Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 936/16 w sprawie ze skarg W.P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 936/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargi skarżących, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO" w K. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W administracyjnym toku instancji oraz po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (z 8 czerwca 2011 r., II SA/Kr 528/11; i z 24 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1531/12) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 21 listopada 2014 r., II OSK 1108/13) Prezydent Miasta K. na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199), zwanej dalej "u.p.z.p.", wydał decyzję z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którą odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Odwołanie od ww. decyzji złożył jeden z wnioskodawców – W. P..

Zaskarżoną decyzją SKO w K. utrzymało w mocy ww. decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Organ odwoławczy ocenił, że ustalenia organu I instancji w zakresie kręgu stron postępowania nie są prawidłowe. Dlatego SKO uznało za strony postępowania właścicieli działki nr [...], celem spełnienia wymogów z art. 10 § 1 i art. 109 K.p.a. Wskazane wyżej uchybienie organu I instancji SKO uznało jako niemające wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy SKO wskazało, że w trakcie trwającego postępowania administracyjnego straciły swoją aktualność oświadczenia dostawców "mediów" (doprowadzenia wody, odprowadzanie ścieków, energia cieplna). W aktach brak było również dokumentów poświadczających, że projektowane uzbrojenie terenu w zakresie drogi dojazdowej będzie wystarczające dla zamierzenia. W przypadku niedostarczenia takich dokumentów, zasadne byłoby wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak dowodów spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. oraz okoliczność, iż wniosek inwestora nie odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jednak w tym zakresie SKO wezwało stronę wnioskującą do złożenia stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie warunku odnośnie istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu jako wystarczającego dla planowanej inwestycji. W ocenie SKO, ww. wezwanie nie zostało wykonane.

Podsumowując SKO stwierdziło, że inwestor nie wykazał, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu inwestycji było wystarczające dla planowanego zamierzenia, co czyni zasadnym wniosek organu I instancji, że nie wszystkie przesłanki ustalenia warunków zabudowy zostały w przedmiotowej sprawie spełnione i istnieją podstawy do wydania decyzji odmownej.

Odnosząc się na koniec do zarzutów odwołania SKO podało, że kwestia uzbrojenia terenu inwestycji nie była rozważana dotąd w wydanych w sprawie wyrokach. Nie jest oceną prawną w rozumieniu przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pominięcie milczeniem jakiejś kwestii, a zatem zarzut naruszenia przez organ I instancji ww. przepisu nie zasługuje na uwzględnienie.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący (skargi zarejestrowane odpowiednio pod sygn. akt II SA/Kr 936/16 i II SA/Kr 937/16), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r., Sąd I instancji, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", połączono sprawę sygn. akt II SA/Kr 937/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 936/16.

W odpowiedziach na skargi SKO w K. wniosło o ich oddalenie.

Uczestnik postępowania – A. w K. wnosiła o odrzucenie skargi K. P. albowiem nie był on stroną postępowania administracyjnego na żadnym jego etapie. Ewentualnie wniesiono o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 936/16, uwzględniając skargi, wskazał, że decyzje organów obu instancji nie respektują zasady z art. 153 p.p.s.a., w tym w szczególności w zasadniczej kwestii, wytkniętej przez Sąd Administracyjny dwukrotnie (w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu), co do istnienia braków w materiale dowodowym służącym ustaleniu stron postępowania. Wytyczne w tym zakresie są natury procesowej i nie mogły ulec dezaktualizacji albowiem kwestia stron ma doniosłe znaczenie na każdym etapie postępowania, zaś podlega ostatecznie badaniu i ocenie na datę orzekania. W postępowaniu administracyjnym nie ustalono prawidłowego kręgu stron postępowania. Mając jednoznaczne wytyczne w kwestii zasadniczej dla prawidłowego procedowania Prezydent Miasta K. zaniechał jednakże zgromadzenia w aktach sprawy dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 76 K.p.a., na okoliczność praw rzeczowych do nieruchomości stanowiącej teren inwestycji i nieruchomości z nim sąsiadujących. Nadto o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i zamiarze wydania decyzji, a także o uprawnieniach wskazanych w art. 10 § 1 K.p.a., nie poinformowano żadnej ze stron. Dodatkowo w jakimkolwiek fragmencie decyzji organu I instancji nie oznaczono kręgu stron, a w uzasadnieniu brak związanych z tym zagadnieniem rozważań. Naruszono tym samym zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., co w efekcie prowadzi do uchybienia zasadom praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz budzenia zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Konsekwencji tychże naruszeń przepisów nie dostrzegło i nie oceniło prawidłowo SKO. Również ten organ nie wykonał obowiązków wynikających z poprzednio wydanych w sprawie wyroków i dyspozycji art. 153 p.p.s.a., z tą różnicą, że powielając w istocie uchybienia organu I instancji poczynił li tylko fragmentaryczne ustalenia, co do pominięcia przez Prezydenta Miasta K. jako stron J. M., J. M. i J. W., będących współwłaścicielami działki nr [...], która jak podało SKO, nie została objęta zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Takie wybiórcze ustalenia są w istocie sprzeczne z twierdzeniami wyżej wymienionych i W. P. o prawie do części terenu inwestycji. Ich dokonaniu towarzyszą nadal istotne luki w zgromadzonym materiale i nadto brak właściwej oceny dowodów przedłożonych. Nie jest też wiadomym, jaki status przyznano w sprawie K. P., który wziął udział w sprawie, jako strona składając pismo z dnia 29 lutego 2016 r., któremu to podmiotowi nie doręczono jednak ani decyzji organu odwoławczego, ani innych pism, pomijając jego udział milczeniem. Dopiero z odpowiedzi na skargę wynika, że również K. P. należało uznać za stronę w świetle treści dołączonych do skargi dokumentów. O wykazanie interesu prawnego K. P. powinien być jednak wezwany już w toku postępowania odwoławczego, do którego przystąpił, albowiem pominięcie udziału strony w postępowaniu bez jej winy skutkuje wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Błędne jest zatem także stanowisko SKO, w myśl którego możliwe jest sanowanie w stosunku do J. M., J. M. i J. W. uchybienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jakim miało być dotknięte postępowanie przed Prezydentem Miasta K. poprzez dopuszczenie tych osób do udziały w sprawie dopiero w postępowaniu odwoławczym, a więc w jednej instancji, wbrew zasadzie z art. 15 K.p.a.

