo (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2335/15).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucane przez wnoszącą kasację uchybienie Sądu pierwszej instancji w zakresie nieuwzględnienia art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011 zostało określone jako naruszenie o charakterze materialnym. Dostrzegając, że w zarzucie materialnym kasacji zarzut ten nie został wprost sformułowany, można jednak stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie utożsamia swoje stanowisko ze stanowiskiem zajętym w powołanym wyżej wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2335/15, według którego, przepisy art. 7 rozporządzenia znajdują zastosowanie w miejsce art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wbrew tezie wyartykułowanej w piśmie skarżącej z dnia 23 stycznia 2020 r. i na rozprawie w tym samym dniu, do której nawiązano w uzasadnieniu kasacji, przepisy art. 54 ust. 1 rozporządzenia nie "depenalizują" zachowania stanowiącego delikt pod rządami art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Przepisy art. 54 ust. 1 rozporządzenia miały umożliwić podmiotom gospodarczym dostosowanie się do nowych wymogów rozporządzenia w zakresie informowania. Jak stanowi pkt 55 preambuły do rozporządzenia nr 1169/2011, "Aby umożliwić podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze dostosowywanie etykietowania ich produktów do nowych wymogów wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, należy zapewnić odpowiednie okresy przejściowe w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia". Chodziło więc o dostosowanie się do zwiększonego zakresu informacyjnego, a nie o akceptację dla deliktu polegającego na niezgodnym z prawdą informowaniu o właściwościach medycznych produktu.

Wracając do aspektu procesowego omawianego zarzutu dodać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., w szczególności zawiera stanowisko Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nadto Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Możliwa jest więc, wbrew argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kontrola instancyjna takiego wyroku. W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/19).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.