Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 lipca 2026 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2025 r. nr SKO 4532.136.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia 28 lipca 2021 r. nr GOPS 4310.Nr1.21.SP.O Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działający z upoważnienia Wójta Gminy Wińsko, odmówił przyznania R. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 9 lipca 2021 r. wynika, iż opieka wnioskodawczyni nad matką sprowadza się do pomocy w codziennym funkcjonowaniu, prowadzenia gospodarstwa domowego oraz zapewnienia dojazdu do lekarza. Nie miała również miejsca rezygnacja z zatrudnienia w momencie zaliczenia matki do osób niepełnosprawnych, ponieważ wnioskodawczyni wówczas nie pracowała. Brak jest więc związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia, a zaliczeniem matki do znacznego stopnia niepełnosprawności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 16 września 2021 r. nr SKO 4316/379/21 uchyliło zaskarżona decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zalecił wyjaśnienie czy strona zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego i pracy w gospodarstwie rolnym, wyjaśnienie zakresu opieki sprawowanej nad matką oraz ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony.

Decyzją z dnia 29 października 2021 r. nr GOPS 4310.Nr10.21.SP.O Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w W. odmówił przyznania R. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 19 października 2021 r. ponownie przeprowadzono wywiad środowiskowy. Podczas rozmowy z matką strony pracownik socjalny stwierdził, że kontakt był logiczny, a wypowiedzi spójne. Matka strony jest w stanie sama się ubrać, umyć, może wymagać jedynie pomocy przy kąpieli, podczas wchodzenia bądź wychodzenia z wanny. Sama potrafi przygotować posiłek – pracownik socjalny był świadkiem wykonywania przez matkę prac kuchennych związanych z gotowaniem. Matka strony cierpi na różne choroby, jednak są to schorzenia wieku starczego typu miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nie są to schorzenia, które wymagają całodobowej opieki ze strony drugiej osoby. Obecnie matka strony ma trudności w sprawnym poruszaniu się ze względu na stan pooperacyjny kończyny dolnej, jednak może to czynić bez kul ortopedycznych, tak jak było to podczas przeprowadzonego wywiadu. W ocenie pracownika socjalnego matka strony nie wymaga całodobowej opieki oraz pomocy osób drugich, jest osobą samodzielną, a opieka sprawowana przez córkę nie jest stała i absorbującą, lecz doraźna. Wykonywane przez stronę czynności nie kolidowałaby z podjęciem zatrudnienia, ponieważ można je wykonać przed wyjściem lub po powrocie z pracy. W konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że matka strony nie jest osobą wymagającą stałej, całodobowej opieki związanej z czasochłonnym wykonywaniem przy niej czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. nr SKO 4316/516/21 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium, czynności wymienione w wywiadzie z dnia 28 października 2021 r., przykładowo: robienie zakupów, gotowanie, pranie, sprzątanie dotyczą prowadzenia gospodarstwa domowego również przez osoby aktywne zarobkowo i zawodowo. Czynności te mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo i nie dotyczą zapewniania opieki i pomocy w związku ze znaczenie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Inne czynności mogą być wykonywanie w czasie wolnym od pracy, tzn. przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej (np.: przygotowanie posiłków, podanie leków). W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że strona nie spełnia zasadniczego warunku przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w postaci zakresu i charakteru opieki sprawowanej względem matki, która wykluczałaby aktywność zawodową i zarobkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 225/22 oddalił skargę strony w całości.

Pismem z dnia 23 stycznia 2023 r. strona zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie świadczenia "rehabilitacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną za okres od czerwca 2021 r. do [...] r." (data zgonu matki).

Pismo to zostało zakwalifikowane przez GOPS jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją SKO z dnia 13 grudnia 2021 r. nr SKO 4316/516/21. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2023 r. na podstawie art. 148 i art. 149 § 3 k.p.a. organ ten odmówił wznowienia postepowania w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od czerwca 2021 r. do 10 sierpnia 2022 r.

