Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. S.A. z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 78/25 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 21 listopada 2024 r., nr SKO.41/5984/P/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z 12 marca 2025 r. Z. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona") została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 615 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 21 listopada 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 oraz § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej: "rozporządzenie").

Pismem z 15 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na wskazane wcześniej zarządzenie. W jego uzasadnieniu wskazała, że właściwa wysokość opłaty od skargi powinna wynosić 200 zł zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi przepis lex specialis w stosunku do ogólnego przepisu, na który powołał się WSA w Lublinie wydając zaskarżone orzeczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (w tym przypadku skargi), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (w tym przypadku wpis). W razie nieopłacenia skargi wzywa się wnoszącego, aby uiścił należny wpis, a niewykonanie w terminie tego wezwania skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Kwestię wysokości wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu, którego § 1 pkt 2 – będący podstawą wydania zarządzenia objętego zaskarżeniem – stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i przy wartości przedmiotu zaskarżenia do 50.000 zł wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 listopada 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 20.492 zł. Strona nie uiściła wpisu od wskazanej wcześniej skargi, wobec tego stwierdzić należy, że prawidłowe było działanie polegające na wydaniu przez przewodniczącego wydziału zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 615 zł.

Natomiast zgodnie z przywołanym przez stronę § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - 200 zł. Jednak przepis ten nie rozstrzyga o tym, że we wszystkich tych rodzajach spraw pobiera się wpis stały. Przepis ten określa bowiem wysokości wpisów stałych w wymienionych rodzajach spraw, pod warunkiem, że skargi w tych sprawach nie podlegają wpisowi stosunkowemu (por. post. NSA z 10 grudnia 2015 r., II FZ 860/15; CBOSA).

Sprawa rozpoznawana na skutek skargi od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości dotyczy określonej kwoty pieniężnej, dlatego należy pobrać wpis stosunkowy, a nie stały. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącej, to każda sprawa w sądzie w istocie dotyczy praw i obowiązków, zatem od każdej sprawy powinien być wówczas pobrany wpis stały w wysokości 200 zł. Tak jednak nie jest. Ustawodawca różnicuje wysokość wpisu. Wbrew twierdzeniom strony to właśnie przepis dotyczący sprawy, w której sporna jest określona suma pieniężna jest przepisem bardziej szczegółowym, dookreślającym przedmiot sprawy w porównaniu do ogólnego wskazania "obowiązek" zapłaty podatku. Zatem to nie § 2 rozporządzenia jest przepisem szczegółowym, a § 1. Paragraf 1 rozporządzenia lepiej oddaje przedmiot sporu zatem bez wątpliwości wpis jest wpisem stosunkowym. O rodzaju wpisu sądowego decyduje w zasadzie charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a dokładnie to, czy przedmiot skargi - a więc rozstrzygnięcie organu - wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi. Jeżeli tak jest, to w sprawie powinien zostać pobrany wpis stosunkowy (por. post. NSA z 5 lutego 2019 r., II FZ 696/18; CBOSA).

Reasumując, w zarządzeniu - poprawnie sformułowanym - podano wszystkie niezbędne dane oraz wskazano termin, przed upływem którego należy dokonać czynności. Wezwanie o uiszczenie wpisu było poprawne, wpis prawidłowo został obliczony stosunkowo.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.