I GSK 53/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-10-26	
Data wpływu	2015-01-16	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Kuba /przewodniczący/
Dariusz Dudra /sprawozdawca/
Janusz Zajda	
Symbol z opisem	6111 Podatek akcyzowy	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu	
Sygn. powiązane	III SA/Po 1088/13	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Celnej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 749; art. 162 § 1; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 nr 0 poz 718; art. 135, art. 141 § 4 , art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c); Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1088/13 w sprawie ze skargi P.G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1088/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P.G. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia 22 lutego 2013 r., nr X określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w kwocie 43.263,00 zł. Decyzja ta została w dniu 25 lutego 2013 r. doręczona na adres pełnomocnika skarżącego (k. 72 akt administracyjnych).

W dniu 15 kwietnia 2013 r. pełnomocnik strony, adwokat J.P., zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w L. o doręczenie mu decyzji z dnia 22 lutego 2013 r. nr X, a następnie w dniu 17 kwietnia 2013 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja nie została mu skutecznie doręczona. Przesyłka, w której miała znajdować się decyzja wydana w sprawie Y, jak również decyzja wydana w sprawie niniejszej, zawierała wyłącznie tę pierwszą decyzję. Skarżący dowiedział się o jej istnieniu dopiero w banku, w którym dokonano zajęcia egzekucyjnego jego rachunku bankowego, na podstawie tej decyzji – co nastąpiło w dniu 10 kwietnia 2013 r. Dopiero dnia 12 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego potwierdził ten fakt osobiście, przeglądając akta niniejszej sprawy. Tego rodzaju przeoczenie w doręczaniu korespondencji związanej z prowadzeniem postępowania podatkowego spowodowało, że strona utraciła możliwość zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji oraz możliwość złożenia odwołania. W sprawie dotyczącej decyzji nr Y skarżący złożył odwołanie w terminie. Z ostrożności wniósł też o przesłuchanie pełnomocnika skarżącego oraz A.R., co do okoliczności związanych z doręczeniem spornej decyzji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu na podstawie art. 216, art. 162 § 1 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej: ord. pod., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r., nr X, została doręczona pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 25 lutego 2013 r. wraz z decyzją z dnia 22 lutego 2013 r., nr Y – co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru oraz dokumentów nadania przesyłek przez Urząd Celny w L. Odwołanie zaś wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało nadane w dniu 17 kwietnia 2013 r., czyli po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod., który upłynął w dniu 11 marca 2013 r. Przesyłkę zawierającą decyzję z dnia 22 lutego 2013r., nr X, odebrała A. R., co zostało potwierdzone jej własnoręcznym podpisem. Przy zachowaniu należytej staranności, w przypadku gdy w kopercie znajdowało się mniej pism niż wskazywało na to podane na kopercie i potwierdzeniu odbioru wyszczególnienie, pracownik otwierający kopertę powinien był zawiadomić o tym zdarzeniu pełnomocnika. Zauważone w ten sposób błędy w doręczeniu powinny być natychmiast wyjaśnione z organem, od którego pochodziła przesyłka.

W skardze skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie: art. 162 § 1, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ord. pod. oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że decyzja nr X została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2013 r., podczas gdy okoliczności tej nie wykazano, a jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu – przesyłka, która miała ją zawierać, obejmowała jedynie decyzję w sprawie nr Y.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania odpowiada prawu, a skarżący nie uprawdopodobnił, by organ pierwszej instancji nie doręczył mu wskazanej decyzji.

Sąd I instancji podkreślił, że o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (np. siły wyższej), czy też niektórych zdarzeń losowych (np. choroby, wypadku, przerwy w komunikacji). Przewidziany w art. 162 § 1 ord. pod. warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi – jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu – należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania, przy czym w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy posiadają stosowne przygotowanie zawodowe i związaną z tym znajomość procedur, co winno zapewniać im prawidłowe prowadzenie sprawy.