W zażaleniu strona wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. "o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 marca 2023 r. nr SKO 4316/86/23 uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że zaskarżone postanowienie wydał organ niewłaściwy, albowiem kompetencję do wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium, zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., posiada wyłącznie Kolegium.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r. strona wniosła do GOPS "o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku z dnia 23.01.2023 r." i przyznanie wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką za okres od czerwca 2021 r. do 10 sierpnia 2022 r. W treści wniosku strona powołała się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. i wyjaśniła, że w dniu 9 stycznia 2023 r. został udostępniony stronie wywiad środowiskowy z dnia 19 października 2021 r. i pozostała dokumentacja. Udostępniona dokumentacja ujawniła nowe okoliczności, ponieważ podane w protokole z wywiadu informacje dotyczące stanu zdrowia matki strony są nieprawdziwe. Matka nie mogła się poruszać ze względu na dysfunkcję nóg, o cym pracownik socjalny nic nie napisał i nie zrobił zdjęć nóg. Ogólny stan zdrowia matki strony wymagał stałej całodobowej opieki w zakresie pielęgnacji, higieny osobistej, zmiany opatrunków (rany i odleżyny), karmienia, wykonywania czynności związanych z samoobsługą, zawożenia do lekarzy, prowadzenia gospodarstwa domowego i ułatwiania kontaktów ze środowiskiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 maja 2023 r. nr SKO 4532.20.2023 odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocna decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. Zdaniem SKO strona nie wykazała jakiegokolwiek związku pomiędzy przesłankami z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. a argumentacją zawartą we wniosku. Poprzestała jedynie na gołosłownych twierdzeniach, że informacje zawarte w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego są nieprawdziwe. Strona nie przedstawiła orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu – kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, a w sprawie bez wątpienia nie występuje przypadek, w którym dopuszczalne byłoby stwierdzenie, że sfałszowanie tego dowodu jest oczywiste. Kolegium wskazało, że na przeszkodzie wznowieniu postępowania administracyjnego stoi również prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oddalający skargę na decyzję Kolegium z dnia 13 grudnia 2021 r. nr SKO 4316/516/21. Kolegium podniosło, że decyzja SKO z dnia 13 grudnia 2021 r. została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi strony w pierwszym kwartale 2022 r., a zatem żądanie wznowienia w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 145 § 2 k.p.a.

Po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 lipca 2023 r. nr SKO 4532.128.2023 utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 9 maja 2023 r. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. SKO podniosło, że wnioskodawczyni w rzeczywistości kontestuje ustalenia zamieszczone w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego określając je jako nieprawdziwe, co jednak de facto sprowadza się do odmiennej oceny okoliczności faktycznych nim stwierdzonych. Odnosząc się do twierdzenia wniosku w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium podniosło, że strona przez cały czas trwania postępowania administracyjnego była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Organ dodatkowo wskazał na fakt uczestnictwa strony w wywiadzie środowiskowym z dnia 19 października 2021 r. oraz na składane przez nią w toku postępowania administracyjnego stosowne oświadczenia. Nawiązując do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. SKO podniosło, że dokumentacja zdjęciowa oraz lekarska, na którą powołuje się strona we wniosku o wznowienie postępowania powstała na etapie zwykłego postępowania administracyjnego i była znana stronie przed wydaniem decyzji Kolegium z dnia 13 grudnia 2021 r. Dodatkowo, przedstawionym przez stronę dowodom nie można przypisać cechy istotności. Przyjęte w decyzji z dnia 13 grudnia 2021 r. ustalenia faktyczne w zakresie rodzaju czynności opiekuńczych takich jak – pomoc przy ubieraniu się (rano i wieczorem), i higienie, przygotowywanie opatrunków, robienie zakupów, gotowanie, pranie, sprzątanie, opłacanie rachunków, pomoc w wychodzeniu na spacer, nie są kwestionowane przez stronę, a złożone przez stronę dowody w postaci dokumentacji fotograficznej i lekarskiej nie podważają aktualności wniosku, że wspomniane czynności opiekuńcze mogą być wykonywane także przez osobę aktywną zawodowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 629/23 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 9 maja 2023 r. nr SKO 4532.20.2023. W ocenie Sądu, postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia. Ocena samej zasadności przesłanek wznowionych odbywa się już w fazie merytorycznej postępowania wznowieniowego, która kończy się wydaniem jednego z orzeczeń wymienionych w art. 151 k.p.a. W sprawie nie wystąpiły przeszkody natury formalnej odnośnie do oceny zasadności powołanych przez stronę podstaw wznowieniowych. Analizując wniosek strony Sąd nie stwierdził przeszkód natury podmiotowej czy przedmiotowej, które uprawniałyby do wydania postanowienia o treści jak zaskarżone. Zasadność wniosku organ powinien zatem oceniać w fazie merytorycznej postępowania wznowieniowego, po uprzednim wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Zdaniem Sądu, w szczególności wobec sformułowania we wniosku podstawy wznowieniowej z art 145 § 1 pkt 1 k.p.a na przeszkodzie do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie nie stoi na przeszkodzie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 225/22. Wyrok oddalający skargę zamyka organom administracji państwowej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez sąd administracyjny w toku rozpoznawania skargi. Taki charakter mają przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione w art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 6 k.p.a. Sąd podzielił stanowisko organu w zakresie przyjęcia, że wniosek o wznowienie postępowania w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a został wniesiony z przekroczeniem terminu, jako że strona była reprezentowana w postępowaniu administracyjnym a także sądowym przez fachowego pełnomocnika.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 1899/24 oddalił skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4532.136.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją SKO z dnia 13 grudnia 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2025 r. nr SKO 4532.136.2025 odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z dnia 13 grudnia 2021 r. nr SKO 4316/516/21. Kolegium odnosząc się przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. wskazało, że strona brała udział w postępowaniu, a jej interesy reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Podanie o wznowienie postępowania zostało też wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że strona nie przedstawiła orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu, tj. kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 19 października 2021 r. W rzeczywistości wnioskodawczyni kontestuje ustalenia zamieszczone w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego, określając je jako nieprawdziwe, co sprowadza się do odmiennej oceny okoliczności faktycznych w nim stwierdzonych. Rozważając przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium zauważyło, że dokumentacja zdjęciowa oraz lekarska powstały na etapie postępowania zwykłego i znane były stronie przed wydaniem decyzji z dnia 13 grudnia 2021 r. Dowodom przedstawionym przez stronę nie sposób przypisać cechy istotności. Istotne jest, że w decyzji z dnia 13 grudnia 2021 r. przyjęto, że matka strony jest osobą schorowaną, z ograniczoną możliwością samodzielnego poruszania się, a wnioskodawczyni wykonuje czynności opiekuńcze: zmiana opatrunków na chorej nodze czy pomoc we wchodzeniu i wychodzeniu z wanny. W konsekwencji nie sposób uznać, aby przedstawione obecnie przez stronę dowody dokumentowały okoliczności, które przesądzałyby o konieczności odmiennej oceny zakresu i rozmiaru pomocy sprawowanej przez wnioskodawczynię. Nie wynika z nich, aby zakres czynności opiekuńczych uzasadniał całkowitą rezygnację przez stronę z podejmowania zatrudnienia. Twierdzenie, że czynności te mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo pozostaje aktualne także przy uwzględnieniu dowodów przedłożonych wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz decyzji SKO z dnia 13 grudnia 2021 r., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 9, art. 73 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. przez niewykonanie wskazań z wyroku WSA z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt 629/23. Strona zarzuciła, że w protokole z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego znalazły się nieprawdziwe informacje, w szczególności stwierdzenie, że osoba wymagająca opieki może samodzielnie się poruszać. Chora miała rozległe rany na nogach i stopach, spowodowane martwicą, co uniemożliwiało jakiekolwiek samodzielne poruszanie się. Ponadto chora miała udokumentowane również inne ciężkie schorzenia. Protokół z wywiadu nie został stronie odczytany, nie umożliwiono stronie przeczytanie go, nie poinformowano o prawie odmowy podpisu, a podpis został wymuszony presją pracowników GOPS. Następnie odmówiono stronie dostępu do protokołu. Poza tym SKO przyjęło, że przesłanki wznowienia postępowania muszą wystąpić łącznie. Jest to sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu. Według strony, w sprawie ujawniono: nowe okoliczności faktyczne – nieprawdziwość ustaleń protokołu, nowe dowody – treść protokołu, którego wcześniej nie udostępniono, okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji, były nieznane stronie, mają istotne znaczenie dla sprawy, gdyż dotyczą stopnia samodzielności osoby wymagającej opieki. Organ nie zweryfikował treści protokołu i nie skonfrontował go z dokumentacją medyczną.