Analogicznie, to w postępowaniu administracyjnych, a nie sądowym należało w pierwszym rzędzie ocenić legitymację K. P..

Podobnie skutki rodzi w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie dopiero przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w kwestii istnienia dostatecznego uzbrojenia dla terenu inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z brakami formalnymi wniosku, o czym może świadczy fakt, że zgromadziło ono takie brakujące dowody. Wbrew temu, co sprzecznie do treści przepisu i poza ustawową regulacją przyjmuje Prezydent Miasta K., oświadczenia od dostawców mediów nie są koniecznymi załącznikami do wniosku. Z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że inwestor nie ma obowiązku przedstawiania dokumentów dotyczących uzbrojenia terenu innych, niż kopia mapy zasadniczej (przy jej braku – kopii mapy katastralnej), natomiast winien podać jedynie zapotrzebowania na określone media.

Zakres czynności, które powinien podjąć organ administracji w ramach ustawowych obowiązków, określa art. 77 § 1 K.p.a., który nie wyklucza nakładania w tym zakresie obowiązku przedstawiania dowodów przez strony. Nie mniej jednak, za niezastosowanie się do postanowienia dowodowego ustawodawca nie przewidział sankcji innych niż finansowe, które mają związek z ponoszeniem kosztów postępowania, co unormowano w art. 261-267 K.p.a.

O ile zatem odmienne od prezentowanego przez Prezydenta Miasta K. podejście organu odwoławczego do analizowanego zagadnienia zasługuje na akceptację, to jednakże w kwestii nowych dowodów dotyczących mediów winien wypowiedzieć się też organ pierwszej instancji. Nadto nie jest wiadomym, jak Prezydent Miasta K. ocenia uzyskane w postępowaniu odwoławczym dodatkowe wyjaśnienia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, który nie ma w sprawie kompetencji własnych, lecz jest podległą mu jednostka organizacyjną.

Powracając do kwestii respektowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dyspozycji art. 153 p.p.s.a. należy wytknąć również, jako kolejne uchybienie, brak ze strony Prezydenta Miasta K. ponownej, kompleksowej analizy spełnienia wszelkich przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tylko bowiem tak wydana decyzja nie czyni postępowania odwoławczego iluzorycznym i pozwala na ewentualne wydawanie w drugiej instancji decyzji merytorycznej.