Sąd I instancji stwierdził w konkluzji, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił we wniosku o przywrócenie terminu, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Organ podatkowy był w pełni uprawniony do uznania, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania była nienależyta staranność pełnomocnika strony. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej m.in. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r., nr X, wynika, że odebrał ją pracownik kancelarii pełnomocnika, A.R., co zostało potwierdzone jej własnoręcznym podpisem złożonym na kopercie. Organ trafnie zauważył, że występujący w sprawie fachowy pełnomocnik powinien weryfikować obieg pism procesowych w prowadzonych przez niego sprawach. Pojawienie się sugerowanej przez stronę skarżącą rozbieżności powinien był on niezwłocznie wyjaśnić z organem pierwszej instancji. Takie zdarzenie w okolicznościach niniejszej sprawy nie nastąpiło. Jednocześnie na znajdujących się w aktach sprawy dokumentach – kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru, widnieje numer sprawy X. Z tego względu Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu prawidłowo przyjął, że nie zachodziły podstawy do uznania, że decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie:

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 135, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niepodjęcie działań w celu usunięcia naruszenia prawa i oddalenie skargi pomimo błędu w ustaleniach faktycznych polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr X została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2013 r., podczas gdy okoliczności tej nie wykazano, a jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu przesyłka, która miała ją zawierać zawierała jedynie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr Y, na skutek przeprowadzenia postępowania podatkowego z naruszeniem:

- zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie podatników do organu, o której mowa w art. 121 § 1 ord. pod. poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr X oraz w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na niekorzyść skarżącego w sytuacji niewyjaśnienia istotnych dla jego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych;

- zasady prawdy materialnej, o której mowa w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ord. pod. poprzez niepodjęcie działań dowodowych niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu poprzez brak ustosunkowania się do wniosków dowodowych oraz nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie pełnomocnika skarżącego oraz A.R. na okoliczność niedoręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr X, pomimo że okoliczności te miały istotne znaczenie dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnych ustaleń odnośnie stanu faktycznego sprawy polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr X została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2013 r., podczas gdy okoliczność ta nie została wykazana przez stronę przeciwną w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego;

- art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest niewłaściwe zastosowanie art. 162 § 1 ord. pod. na skutek odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, w której skarżący uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie nastąpiło z jego winy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty związane są z przesłanką przywrócenia terminu, o której mowa w art. 162 § 1 ord. pod. w postaci uprawdopodobnienia braku winy strony w niedochowaniu terminu. Zgodnie z treścią tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przesłanka ta jest bezpośrednio związana ze wskazaniem przyczyny naruszenia terminu. Przyczyna uchybienia terminowi wskazana przez wnioskodawcę każdorazowo powinna być poddana ocenie organu podatkowego. Należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w

sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od

strony dbającej należycie o swoje interesy. Winę wykluczającą przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć ani zapobiec. Jednakże trudności, przeszkody uniemożliwiające stronie dochowanie czynności, nie muszą mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych. Brak prawnych przesłanek służących uprawdopodobnieniu danego stanu faktycznego powoduje, że strona może wskazywać na różne okoliczności faktyczne lub prawne mające ten stan uprawdopodobnić.

Zauważyć należy, że uprawdopodobnienie oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. Uprawdopodobnienie oznacza również złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie.

Instytucja przywrócenia terminu umożliwia stronie skorzystanie z uprawnień, które utraciła wskutek uchybienia terminowi procesowemu. Stwarza ona stronie możliwość uchylenia skutków opóźnienia w dokonaniu czynności procesowych. Instytucja przywrócenia terminu ma więc istotne znaczenie procesowe, występujące we wszystkich procedurach prawnych poszczególnych dziedzin prawa (karnego, cywilnego, administracyjnego, sądowoadministracyjnego). W literaturze zwrócono uwagę, że wykładnia przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu musi być zawsze dokonywana z perspektywy uwzględniającej treść zasady prawa do sądu, tym samym z perspektywy przywołanej funkcji ochronnej. Determinuje ona bowiem istotę tej instytucji (W. Kręcisz, Glosa do postanowienia NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II FZ 105/08, opubl. Admin. 2008/2/258, por. też postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I GSK 530/14, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższy kierunek wykładni przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu w orzecznictwie sądowym jako okoliczności faktyczne, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu, wskazywano m.in. obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma (post. NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt SA/Po 2646/00), czy też nieprawidłowe doręczenie adresatowi pisma (post. SN z dnia 12 stycznia 1973 r., sygn. akt I CZ 157/72, opubl. OSNC 1973/12/215). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 października 1994 r. (sygn. akt III ARN 54/94, opubl. OSNP 1994/12/187) Sąd Najwyższy wywiódł, że niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji) może być uznane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej

bez potrzeby powtórnego prawidłowego doręczenia pisma. Z kolei w postanowieniu z

dnia 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt I OZ 892/08) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwe działanie sądu, w wyniku którego strona uchybia terminowi, czyni zasadnym wniosek o przywrócenie terminu, gdyż nie można przyjąć, by jego niedotrzymanie było zawinione wyłącznie przez stronę. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że wada aktu administracyjnego nie ma wpływu na brzmienie przepisów, które określają rodzaj i tryb wniesienia środka odwoławczego, a jedynie umożliwia stronie uniknięcie negatywnych skutków procesowych ewentualnych uchybień, a środkiem gwarantującym stronie możliwość skorzystania z jej uprawnień do zaskarżenia postanowienia organu jest wniosek o przywrócenie terminu (por. post. NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1545/11, zbiór lex nr 1069031). Z kolei w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011 r., (sygn. akt II OZ 1343/10, baza orzeczeń nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu należy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oceniać nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej w postępowaniu poprzedzającym postępowanie sądowoadministracyjne.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w kontekście uregulowań art. 162 § 1 ord. pod. stwierdzić należy, że różna może być przyczyna uchybienia terminowi. Uwarunkowana jest ona od rodzaju czynności procesowej, którą strona była zobowiązana podjąć. Może się na nią składać zbieg wielu zdarzeń, bądź też dla skuteczności danej czynności niezbędne jest podjęcie stosownych działań nie tylko przez samą stronę, czy jej pełnomocnika, ale też przez inne podmioty. Oznacza to, że każda sprawa musi być oceniana na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych w niej występujących.

W niniejszej sprawie podstawą wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było twierdzenie, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr X nie została skutecznie doręczona w dniu 25 lutego 2013 r., bowiem przesyłka, która miała ją zawierać zawierała jedynie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. nr Y.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywane przez skarżącego okoliczność nie uprawdopodobniła braku winy jego pełnomocnika w

uchybieniu terminu. Zasadnie Sąd I instancji akceptując stanowisko Dyrektora Izby

Celnej w Poznaniu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu przyjął, że od pełnomocnika i osoby, przy pomocy której wykonuje on usługę świadczenia pomocy prawnej należy wymagać podwyższonej staranności. Związane jest to z profesjonalnym charakterem tych usług (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 715/12). W przypadku bowiem, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I FZ 69/09, LEX nr 565711).

W okolicznościach faktycznych tej sprawy za decydujące należało uznać to, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 72 akt administracyjnych) widnieje numer spornej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. "X", jak również drugi nr decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 lutego 2013 r. "Y". Oznacza to, że korespondencja ta zawierała dwie powyżej wymienione decyzje. W sprawie tej organ podatkowy przesyłał korespondencję łącznie do dwóch równolegle toczących się spraw. Pracownik kancelarii pełnomocnika skarżącej – A.R. dokładając należytej staranności winna zauważyć, że na korespondencji, której odbiór kwituje widnieją dwa numery decyzji i w sytuacji, gdy korespondencja ta rzeczywiście nie zawierała jednej z wymienionych decyzji, winna to zgłosić pełnomocnikowi skarżącego w celu wyjaśnienia tej sprawy z organem podatkowym. Jednakże taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, a zatem należało przyjąć, że wskazana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność nie uprawdopodobniła braku winy pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminu.

Warto również wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach z podobnym stanem faktycznym, stwierdzał, że nie tylko wina strony, lecz innych osób, w tym pracownika lub osoby wykonującej określone czynności na rzecz strony, wyłącza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (por. np. wyrok NSA z dnia 23 września 2004 r., sygn. akt FSK 502/04, LEX nr 133750). Pogląd ten ugruntował się

zarówno na tle postępowania podatkowego, ale i na gruncie p.p.s.a. (por. wyrok NSA z

dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1279/10). W postanowieniu z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 823/12, LEX nr 1221341, NSA stwierdził, że wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez danego uczestnika postępowania do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu.

Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia art. 162 § 1 ord. pod. poprzez akceptację jego niewłaściwego zastosowania i w konsekwencji oddalenie skargi z naruszeniem art. 135, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod. należało uznać za bezzasadne. Sąd I instancji dokonał bowiem w zaskarżonym wyroku prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przy uwzględnieniu wyżej przedstawionych kryteriów, a także okoliczności.

Za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Natomiast naruszenia tego przepisu nie można upatrywać, jak tego chce skarżąca w błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Wobec powyższego NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.