Według strony SKO naruszyło art. 153 p.p.s.a. nie wykonując wytycznych Sądu, ponieważ powielił wcześniejsze błędy, ponownie błędnie zinterpretował art. 145 k.p.a., ponownie oparł się na wadliwym protokole

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2026 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez niewykonanie wiążących wskazań sądu administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 629/23. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpatrywanej sprawie Kolegium w pełni dostosowały się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych w powyższym wyroku WSA po jego uprawomocnieniu się w dniu 25 czerwca 2025 r.

WSA w powyższym wyroku wskazał, że brak jest przeszkód natury podmiotowej i przedmiotowej, które uprawniałyby do odmowy wznowienia postępowania w sprawie. Wniosek strony został bowiem oparty na ustawowych podstawach wznowienia, tj. powołano art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a., a strona przytoczyła - istotne jej zdaniem - okoliczności faktyczne na uzasadnienie podstaw wznowienia. Jak zaznaczył WSA, o zasadności powołanych przez stronę podstaw wznowienia postępowania Sąd w sprawie oczywiście nie przesądza. Zasadność wniosku powinien zatem ocenić organ w fazie merytorycznej postępowania wznowieniowego, po uprzednim wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Kolegium w pełni zrealizowało powyższe zalecenia WSA. Postanowieniem z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4532.136.2025 SKO wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją SKO z dnia 13 grudnia 2021 r. Następnie w fazie merytorycznej postępowania, Kolegium oceniło zasadność przesłanek wznowieniowych powołanych przez stronę i argumentacje strony przywołaną na poparcie swojego stanowiska. Wbrew twierdzeniom skargi, Sąd w wyroku z dnia 12 czerwca 2024 r. nie przesądził o trafności powołanych przez stronę podstaw wznowieniowych.

