Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska Protokolant: Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., powołując się na art. 7 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) oraz art. 104 kpa, przyznał skarżącemu S.M. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie, począwszy od dnia [...] r. na okres 6 miesięcy.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dodatek mieszkaniowy wyliczono pomniejszając kwotę wydatków mieszkaniowych przypadających na normatywną powierzchnię użytkową lokalu, to jest [...] zł, o 15 % dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego, to jest o 15 % kwoty [...] zł, przy czym wyliczeń tych dokonano na podstawie danych przedstawionych przez skarżącego.

W odwołaniu wniesionym od tej decyzji S. M. zakwestionował wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Podał, iż jego faktyczny dochód to [...] zł otrzymywanych z opieki społecznej i podkreślając, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, wywodził, iż nie stać go na pokrycie różnicy w opłatach mieszkaniowych, które wynoszą [...] zł. Podniósł, że ze względu na zły stan zdrowia ponosi wysokie koszty leczenia i zmuszony jest pożyczać pieniądze. Oświadczył, że przepracował 40 lat, ale nie osiągnął jeszcze wieku emerytalnego.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 6 ust. 1 w związku z art. 17 ustawy o dodatkach mieszkaniowych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że regulacje ustawowe dotyczące udzielania pomocy w formie dodatków mieszkaniowych dokładnie określają warunki przyznawania tego rodzaju świadczeń pieniężnych oraz sposób ustalania ich wysokości. Powołując się na art. 17 ustawy o dodatkach mieszkaniowych Kolegium podało, że średni miesięczny dochód skarżącego wynosi [...] zł i nie przekracza 160 % kwoty najniższej emerytury. Wskazało, iż do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego – w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) – przyjmuje się wydatki w wysokości 90 % wydatków naliczonych i ponoszonych, czyli w rozpatrywanej sprawie [...] zł x 90 % = [...] zł i zgodnie z obowiązującymi przepisami do dalszych obliczeń brane są pod uwagę wydatki mieszkaniowe ustalone tylko w tej kwocie. Podając, iż w rozpatrywanej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wnioskodawcy wynosi [...] m² i jest mniejsza od powierzchni normatywnej przewidzianej dla jednej osoby w art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ II instancji wskazał, że wysokość dodatku mieszkaniowego – stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy – stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego ([...] zł), a częścią, w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 15 % dochodów gospodarstwa domowego, to jest [...] zł. Kolegium stwierdziło, iż różnica ta wynosi [...] zł i stanowi wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz na podstawie danych zawartych we wniosku i w deklaracji o dochodach, organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego S. M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że tego rodzaju pomoc pieniężna nie należy do świadczeń o charakterze uznaniowym. Możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego oraz jego wysokość uzależnione są od ściśle określonych przesłanek ustawowych i z tego powodu, przy ocenie prawidłowości decyzji w sprawie przyznania tego rodzaju świadczenia pieniężnego, Kolegium nie może brać pod uwagę okoliczności powoływanych przez stronę w odwołaniu.

Na powyższą decyzję S. M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji podając: "Treść skargi jak w odwołaniu do SKO". Oświadczył ponadto, że potraktowano go "jak paragraf w przepisach, a nie samotnego człowieka utrzymującego jednoosobowe gospodarstwo domowe, który nieraz nie ma za co żyć". Podniósł, że ma [...] lata i mimo złego stanu zdrowia nie dostał renty, a z uwagi na wiek nie może zdobyć pracy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817).

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, którymi są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

Stosownie do § 2 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków.

Wydane w niniejszej sprawie decyzje są zgodne z powyższymi przepisami.

W szczególności podkreślić trzeba, iż obliczając wysokość przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego organy administracyjne zobowiązane były – zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – do uwzględnienia średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a zatem nie mogły wziąć pod uwagę faktu, że w chwili wydawania decyzji jedynym dochodem skarżącego była kwota [...] zł otrzymywana ze świadczeń z pomocy społecznej. Przyjęty przez organy dochód skarżącego wynikał z podpisanej przez niego deklaracji o wysokości dochodów i z treści jego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Zauważyć wypada, że skarżący w istocie nie kwestionował wyliczeń dokonanych przez organy, a nieprawidłowości w wydanych w sprawie decyzjach dopatrywał się w nieuwzględnieniu jego sytuacji majątkowej i zdrowotnej istniejącej w czasie ich podejmowania. Podkreślając, iż mimo złego stanu zdrowia nie dostał renty, a z uwagi na wiek nie może zdobyć pracy, uważał, że potraktowano go "jak paragraf w przepisach, a nie samotnego człowieka utrzymującego jednoosobowe gospodarstwo domowe, który nieraz nie ma za co żyć".

Nie kwestionując, iż stan zdrowia skarżącego jest zły, związane z jego leczeniem wydatki są znaczne, a dochody minimalne, podkreślić trzeba, że dodatki mieszkaniowe nie są świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że ich przyznanie zależy od spełnienia szeregu kryteriów ustanowionych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, przy czym sposób wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego następuje również według przepisów tej ustawy oraz cytowanego rozporządzenia. Wyliczenie to wiąże się ściśle z zadeklarowanym dochodem wnioskodawcy w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku i dlatego nie jest możliwe wzięcie pod uwagę dochodów skarżącego uzyskiwanych w czasie wydawania kwestionowanych decyzji. Nie ma też prawnych podstaw do uwzględnienia przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego innych okoliczności niż wskazane w obowiązujących przepisach. W tej sytuacji nie można zarzucać organom administracyjnym, że potraktowały skarżącego "jak paragraf", skoro obowiązujące przepisy nie pozwalały na przyznanie skarżącemu dodatku mieszkaniowego w innej wysokości niż obliczona w postępowaniu administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że organy obu instancji w uzasadnieniach wydanych decyzji w sposób precyzyjny wyliczyły wysokość należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego, powołując przy tym właściwe przepisy obowiązujących w tym przedmiocie aktów prawnych, stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.

Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.