Ponadto nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. W sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia kontrola ta jest niemożliwa, a wypowiadanie dalej idących ocen materialnoprawnych należy uznać za przedwczesne. W kontekście zarzutów skargi W. P. uprawnionym jest jednakże wskazanie, że dotąd wydane w sprawie wyroki nie zawierają wiążącej oceny prawnej co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nadto fakty w tym zakresie mogą ulegać zmianom.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożył uczestnik postępowania – A. w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., w następstwie przyjęcia, że organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie nie poczyniły ustaleń w kwestii kręgu stron, jak również nie zgromadziły na tę okoliczność odpowiednich dowodów, w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., prowadząc postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, poddało weryfikacji prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania na gruncie art. 28 K.p.a., a nadto dokonało aktualizacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji, przyznając przy tym status strony J. W., J. M. oraz J. W.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., w następstwie błędnego przyjęcia, jakoby SKO nie dostrzegło i nie dokonało prawidłowej oceny uchybień proceduralnych Prezydenta Miasta K. w zakresie ustaleń dot. kręgu stron postępowania, a nadto nie wykonało obowiązków wynikających z poprzednio wydanych w sprawie wyroków i dyspozycji art. 153 p.p.s.a., w sytuacji, gdy SKO, prowadząc postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, poddało weryfikacji prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania na gruncie art. 28 K.p.a., a nadto dokonało aktualizacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji, przyznając przy tym status strony J. W., J. M. oraz J. W.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, w następstwie przyjęcia, jakoby nie było możliwe sanowanie w stosunku do J. M., J. M. i J. W. uchybienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jakim miało być dotknięte postępowanie przed Prezydentem Miasta K. poprzez dopuszczenie tych osób do udziału w sprawie na etapie postępowania odwoławczego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez błędne przyjęcie, jakoby przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w kwestii istnienia dostatecznego uzbrojenia dla terenu inwestycji stanowiło naruszenie zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się (i nieuwzględnienie) wniosku pełnomocnika A. w K. o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z powództwa J. M., J. W., J. M. i K. P. przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta K. i A. w K. o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowym [...], Wydział IV Ksiąg Wieczystych, zawisłej przed Sądem Okręgowym w K., Wydziałem II Cywilnym – Odwoławczym, oznaczonej sygn. akt. [...] (sygn. akt I instancji: [...]), sformułowanego na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą organy administracyjne po ww. wyrokach Sądów Administracyjnych nie respektowały zasady wynikającej z art. 153 p.p.s.a., ponieważ w związku z wydanymi w sprawie wyrokami Sądów Administracyjnych nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania. W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie, kwestionując powyższą ocenę Sądu I instancji, odniosła się tylko do kwestii własnościowych dotyczących działki nr [...] (które wyjaśniał organ odwoławczy), podczas gdy Sąd Administracyjny ocenił, że pomimo wynikającego z wydanych wyroków obowiązku wyjaśnienia kwestii własnościowych, Prezydent zaniechał jednakże zgromadzenia w aktach sprawy dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 76 K.p.a., na okoliczność praw rzeczowych do nieruchomości stanowiącej teren inwestycji i nieruchomości z nim sąsiadujących. W tym zakresie Sąd wskazał jakie dokumenty mogą służyć wyjaśnieniu powyższej kwestii, tj. odpisy z ksiąg wieczystych, wypisy z ewidencji gruntów, akty notarialne, względnie również odpisy orzeczeń sądów powszechnych i organów administracji publicznej. Do tej grupy dokumentów Sąd nie zaliczył znajdującego się w aktach sprawy wydruku z ISDP – Informacji opisowo graficznej bazy EGiB dla wybranych działek nr: [...], który nie ma mocy prawnej. Ponadto Sąd wskazał na brak w aktach aktualnego wyrysu z mapy ewidencyjnej i dokumentów urzędowych dotyczących zmian gruntowych. Dlatego niewadliwie Sąd I instancji ocenił, że organ odwoławczy tylko fragmentarycznie poczynił ustalenia odnośnie kręgu stron postępowania, a mianowicie w odniesieniu do pominięcia przez Prezydenta współwłaścicieli działki nr [...]. Z tego względu przywołanie w skardze kasacyjnej stosownej argumentacji w odniesieniu tylko do kwestii własności działki nr [...] nie jest wystarczające dla wykazania, że w sprawie ustalono prawidłowo krąg stron postępowania. Ponadto należy wskazać, że istota ww. zagadnienia prawnego wynika z art. 153 p.p.s.a. i związana jest z oceną czy w sprawie uwzględniono wiążącą ocenę prawną, a nie czy określona wada postępowania administracyjnego (w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) miała istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od tego bowiem zaistniałe uchybienia należy w okolicznościach przedmiotowej sprawy oceniać przez pryzmat normy prawnej zawartej w art. 153 p.p.s.a. Dlatego w okolicznościach tej sprawy przywołanie przez Sąd I instancji niejako dodatkowo uchybień procesowych zaistniałych w sprawie i stopień ich wpływu na wynik sprawy nie niweczy zasadniczej oceny w sprawie dotyczącej naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wskazywana w skardze kasacyjnej kwestia sanowania przez organ odwoławczy zaistniałej w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czy też naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej z art. 15 K.p.a., nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia wypowiedzianej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny prawnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie wniosku A. o zawieszenie postępowania sądowego, należy wskazać, że wskazany wniosek o zawieszenie należy oceniać jako informację wskazującą na ewentualne zaistnienie przesłanki do zawieszenia postępowania, ponieważ w tym zakresie Sąd Administracyjny jest władny z urzędu zawiesić postępowanie, a nie na wniosek. Dlatego od strony procesowej znaczenia nabiera czy rzeczywiście istniały podstawy do zawieszenia postępowania sądowego. W takiej sytuacji nierozpoznanie wniosku jako takiego nie stanowi o wadzie postępowania sądowego skutkującej uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Dlatego w tym zakresie w skardze kasacyjnej należało wykazać, że pomimo istnienia obligatoryjnej przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego, Sąd I instancji wydał w sprawie orzeczenie. Tego zaś w skardze kasacyjnej nie wykazano, powołując się na powództwo o ustalenie treści księgi wieczystej. Poza tym wskazywana kwestia bardziej wiąże się właśnie z przestawionym powyżej zagadnieniem dotyczącym ustalenia kręgu strony postępowania. Brak stosownego wyjaśnienia w tym zakresie stanowi zatem wadę postępowania administracyjnego, co było zasadniczo przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie, a nie przeszkodę do wydania orzeczenia przez Sąd Administracyjny. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.