W wydanej decyzji Kolegium po kolei oceniło okoliczności podane przez stronę na poparcie zasadności uchylenia decyzji z dnia 13 grudnia 2021 r. Przede wszystkim organ odniósł się do powołanej przez skarżącą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Kolegium trafnie wskazało, że strona brała czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w dniu 13 grudnia 2021 r. Strona była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który składał środki odwoławcze zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i skargę do WSA. Bez znaczenia pozostaje, że strona, jak podaje ostatecznie straciła zaufanie do reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika. Należy również zauważyć, że strona mogła również osobiście dokonywać czynności w postępowaniu i zapoznawać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Strona obecna była w trakcie przeprowadzonych wywiadów środowiskowych i składała wymagane oświadczenia, dotyczące np. zakresu sprawowanej opieki nad matką.

Organ słusznie również zauważył, że strona znacznie przekroczyła termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zapatrywanie organu podzielił również WSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2024 r.

Jak wskazał Sąd w wyroku z dnia 12 czerwca 2024 r. nie jest również możliwe wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na wyrok WSA z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 225/22, w którym WSA oddalił skargę strony w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Kwestię uczestnictwa strony w postępowaniu WSA bierze pod uwagę z urzędu, a wniosek o wznowienie postępowania z tej przyczyny nie może zastąpić uprzedniej nieskutecznej skargi do WSA.

Organ odniósł się również do powołanej przez skarżącą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jak słusznie wskazał organ sfałszowanie dowodu powinno być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (art. 145 § 2 k.p.a.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie mamy również do czynienia z oczywistym sfałszowaniem dowodu, tj. kwestionariusza wywiadu środowiskowego z dnia 19 października 2021 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się oryginał kwestionariusza wywiadu środowiskowego, podpisany przez specjalistę pracy socjalnej oraz matkę skarżącej. Załączniki do wywiadu stanowią oryginały oświadczeń podpisanych przez skarżącą i jej matkę. Strona nie podała żadnych okoliczności wskazujących na sfałszowanie (podrobienie) tych dokumentów. W istocie strona nie zgadza się z treścią podaną w kwestionariuszu, kwestionuje zamieszczone w kwestionariuszu ustalenia, określając je jako nieprawdziwe. W rzeczywistości stanowisko strony sprowadza się do odmiennej oceny okoliczności faktycznych stwierdzonych w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Odmienna ocena tych okoliczności przez skarżącą nie stanowi podstawy do wznowienia postepowania.

Ponadto organ odniósł się również do powołanej przez skarżącą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca powołała się na dokumentację lekarską matki strony oraz zdjęcia chorych nóg matki. Należy zauważyć, że załączone do zażalenia strony z dnia 15 lutego 2023 r. zaświadczenie lekarskie zostało sporządzone w dniu 30 czerwca 2022 r., a więc po wydaniu decyzji w dniu 13 grudnia 2021 r. Natomiast karta informacyjna leczenia szpitalnego w dniach od 14 do 18 października 2019 r. i historia zdrowia i choroby z dnia 28 lutego 20202 r. załączone do zażalenia strony z dnia 15 lutego 2023 r. zostały załączone przez stronę wcześniej do wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z dnia 21 czerwca 2021 r. Są to więc dowody znane już wcześniej organowi. Istotnego dla sprawy dowodu nie stanowią zdjęcia chorych nóg matki skarżącej, ponieważ organowi znana była powyższa okoliczność. W kwestionariuszach wywiadu środowiskowego z dnia 9 lipca 2021 r. i z dnia 28 października 2021 r. pracownik socjalny zaznaczył, że skarżąca zajmuje się "przewijaniem chorej nogi" i zmianą opatrunku oraz "robieniem opatrunków na nodze". Przedłożone w postępowaniu wznowieniowym dokumenty nie spełniają przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skoro były wcześniej znane zarówno stronie, jak i organowi pierwszej instancji. Z tego powodu nie można uznać, aby zostały one ujawnione w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Należy też zauważyć, że organom znany był w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zły stan zdrowia matki skarżącej. W konsekwencji nie sposób uznać, aby przedłożone po raz kolejny dowody potwierdzałyby okoliczności, które przesądzałyby o konieczności odmienne oceny zakresu i rozmiaru pomocy sprawowanej przez skarżącą.

Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7, art. 9, art. 73 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Poza tym przepisy te znajdują zastosowanie generalnie w postepowaniu zwykłym (dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego), a nie w postepowaniu wznowieniowym. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom wynikającym z tego przepisu. Organ wyjaśnił podstawę prawną decyzji i szczegółowo omówił poszczególne przesłanki wznowienia postepowania powołane przez stronę.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.